راز دل ما

و انسانها پیر خواهند شد در حسرت یکدیگر... مبادا زندگے را دست نخوردھ براے مرگ بگذارے..! ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ محمود/ درویش ..همه‌ی مکان‌ها را می‌شود ترک کرد، مَگَر آن‌هایی که در جانت ساکن شده‌اند. ‌‎‌‌‎‌‌‎‌‎‌‌‎‌‌‎‌‌‎‌‎‌‌‎‌‎‌‌‎‌‌‎‌‌‎‌‎‌‌‎‌‎‌‌‎ https://t.me/Razedelema/monajat124

گفت محال را برایم ذکر کن گفتم اینکه بروی از یادم درمان چیست؟ زمانی که من در زندانم؛ اگر از سردی سلولم بگویم، تو چه می‌فهمی؟ و چه اهمیتی دارد؟ چه کسی اهمیت میدهد تو کجا و در چه حالی؟ اگر هم کسی اهمیت داد، به دلیل این بود که بخشی از خودش را در تو پیدا کرده! مانند بازتاب چهره اش در رود... حرف‌هایت نه برای دیگری، دیگری در متن هایت معنی پیدا میکند! #سیلا https://t.me/Razedelema/monajat124 درمان چیست؟ زمانی که من در زندانم؛ اگر از سردی سلولم بگویم، تو چه می‌فهمی؟ و چه اهمیتی دارد؟ چه کسی اهمیت میدهد تو کجا و در چه حالی؟ اگر هم کسی اهمیت داد، به دلیل این بود که بخشی از خودش را در تو پیدا کرده! مانند بازتاب چهره اش در رود... "حرف‌هایت نه برای دیگری، دیگری در متن هایت معنی پیدا میکند." #سیلا

روح از طریق رنج بیدار می‌شود اما... از طریق عشق به کمال می‌رسد و در آخر چشمانـت همه دارایـی من است چقدر جنگ و عشق به هم شبیه اند ‌.. هردو تمام نشدنی اند.. و حاصل هر دو تنهایی ست .. چشمِ بیدار بر این تلخی ایام ببند خواب‌هایی شکرین بهر تو دیده‌ست بهار! https://t.me/Razedelema/monajat124

بین تاریڪیِ دنیا نظـَری ڪرد به ما ما هدایت شده‌ی ِچهره‌ی ِماه ِقمریم دوست داشتن بعضیا شبیه یه نسیم خنکه؛ نه می‌زنه زیر و رو کنه، نه هیجان الکی میاره، فقط آروم میاد و حالتو بهتر می‌کنه. همون حس قشنگی که نمی‌فهمی چرا، ولی بودنش یه جور آرامش قشنگ توی دلت می‌ذاره. بعد از من چیزهایی که دوستشان دارم را از یاد نبر. شعر را، باران را، ماه را، موسیقی را خودت را خودت را خودت را. https://t.me/Razedelema/monajat124

و حیاتِ آدمی آن هنگام آغاز می‌گردد که دوستت دارمی می‌شنود که دلش می‌خواهد... #فاطمه_صابری آنکه منتظر است، هنوز نرسیده و آنکه رهاست در آغوش راه است! بَهرِ آرامِ دلم، نامِ دلارام بگو #مولانا آیا عاشقانه هایم را هنگامی که سکوت کرده ام میشنوی؟؟ #خدا https://t.me/Razedelema/monajat124

