Archive (The Catcher in the Rye)

محمدکریم پیرنیا (۱۲۹۹، یزد - ۱۳۷۶ تهران) استاد دانشگاه، محقق، نویسنده، نظریه‌پرداز معماری ایرانی

© seyyedhoseintabatabaei

صادق هدایت به‌قدری شیفته‌ی ویرجینیا وولف بوده که در رمان «بوف کور» بخش‌هایی از رمان «خیزاب‌ها» رو که سال ۱۹۳۱ میلادی و پنج سال قبل از بوف کور چاپ شده رو خط‌به‌خط ترجمه کرده، در ادامه دو نمونه رو می‌نویسم: وولف: «چقدر خاموشی بهترین چیزهاست…بهتر است مثل مرغ دریایی بال و پر خود را بگسترانم و تنها بنشینم.» هدایت: «خاموشی بهترین چیزهاست. بهتر است آدم مثل بوتیمار کنار دریا بال و پر خود را بگستراند و تنها بنشیند.» وولف: به حقایق آشکار و روشن همین الان هم شک دارم. انگشتانم را محکم به لبه اشیای ظاهرا سخت می‌زنم و می‌پرسم: آیا سخت هستی؟ هدایت: به حقایق آشکار و روشن همین الان هم شک دارم! نمی‌دانم اگر انگشتانم را به هاون سنگی گوشه حیاط‌مان بزنم و از او بپرسم: آیا ثابت و محکم هستی؟ © Abolfazl Monfared

عکس اول: تهران، خیابان فردوسی، سر خیابان کوشک (تقوی فعلی) به سمت میدان فردوسی، سال ۱۳۵۲ عکس دوم: عکس جدیدی از همین محله © Panjerehei be dirooz

تضاد طبقاتی در این نقاشی از مشتریان یک بار در فیلادلفیا به‌خوبی نشان داده شده. در اینجا، زنی از طبقه‌ی کارگر که همراه با کسی دیگر سرگرم نوشیدن یک بطری آبجو است، نگاهِ مردی تنها را به خود کِشیده که شامپانی گران‌بها سفارش داده است. یکی از منتقدان امروزی، این مرد مایه‌دار را چنین توصیف کرد: «عنکبوتی که در کمین مگس نشسته است.»

The Rathskeller, 1901. by John Sloan

The Travelers and the Giant, 1869. by Henry Marsh (After John La Farge)

Batman: Dark Victory #3, 1999. by Tim Sale

نوشته‌ی درون تصویر به کوشش هوشواره:

این شعر توصیفی استعاری از یک عروسک خیمه‌شب‌بازی و کنایه‌ای به زندگی انسان‌ها دارد: نه ذره‌ای پوست و نه گوشتی در بدن دارد، اما باری سنگین از تلخی و اندوه بر دوش می‌کشد. پیرمردی است عروسکی (خیمه‌شب‌بازی)، که از کشیده شدن نخ‌هایش در هراس است. نقش و ظاهر کوچکی به خود می‌گیرد، تا گرفتاران (و تماشاچیان) را بازی دهد. اما وقتی دستش رو می‌شود و رازش فاش می‌گردد، آیا شرمگین است یا نه؟ ای احمق! تو هنوز در همان منزلگاه اول (در میان توهمات خود) سرگردانی! تاریخ: دهمین روز از ماه سوم بهار در سال جیاوو از دوران ژیژنگ (معادل سال ۱۳۵۴ میلادی). سروده شده توسط «دا چی دائو رِن» (لقب «هوانگ گونگ‌وانگ»، نقاش و شاعر معروف دودمان یوان). خوشنویسی نوشته شده توسط شاگرد او «وانگ ژوانژِن».

Skeleton Fantasy Show-leaf in book, 1210. by Li Song

ماجراهای عبدی یک کتاب مصور است که در سال ۲۰۰۴ توسط مدونا، خواننده‌ی آمریکایی، نوشته شده. این کتاب داستانی اخلاقی است که از داستانی ۳۰۰ ساله منسوب به خاخام بعل شم توف (Baal Shem Tov) الهام گرفته شده؛ مدونا این داستان را از آموزگار کابالای خود شنیده بود. داستان درباره‌ی عبدی است که مأمور می‌شود گردنبندی گران‌بها را به ملکه برساند. مدونا برای نوشتن ماجراهای عبدی از فضا و موقعیت‌های داستان علی‌بابا و چهل دزد و دیگر قصه‌های عامیانه‌ی هزار و یک شب الهام گرفت. این کتاب در قالب یک کتاب جلدسخت ۳۲ صفحه‌ای با روکش منتشر شد و تصویرسازی آن را دو نقاش روس انجام دادند. ماجراهای عبدی به دلیل داشتن رویکرد شرق‌شناسانه (Orientalist) و همچنین ترویج آموزه‌های کابالا برای کودکان مورد انتقاد قرار گرفت؛ با این حال، تصویرسازی‌های کتاب بازخوردهای مثبتی دریافت کردند.

