ومیض| نورِ لطیف

آمین یارب، جزاک الله خیرا

اللهم آمين

خواهش می‌کنم از این پیام ساده نگذرید و در این عصر جمعه ما را در دعایتان یاد کنید.

حملات و بمباران مراسم‌های عروسی توسط آمریکا در افغانستان: ۲۰۰۲ ارزگان روستای کاکرک. ۲۰۰۸ ننگرهار روستای ده‌بالا. ۲۰۰۸ قندهار روستای جغتو. ۲۰۱۲ لوگر روستای برکی‌برک. ۲۰۱۹ کابل کابل. اینها تنها نمونه‌ی کوچکی‌ بودند که فقط در ویکی‌پدیا ثبت شده علاوه‌بر این حملات، (Double tap) حمله‌ای دوباره‌ای که مردم برای کمک به زخمیان می‌شتافتند صورت می‌گرفت و آمارِ کشته‌ها و زخمی‌ها را چندین برابر می‌کرد، در کنار حمله به جشن‌ها، به مراسم‌های عزا نیز حمله می‌شد؛ همچنان به بیمارستان‌ها، مکاتب و مدارسی که علوم شرعی تدریس می‌کردند و... پ‌.ن: این (و...) حرف‌‌های ناگفته‌ی زیادی را در خود جای داده، همانجایی که حملاتِ بی‌شمارِ آمریکا بر افغانستان، جای جای این وطن را از خون شهدا رنگین ساخته؛ جوی‌های خون به راه انداخته و این جغرافیا را تا سال‌های سال، از پای درآورده و رمقِ توسعه و پیشرفت را از او سلب کرده.. #مجاهده_سین

انا لله و انا الیه راجعون.. چقدر به یاد بمباران مراسمات عزا و عروسی در افغانستان افتادم، که توسط همین جنگ‌طلب دوران، (آمریکا) اتفاق می‌افتاد..

وقتی این تعداد واکنش را دیدم با خود گفتم غصه نخور این دعای این مسلمانان همراه توست..

ما همواره در جستجوی خوشبختی در روزهای آینده و نیامده‌ایم؛ گویی گمان می‌کنیم خوشبختی، قله‌ای است که در آینده به آن خواهیم رسید و آن را فتح خواهیم کرد. انگار خوشبختی یک شی خاص است که بعد از مدت زمان معین و فراز و نشیبِ فراوان، و رسیدن به اعداد و ارقامِ خاصی، قرار است به ما داده شود. اما غافل از اینکه ما حصه‌ای از خوشبختی را در گذشته زندگی کرده‌ایم و از سر گذرانده‌ایم. هنگامی که نیم نگاهی به گذشته پیدا می‌کنیم، حسی دوگانه در ما ایجاد می‌شود؛ شوقی برای آنچه تجربه کرده‌ایم و افسوسی برای آنکه نمی‌دانیم آیا دوباره تکرار می‌شود یا نه؟ من فقط خوشبختی را به مادیات مرتبط نمی‌دانم؛ من از همان لحظات بی‌بدیل می‌گویم که گذشته‌اند و ما را بین اتفاق افتادن و نیافتادنِ دوباره‌شان در آینده درگیر کرده‌اند. #مجاهده_سین

از همه شما مسلمانان درخواست دعا دارم برای مشکلی که خداوند فقط از شدت آن آگاه است..

اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الهَمِّ وَالحَزَنِ، وَالعَجْزِ وَالكَسَلِ، وَالجُبْنِ وَالبُخْلِ، وَضَلَعِ الدَّيْنِ وَغَلَبَةِ الرِّجَالِ؛ اللَّهُمَّ أَعِنِّي عَلَى ذِكْرِكَ وَشُكْرِكَ وَحُسْنِ عِبَادَتِكَ.

در فارسیِ دری که متاسفانه به فراموشی سپرده شده و شاید پنجاه تا شصت درصد از مردم از فعل خوردن استفاده می‌کنند و آب را می‌خورند. اما تا جایی که اطلاعات دارم و کسب کردم در زبان پشتو این‌طور نیست و آب را می‌نوشند. برای مثال می‌گویند: «زه اوبه څکم.» زه(من)، اوبه( آب)، څکم( می‌نوشم).

درسِ عزیز و فراموش‌شده. نمی‌دانم چرا درس انشا به حاشیه رفت و کم‌اهمیت شمرده شد و این‌طور به انزوا کشیده شد. اما ضرر این بی‌توجهی را امروز در ضعف املای کودکان و ناتوانی آنها در جمله‌بندی می‌بینیم؛ انگار که این درس، ریشه‌ی بسیاری از مشکلات در نوشتن است. هنوز هم به یاد دارم که در دوران دبستان، انشا یکی از محبوب‌ترین مضمون‌های ذهنی من بود. هر زمان که خانم معلم موضوع را اعلام می‌کرد، همان سر کلاس، ذهن من شروع به بازی با کلمات می‌کرد؛ چنان ذوق و اشتیاقی داشتم که حقیقتا، هنوز هم هنگام نوشتن، گاهی همان حس را در خود می‌یابم. دور از حقیقت نیست که آنها را در کلاس و گاهی هم پیش چشمان ۳۰۰ دانش‌آموز در حیاط می‌خواندم. حقیقتا از اینکه این درس گرامی و بسیار مهم، این‌گونه کوچک شمرده شده، بسیار دلگیرم. چرا کودکان نباید داستان‌نویسی کنند؟ شاید پرسش‌های من بی‌پاسخ بماند، اما از همین تریبون از معلمان گرامی تقاضا دارم که دانش‌آموزان را به نوشتن تشویق کنند؛ چرا که نفع و ارزش بسیاری در این نوشتن نهفته است.. #مجاهده_سین