*آخرین شهروندِ کشوری که دیگر وجود نداشت!* *مکان: ایستگاه فضایی «میر»* *زمان: زمستان ۱۹۹۱* «سرگئی کریکالف» چمدانش را بسته بود تا بعد از ۵ ماه مأموریت فضایی، به زمین برگردد و دخترِ یک‌ساله‌اش را در آغوش بگیرد. اما ناگهان پیامِ رادیوییِ عجیبی از مسکو رسید: «سرگئی... ما نمی‌توانیم تو را برگردانیم. کشوری که تو را به فضا فرستاد، دیگر وجود ندارد!»* تصور کنید بیرون از سیاره زمین در حال بازگشت به خانه این خبر را دریافت کنید! طنز تلخی‌ست، نه؟! در همان چند ماه، اتحاد جماهیر شوروی روی زمین فروپاشیده بود و به چند کشور تقسیم شده بود.اقتصاد نابود شده و پایگاهِ فرود، حالا در کشورِ جدیدی (قزاقستان) بود که برای اجازه فرود، پولِ کلانی می‌خواست!و قسمت مسخره داستان این بود که روسیه جدید پولی نداشت! رادیو قطع شد و سرگئی در تاریکیِ بی‌انتهایِ فضا، واردِ کشنده‌ترین شکنجه‌یِ روانیِ جهان شد: *«بلاتکلیفیِ مطلق».* آدم‌ها می‌توانند اخبارِ بد را تحمل کنند، اما انتظار و بلاتکلیفی، روان را متلاشی می‌کند. به او می‌گفتند: «شاید ماهِ بعد معلوم نیست، فقط صبر کن.»سرگئی می‌دانست که اگر غصه بخورد و چشم‌انتظارِ اخبارِ زمین بماند، در آن لوله‌یِ فلزی دیوانه خواهد شد. پس کاری کرد که تنها راهِ زنده ماندن در بلاتکلیفی است: او *«روتین‌هایِ کوچک»* را جایگزینِ امیدهایِ واهی کرد او هر روز سرِ ساعت بیدار می‌شد، دو ساعت روی تردمیل می‌دوید تا عضلاتش تحلیل نرود، فیلترهایِ اکسیژن را تمیز می‌کرد و با تجهیزاتِ خراب ور می‌رفت. او ایستگاه را زنده نگه داشت. سرگئی به جایِ نگاه کردن به سیاهیِ ترسناکِ فضا، فقط حواسش به سفت کردنِ پیچ و مهره‌هایِ جلویِ دستش بود.سرانجام، بعد از *۳۱۱ روز* بلاتکلیفی، یک سفینه‌یِ آلمانی با پرداختِ هزینه‌ها او را برگرداند.سرگئی در بزرگ‌ترین بلاتکلیفیِ تاریخ زنده ماند، چون اجازه نداد تعلیقِ بیرون، روانِ درونش را متوقف کند. *نامه‌ای کوتاه به تویی که این قصه را می‌خوانی:*این روزها در ایران، خیلی از ما دقیقاً شبیهِ سرگئی شده‌ایم؛ معلق در یک فضایِ تاریک.چه فرقی می‌کند وقتی در خانه باشیم یا هر لحظه نگران ویران شدن خانه؟ما بیشتر از هر کسی شبیه سرگئی هستیم اما در خانه‌ اقتصاد بی‌ثبات است، سایه جنگ بر سر ما و قیمت‌هایی هر روز تغییر می‌کنند، آینده‌یِ شغلی‌مان روی هواست و مدام منتظریم ببینیم «بالاخره چه می‌شود؟». این بلاتکلیفیِ کشنده باعث شده خیلی‌هایمان در «اتاقِ انتظارِ زندگی» بپوسیم؛ پروژه‌ها را نصفه رها کرده‌ایم، یادگیری را متوقف کرده‌ایم و فقط در شبکه‌های اجتماعی اخبار را می‌بلعیم تا شاید روزنه‌ای پیدا شود. اما رفیقِ وقتی همه‌چیز در تعلیق است، تو معلق نمان!*تو نمی‌توانی قیمتِ دلارِ فردا صبح یا اخبارِ خاورمیانه را کنترل کنی، اما می‌توانی مهارتت را ارتقا دهی. تو نمی‌توانی زمانِ رسیدنِ «سفینه‌یِ نجات» را تعیین کنی، اما می‌توانی فیلترِ روانت را تمیز نگه داری تو نمی‌توانی جلویِ طوفانِ تورم را در این سرزمین عجایب بگیری یا تیترهایِ تاریکِ اخبار را عوض کنی اما هنوز دستانِ گرمی داری که می‌توانی با آن‌ها گلدانِ تشنه‌یِ اتاقت را آب بدهی یا دستِ عزیزت را بگیری.رفیقِ جان اگر امشب در سرمایِ این بلاتکلیفیِ کشنده مچاله شده‌ای، از تو می‌خواهیم زل زدن به این سیاهیِ بی‌رحم را رها کنی.پیچ و مهره‌هایِ کوچکِ زندگیِ خودت را سفت کن، نگذار سرمایِ بیرون، چراغِ ایستگاهِ روانت را خاموش کند. تو فقط با لجاجتی باشکوه ادامه بده این بلاتکلیفی ابدی نیست. بالاخره این سفینه‌یِ سرگردان هم به زمین می‌نشیند و جاذبه‌یِ زندگی، با عشق تو را در آغوش می‌کِشد و در گوشت زمزمه می‌کند: دیدی تمام شد؟چقدر دلمان برایت تنگ شده بود؛ خوش‌آمدی به خانه."* https://t.me/Razedelema/monajat124

زندگی فصل هایی دارد، پس از اینکه به فصل‌های بعدی مبتلا شویم، برای توصیف خود، گذشته را گاه تصحیح و گاه تخریب میکنیم... تخریبِ همان بهاری که زمانی در لذتش غش کرده بودیم! و حالا؟ گستاخانه لباس تحلیل گری را به تن و شروع به صحبت کردن کرده‌ایم؛ از این پس از خود و همچنین واقعیت‌ها، به لطف تئاتر حرفه‌ای ذهنمان، دور و دور تر می‌شویم. #سیلا که اگر بِنویسم "ط و" شِعر را به شعر افزوده‌ام https://t.me/Razedelema/monajat124