The Adventures of Abdi, 2004. by Olga Dugina & Andrej Dugin

فروید در مقاله‌ی معروفش «امر غریب» در سال ۱۹۱۹ به پدیده‌ای می‌پردازد که یک چیز در ابتدا آشناست، اما ناگهان جنبه‌ای عجیب و آزاردهنده پیدا می‌کند. یکی از برداشت‌های مهم فروید این است که «دوگانه» در ابتدا می‌توانسته کارکردی مثبت داشته باشد: نوعی تضمین جاودانگی و انکار مرگ. مثلاً اگر تصویری از خودم بسازم، یا باور کنم یک «همزاد» دارم، انگار بخشی از من می‌تواند بعد از مرگم هم باقی بماند. اما بعدها همین دوگانه می‌تواند برعکس شود: چیزی که قرار بود مرا از مرگ نجات دهد، تبدیل می‌شود به یادآور مرگ. مثلاً دیدن یک بدلِ کاملاً مشابه خودت می‌تواند این حس را ایجاد کند که «من ممکن است جایگزین‌شدنی باشم»

Untitled (Two Girls Walking Along a Street), 1954. by René Magritte

1980-2000. by Harry Gruyaert

مارتین بوبر می‌گه انسان در تنهایی «من» مستقلی نداره، و «من» انسان در رابطه با «دیگری» پدید میاد. خودشیفته، کسی که می‌خواد مدام بدون رابطهٔ برابر، مدام با دیگری «من» خودش رو تغذیه کنه، چون رابطه‌ای نداره، «من»ش رو هم از دست می‌ده و خلأ درونش مدام بزرگتر می‌شه.

© hacolhavel

Dragon Ball

توی فیلم «گشت‌زنی» (Cruising) یک صحنه‌ی بازجویی نابهنجار هست که ویلیام فریدکین (کارگردان) می‌گه از یک افسانه محلی که درباره یک افسر شهربانی نیویورک شنیده، الهام گرفته. توی این روش، کسی رو که ریخت خنده‌داری داشت می‌فرستادن تا مظنون رو گوشمالی بده. این شگرد اونقدر باورنکردنی بود که هرگونه دادخواستی در دادگاه رد می‌شد و هیچ‌کس این داستان رو باور نمی‌کرد. Cruising (1980) dir. William Friedkin

Wave in Backlight. by Peter Witt (German, b. 1966)

گوگوش و مهین شهابی در نمایی از فیلم «بی‌تا»، ساخته هژیر داریوش، به سال ۱۳۵۱. © HalghehMag

«جانوران، پرندگان و ماهی‌ها»: الفبای حیوانات برای پسرها و دخترها؛ اثر چارلز هنری بنت، ۱۸۵۵. Beasts, Birds and Fishes: An Animal Alphabet for Boys & Girls A curious A to Z by Charles Henry Bennett. 1855.

ابوالهول می‌پرسید: «چه موجودی صبح روی چهار پا، ظهر روی دو پا و عصر روی سه پا راه می‌رود؟» همه شکست می‌خوردن و ابوالهول اونها رو می‌کشت و می‌خورد. تا اینکه ادیپ (Oedipus) پاسخ درست رو داد: آدمی. The Sphinx, 1907. by Georg von Rosen

آپدیت سایت کانون: - تعداد زیادی از فایل‌های صوتی (+ متنشون) درست بازیابی نشده بودن. تو این سری از تغییرات ۵۱ فایل رو تونستم بازیابی کنم. کارهای مهمی از شاملو، ابتهاج، یدالله رویایی، نصرت رحمانی، بیژن مفید و... . - الان تمام کارها کاور درست و مرتب دارن: kanoonarchive.org © Mehran Bolhasani

تصویری که باران خون رو به‌عنوان نشانه‌ای آخرالزمانی به تصویر می‌کشه، از یک نسخه خطی، حدود ۵۴۱ سال پش. Psautier manuscript, Augsburg, circa 1485.