راز دل ما

و حیاتِ آدمی آن هنگام آغاز می‌گردد که دوستت دارمی می‌شنود که دلش می‌خواهد... #فاطمه_صابری آنکه منتظر است، هنوز نرسیده و آنکه رهاست در آغوش راه است! بَهرِ آرامِ دلم، نامِ دلارام بگو #مولانا آیا عاشقانه هایم را هنگامی که سکوت کرده ام میشنوی؟؟ #خدا https://t.me/Razedelema/monajat124

*آخرین شهروندِ کشوری که دیگر وجود نداشت!* *مکان: ایستگاه فضایی «میر»* *زمان: زمستان ۱۹۹۱* «سرگئی کریکالف» چمدانش را بسته بود تا بعد از ۵ ماه مأموریت فضایی، به زمین برگردد و دخترِ یک‌ساله‌اش را در آغوش بگیرد. اما ناگهان پیامِ رادیوییِ عجیبی از مسکو رسید: «سرگئی... ما نمی‌توانیم تو را برگردانیم. کشوری که تو را به فضا فرستاد، دیگر وجود ندارد!»* تصور کنید بیرون از سیاره زمین در حال بازگشت به خانه این خبر را دریافت کنید! طنز تلخی‌ست، نه؟! در همان چند ماه، اتحاد جماهیر شوروی روی زمین فروپاشیده بود و به چند کشور تقسیم شده بود.اقتصاد نابود شده و پایگاهِ فرود، حالا در کشورِ جدیدی (قزاقستان) بود که برای اجازه فرود، پولِ کلانی می‌خواست!و قسمت مسخره داستان این بود که روسیه جدید پولی نداشت! رادیو قطع شد و سرگئی در تاریکیِ بی‌انتهایِ فضا، واردِ کشنده‌ترین شکنجه‌یِ روانیِ جهان شد: *«بلاتکلیفیِ مطلق».* آدم‌ها می‌توانند اخبارِ بد را تحمل کنند، اما انتظار و بلاتکلیفی، روان را متلاشی می‌کند. به او می‌گفتند: «شاید ماهِ بعد معلوم نیست، فقط صبر کن.»سرگئی می‌دانست که اگر غصه بخورد و چشم‌انتظارِ اخبارِ زمین بماند، در آن لوله‌یِ فلزی دیوانه خواهد شد. پس کاری کرد که تنها راهِ زنده ماندن در بلاتکلیفی است: او *«روتین‌هایِ کوچک»* را جایگزینِ امیدهایِ واهی کرد او هر روز سرِ ساعت بیدار می‌شد، دو ساعت روی تردمیل می‌دوید تا عضلاتش تحلیل نرود، فیلترهایِ اکسیژن را تمیز می‌کرد و با تجهیزاتِ خراب ور می‌رفت. او ایستگاه را زنده نگه داشت. سرگئی به جایِ نگاه کردن به سیاهیِ ترسناکِ فضا، فقط حواسش به سفت کردنِ پیچ و مهره‌هایِ جلویِ دستش بود.سرانجام، بعد از *۳۱۱ روز* بلاتکلیفی، یک سفینه‌یِ آلمانی با پرداختِ هزینه‌ها او را برگرداند.سرگئی در بزرگ‌ترین بلاتکلیفیِ تاریخ زنده ماند، چون اجازه نداد تعلیقِ بیرون، روانِ درونش را متوقف کند. *نامه‌ای کوتاه به تویی که این قصه را می‌خوانی:*این روزها در ایران، خیلی از ما دقیقاً شبیهِ سرگئی شده‌ایم؛ معلق در یک فضایِ تاریک.چه فرقی می‌کند وقتی در خانه باشیم یا هر لحظه نگران ویران شدن خانه؟ما بیشتر از هر کسی شبیه سرگئی هستیم اما در خانه‌ اقتصاد بی‌ثبات است، سایه جنگ بر سر ما و قیمت‌هایی هر روز تغییر می‌کنند، آینده‌یِ شغلی‌مان روی هواست و مدام منتظریم ببینیم «بالاخره چه می‌شود؟». این بلاتکلیفیِ کشنده باعث شده خیلی‌هایمان در «اتاقِ انتظارِ زندگی» بپوسیم؛ پروژه‌ها را نصفه رها کرده‌ایم، یادگیری را متوقف کرده‌ایم و فقط در شبکه‌های اجتماعی اخبار را می‌بلعیم تا شاید روزنه‌ای پیدا شود. اما رفیقِ وقتی همه‌چیز در تعلیق است، تو معلق نمان!*تو نمی‌توانی قیمتِ دلارِ فردا صبح یا اخبارِ خاورمیانه را کنترل کنی، اما می‌توانی مهارتت را ارتقا دهی. تو نمی‌توانی زمانِ رسیدنِ «سفینه‌یِ نجات» را تعیین کنی، اما می‌توانی فیلترِ روانت را تمیز نگه داری تو نمی‌توانی جلویِ طوفانِ تورم را در این سرزمین عجایب بگیری یا تیترهایِ تاریکِ اخبار را عوض کنی اما هنوز دستانِ گرمی داری که می‌توانی با آن‌ها گلدانِ تشنه‌یِ اتاقت را آب بدهی یا دستِ عزیزت را بگیری.رفیقِ جان اگر امشب در سرمایِ این بلاتکلیفیِ کشنده مچاله شده‌ای، از تو می‌خواهیم زل زدن به این سیاهیِ بی‌رحم را رها کنی.پیچ و مهره‌هایِ کوچکِ زندگیِ خودت را سفت کن، نگذار سرمایِ بیرون، چراغِ ایستگاهِ روانت را خاموش کند. تو فقط با لجاجتی باشکوه ادامه بده این بلاتکلیفی ابدی نیست. بالاخره این سفینه‌یِ سرگردان هم به زمین می‌نشیند و جاذبه‌یِ زندگی، با عشق تو را در آغوش می‌کِشد و در گوشت زمزمه می‌کند: دیدی تمام شد؟چقدر دلمان برایت تنگ شده بود؛ خوش‌آمدی به خانه."* https://t.me/Razedelema/monajat124