جایی برای ناامیدی نیست. فکرهای ناامیدکننده نباید حتی به ذهنمان برسند، چه برسد به اینکه آنها را بر زبان جاری بسازیم. خداوندی که پروردگار جهانیان است و از همه مهربان‌تر بر آفریده‌هایش، تسلیم شدن در مقابل ناامیدی یعنی نادیده گرفتن رحمت بی‌پایان او. اما مگر می‌شود درگاهش را به روی خودمان بسته بدانیم؟ در برابر هر سختی و اتفاقی، نباید بگذاریم فکر و گمان ناامیدی به ذهن و دلمان راه پیدا کند؛ چون امید داشتن، یعنی اعتماد واقعی به خداوند و هر آنچه که برایمان مقدر فرموده. #مجاهده_سین

مردم از فراموشی شکایت می‌کنند و آن را نقصی در سرشت و ساختار انسان می‌دانند؛ حال آنکه فراموشی، یکی از پنهان‌ترین رحمت‌های الهی است. اگر دردها و رنج‌ها با همان سوز و حرارت نخستین در حافظه‌مان باقی می‌ماند، زندگی برای آدمیان نمی‌توانست ادامه پیدا کند؛ هیچ همسری تابِ همسر خود را نمی‌آورد و هیچ برادری دستِ برادرش را به گرمی نمی‌فشرد. بیشترِ چیزی که باعث می‌شود رابطه و معاشرت میان مردم دوام بیاورد، ضعفِ حافظه‌ی آنان است، نه گشاده‌دلی و وسعتِ سینه‌هایشان.

و از شگفت‌انگیزترین نعمت‌ها بر فرزند آدم، نعمت فراموشی است؛ زیرا اگر فراموشی نبود، انسان هیچ چیز را پشت سر نمی‌گذاشت، هیچ حسرتی برایش به پایان نمی‌رسید، از هیچ مصیبتی تسلی نمی‌یافت، هیچ غمی در دلش نمی‌مرد، هیچ کینه‌ای از دلش نمی‌رفت، و با یاد آفت‌ها و رنج‌ها، از هیچ‌یک از بهره‌های دنیا لذت نمی‌برد. مفتاح دار السعادة 277/1

در یک کلام فراموشی! آندرستند😁

وهم سبز! بیا و کوتاه بیا و قبول کن که فراموشی در بعضی موارد بسیار خوب هم است. ریپلی قبلیت رو هم دیده بودم.✨️

کانالی را که از آن ریپلی کردم، اگر غلو را کنار بگذاریم شاید در چند نوشته‌اش چیزی‌هایی را خواندم که عمیقا آنان را احساس و درموردشان فکر هم کرده‌ام. شاید بگویید فکر شما به ما چه. اما اینکه تا این حد، دقیق و از کوچک‌ترین حالات نوشته شود، فکر می‌کنم _حداقل برای_ من تازه و جدید بود.

یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد انسان، عادت کردن، خو گرفتن و سپس فراموش کردن است. البته که این فراموشی و خو گرفتن دو نوع است: خوب و بد؛ که ما در اینجا بیشتر به نوع خوب آن می‌پردازیم. فراموشی در مقابل یک خو گرفتن مضر، بسیار نیکو و مفید است. مثلا وقتی شخصی را که عزیزمان بوده و بخش مهمی از زندگی‌مان بوده، از دست می‌دهیم، فراموش کردن آن وابستگی و عادت کردن به نبود او، برای ادامه‌ی حیات ما ضروری است؛ چرا که برای بقا، به فراموشی‌ تسلی‌بخش و تسکین‌دهنده نیازمندیم. همچنین می‌توان به فراموشی رنج‌ها و مشقت‌های دنیا اشاره کرد؛ که با ورود به بهشت، انسان چنان در آرامش غرق می‌شود و از زخم‌ها تهی می‌شود که انگار هرگز رنجی متحمل نشده‌ است. #مجاهده_سین

زندگی مشترک، موهبتی است که خداوند برای آرامشِ ما قرار داده است؛ همان مودت و رحمتی که در قلب‌هایمان کاشته. یک نفسِ تازه در میانِ طوفان‌. خیلی وقت‌ها درگیر مشکلات روزمره می‌شویم و یادمان می‌رود چه تکیه‌گاه امنی کنارمان داریم. همین که کسی هست که حرف‌هایمان را می‌شنود، دردهایمان را می‌فهمد و با حضورش خستگی‌ها و غم‌هایمان را به یغما می‌برد، نعمتی است که باید قدرش را بدانیم. گاهی خوب است میان همین روزمرگی‌ها، بایستیم و به خاطر این همراهی، از خدا تشکر کنیم. زندگی، با بودن کسی که مایه آرامشِ ماست، خیلی زیباتر می‌شود. یادمان نرود که قدر این هم‌دلی‌ها را بدانیم و شاکرِ این نعمت بزرگ باشیم. #مجاهده_سین

فکر می‌کنم یکی از زیباترین و شگفت‌انگیزترین قسمت‌های پدر و مادر بودن، پیام‌هایی است که از سوی فرزندان دریافت می‌شود..