نگهبان سرزمين خالی

یکی دیگر از کارهای مورد علاقه ام این بود که عاشیق شوم،از آن دست باغلما نوازانی که سازشان را روی سینه می گذارند و شهر به شهر عالم را همراه شرقی۱هایشان می گردند. همراه رنگ سرخ و قهوه ای حنایی که در چشمان روشنش ته نشین شده اند. (آقایون ساعت ۱۰ شب شد)این جمله را همیشه رضا ضیائی، به وقت تعطیلی کافه درویش،با طرز ادای حروفی که فقط مخصوص خودش بود بر زبان می آورد. جُل و پلاس مان را که شامل چند کتابِ رنگ و رو رفته ی دست دوم و پاکت سیگار و کبریت و فندک و بود را جمع کردیم و به امید کلمه ای دیگر در ۱۱ شب به راه افتادیم. راه ما را به کوچه ی نوغان رسانده بود. کافه ی آذربایجانی ها غلغله ی آدم بود و سر شب لات ها و مسافرها. آنجا چای را با استکان های کمر باریک بدست مشتری می دادندو فقط قلیون خوانسار می کشیدند. آدم های خاص خودش را داشت، که تا عرق تنباکو را درنیاورند و رنگ آب را برنگردانند دست بردار نبودند. کافه چی سبیل بنا گوش در رفته ای داشت، که تسیح سندلوس نقره کوب شده ای را می چرخاند، کلاه شاپوی سیاه رنگی به سر داشت و سفیدی چشنانش به سرخی میزد. و هرازگاهی زنگ بالای سرش را بصدا درآورد به حرمت رفیق یا مشتری که صاحب مقام بود و در کنج دلش جایی داشت. ما هم جایی گیر آورده و نشستیم صدای کُرکُر قلیان و صدای استکان های شیشه ای از هر طرف کافه می آمد. چای خون کفتری لب سوز لب دوز را به نزدیک دهان آوردم، آنطرف تر یکی داشت حب تریاک را در نعلبکی سفید چینی لب پریده ای، پنهانی حل می کرد. در این موقع شب ،غالبا آوازه خوانی پیدا می شد که چند بار تحریر ریزی بیاید و کم کم فتیله ی صدایش را بالا بیاورد و کافه نشینانِ شب نشین را به جمع برگرداند.... آنشب خنیاگری آنجا بود که سرگرم گرم کردن گلو و انگشتهایش بود. وهمزمان دوتارش را کوک می کرد. اشتیاق و برق چشمانمان را که دید دست به سیم ها برد و تارهای گلویش را لرزاند، چه لرزیدنی که مو به تن سیخ می کرد. زمان گذشت و شب به نیمه رسیده بود،رضا دست هایش را بهم می مالید و با سرخوشی می گفت: همین امشب،همین امشب میگزارم باسنش را روی زانویم.. از ما کرکر خنده بود. که دفعتا یحیا خواند: مرا با قُل قُلِ قلیان هزاران راز عرفانی است نمی گویم نمی گویم،این راز پنهانی است... و رضا ضیائی شعرِ : آوازه خوان تنها/ با دوتار گیسوانش/دیگر در کوچه نیست را خواند... و شب، شط جلیلی بود. شهریور ۴۰۵ #پشت_و_روی_شعر