زندگی فصل هایی دارد، پس از اینکه به فصل‌های بعدی مبتلا شویم، برای توصیف خود، گذشته را گاه تصحیح و گاه تخریب میکنیم... تخریبِ همان بهاری که زمانی در لذتش غش کرده بودیم! و حالا؟ گستاخانه لباس تحلیل گری را به تن و شروع به صحبت کردن کرده‌ایم؛ از این پس از خود و همچنین واقعیت‌ها، به لطف تئاتر حرفه‌ای ذهنمان، دور و دور تر می‌شویم. #سیلا که اگر بِنویسم "ط و" شِعر را به شعر افزوده‌ام https://t.me/Razedelema/monajat124

من احتمال اینکه تو دوست بداری را دوست داشتم ««آدم بدبخت دنبال چیزی میگرده که حالشو خوب کنه آدم قوی دنبال چیزی میگرده که ضعفشو بفهمه فرق این دوتا همینه یکی میخواد نوازش بشه یکی میخواد جراحی بشه»» دوست داشتنت را به بند می‌کشم، می‌آویزم در خلوت‌کده‌ی تنهایی، شاید که باد خاطراتت را بخشکاند، رنگ‌شان را ببرد، عطرشان را… اما هر بار که باد می‌وزد، خواستنت تازه‌تر از همیشه به رقص در می‌آید، گویی، نبودت شرجی باران است: که هر چه کنی، باز اشک می‌شود و می‌بارد. #بداهه ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ #مریم عرفانیان (گندم) یرحلون و نبقی https://t.me/Razedelema/monajat124

در من هزار صندلی، در من هزار جای ِ تو خالی ست... در من! هزار جای ِ خالیِ تو درد میکند ای امید هیچ چیز به اندازه ی تو ما را فریب نداد و ناگهان به یادِ تمام آنچه با تو گذرانده‌بودم، گریستم... پلکی زدیم و وقت خداحافظی رسید ساعت برای با تو نشستن حسود بود الصبر یشکو منا https://t.me/Razedelema/monajat124

ما خرقه به دوشیم و در این دیر بمانیم صد بار اگه حد بزنند باز همینیم قبل از خواب، به تو فکر می‌کنم در خواب، تو را می‌بینم، بعد از خواب، از تو می‌نویسم ... یا خیالت را از من بگیر، یا خواب را ... گرچه خواب را قبلا ربوده‌ای ... بداهه ۴ اسفند ۱۴۰۴ #مریم عرفانیان(گندم) من تا به حال در زندگی، بسیار گریه کرده‌ام؛ اما گویی این اولین بار بود که من نه، بلکه چیزی در من می‌گریست و توقف ناپذیر بود... #سیلا یه روزی‌ام میام براتون می‌نویسم «شادمانی نشست و غم برخاست» https://t.me/Razedelema/monajat124

بیا نگار آشنا شب غمم سحر نما در ارتباط بودن با هیچکس آنقدر ارزشمند نیست ، که بخواهید با دروغ و سیاست نگهش دارید صادقانه و پرقدرت زندگی کنید . باید مثل زمین صبور باشی، صبر کن تا موسم شکفتن، باید مثل زمین بود، مثل زمین خوب. اگر حوصله داشته باشی، دوباره همه چیز خوب می‌شود، حتی اگر صد بار هم شکست بخوری نباید مایوس شوی. شکست و ناکامی هم برای خودش نوعی سعادت است... ᎬᏙᎬᎡY ᎢᎻᏆNᏩ ᏔᏆᏞᏞ ᏴᎬ ᎾK . هـمـه چـیـز درسـت میشـه.. https://t.me/Razedelema/monajat124

همه اخطارها زنگ ندارند گاهی سکوت آخرین اخطار است🌵 « جهان اگر برپاست هنوز کسی، کسی را دوست دارد اگر چه دیر، اگر چه دور! » برای ترمیم عزت نفست، فقط یک نسخه میتونم برات بپیچم. «فاصله بگیر»  از کسایی که مدام هویت و شخصیتت رو زیر سؤال می‌برن و مجبورت می‌کنن هر لحظه دوباره بهشون ثابت کنی که کی هستی و چه ارزشی داری. https://t.me/Razedelema/monajat124

تو را می‌خواهم؛ ساده‌تر از همه‌ حرف‌ها و عمیق‌تر از همه‌ سکوت‌ها… تو را می‌خواهم مثل بارانی که نام زمین را بلد است، مثل نوری که از پنجره می‌تابد و دلِ تاریکم را روشن می‌کند. تو را می‌خواهم برای لحظه لحظه‌های زندگی. تو را می‌خواهم آن‌گونه که شب، مهتاب را می‌خواهد و روز آفتاب را ... آری، تو مال منی، نه در قفس کلمه‌ها، در وسعت خواستن ... و اگر روزی نباشی، جهان ادامه نخواهد داشت ... پس بمان، برای همیشه... بداهه ۲۵ بهمن۱۴۰۴ #مریم عرفانیان (گندم) گر ز درون شکسته‌ای، فاش مکن که خسته‌ای سیمین_بهبهانی رنج نیز لذتیست! تو چرا ماتم بر این درد داری؟ بنشین و خوش‌آمد گو تا بفهمی چیست این گنج غنی ... #سیلا https://t.me/Razedelema/monajat124