نگهبان سرزمين خالی

‍ ایزدِ نباتی، خدایِ گیاهان و نمادِ چرخهٔ زندگی است؛ می‌میرد و دوباره زنده می‌شود، درست مثلِ درختانی که پاییز به خواب می‌روند و بهار از خواب بیدار می‌شوند. روزی روزگاری، ازیریس را تکه‌تکه کردند اما خونش بر زمین ریخت و باروری را به خاک هدیه داد. هر سال که نیل طغیان می‌کرد، یادآورِ زندگی دوبارهٔ او بود. در یونان هم آدونیس را کشتند و از خونش گل‌هایِ سرخِ شقایق روییدند تا هر بهار طبیعت را رنگین کنند. در سرزمینِ خودمان نیز این قصه‌ها شنیدنی‌اند. در داستانِ ماهیِ طلایی، دخترکی به ماهی بدل می‌شود. ماهی را می‌کشند و خونش بر زمین درختی می‌رویاند. درخت را می‌سوزانند اما از دلِ آتش، همان دختر باززاده می‌شود. سیاوش را کشتند و از خونش گیاهی رویید که «سیاوشان» نام گرفت. در افسانهٔ نارنج و ترنج، از خونِ کودکیِ مقتول، درختانی پر از میوه می‌رویند و دخترِ انار نیز از دلِ میوه‌ای سرخ، تولدی دوباره می‌یابد. همهٔ این قصه‌ها یک حقیقت را زمزمه می‌کنند: زندگی هیچ‌وقت پایان نمی‌پذیرد، تنها قالب عوض می‌کند؛ گاهی در پیکرِ گیاهی، گاهی در هیئتِ انسانی، گاهی در شمایلِ ماهی‌ای در آب. پس شاید ما نیز گیاهانی باشیم که زمین رویانده تا خود را با نامی بشناسیم و از غریزهٔ بودن، به آگاهیِ زیستن برسیم. #الهام_صالحی ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 🟰