«پایا، Paya»

گفت: أنتی زوجتی فی مستقبل فأقبلک و أقبلک و أقبلک🫠🥀

عشق.

گفت: أنتی زوجتی فی مستقبل فأقبلک و أقبلک و أقبلک🫠🥀

غیب های دو همکار وقت کار

رزما را رُزما گفته #مصور

نی نوازی یکی از یاران قدیم بدخشانی

من و او

این ترانه، این نشید عربی مرا به یاد کودکی هایم انداخت « یا طیبه یا طیبه یا دوا العیانا» های فرحناز مرا به یاد کوچه های «نُزلَه یَمَنِیه» انداختی، یاد کوچه های «حی البخاریه» یاد پارکک و نمایشگاه همیشه‌گی رمضانی «حی المنتزهات» یاد مسجد « سوق الخیمه» که خاله فلسطینی ما را تدریس می کرد در رمضانها. یاد مدرسه و مکتب «شیخ ملک عبدالعزیز آل سعود»، مکتب «دار المیمونه» مکتب ترک ها و آن مکتب آفریقایی ها. چی بگویم یاد مکه و دیواره های خوشبویش، یاد عیدهای عربستان، یاد محافل فراغت مکتب ما، یاد سعودی، جده، خمیس مشیط های های او زندگی را حالی کجا کنم و از کجا پیدا بکنم مرا یاد کجا ها انداختی. کلمات قاصر است در وصف این ترانه، اما این ترانه مربوط نزار قبانی نیست؛ سالها می شود این ترانه را در مدینه در وصف پیامبر می سروده اند. من هم یک گودگک تحفه از عمه‌ی خود داشتم که این ترانه را می سرود... خیلی دلتنگ آن روزگارم

يا طيبة يا طيبة يا دوا العيانا اشتقنالك والهوى نادانا الهوى نادنا [2x] لما سار المركب نساني ساروا والدمع ما جفاني أخدوا قلبي مع جناني يا طيبة يا تيمة الولهانة يا تيمة الولهانة يا طيبة يا طيبة يا دوا العيانا اشتقنالك والهوى نادانا والهوا نادنا [2x] قبلتي بيت الله صابر علّني يوماً لكِ زائر يا تُرى هل تراني ناظر للكعبة وتغمرني بأمانا وتغمرني بأمانا يا طيبة يا طيبة يا دوا العيانا اشتقنالك والهوى نادانا والهوا نادنا [2x] نبينا أغلى أمنياتي أزورك ولو مرة بحياتي وبجوارك صلّي صلاتي وأذكر ربي وأتلو القرآن وأتلو القرآن يا طيبة يا طيبة يا دوا العيانا اشتقنالك والهوى نادانا والهوا نادنا بشراك المدينة بشراك بقدوم الهادي يا بشراكي وهل لي مأوى في حماك؟ أتمنى فالنور سبانا نوركم سبانا يا طيبة يا طيبة يا دوا العيانا اشتقنالك والهوى نادانا والهوا ناد

«در چشمانت خلاصه‌ی اندوه انسان است.»

نزار قبانی

مرا گفت: تو نویسنده‌ی استاد گفتم: بلی گفت: استاد برایت یک قصه را می گویم و دلتان رمان می نویسید یا داستان گفت یک چیزی بنویسید. گفتم: پس بگذار صدایت را ریکارد کنم. گفت: نه در خلوت برایتان قصه خواهم کرد گفتم: منتظر هستم 🫠

دومین شماۀ مجله گندمین، ویژۀ پنج‌سالگی بازگشت طالبان منتشر شد. ما باور داریم که تاریخ تنها از خلال رویدادهای بزرگ سیاسی نوشته نمی‌شود، بلکه از میان تجربه‌ها، روایت‌های فردی و خاطره‌های انسانی نیز شکل می‌گیرد. بدون شک، زنان بیش از هر گروه دیگرِ تحت ستم؛ بارِ سنگینِ این دگرگونی‌های سیاسی را بر دوش کشیده‌اند و تاریخِ واقعی، در خطوط چهرهٔ همین زنان ثبت می‌شود. در دومین شمارهٔ «گندمین»، به سراغ همین زنان رفته‌ایم و ۶۰ روایت از تأثیرات و دگرگونی‌های دو دورهٔ حاکمیت طالبان بر زندگی آنان را ثبت کرده‌ایم. در نیم‌قرن اخیر و به‌ویژه میان دورهٔ نخست در دههٔ هفتاد و دورهٔ دوم در امروز، نه‌تنها تقویم‌ها که نسل‌ها دست‌به‌دست شده‌اند. در لایه‌ای عمیق‌تر، این وضعیت به یک انقطاع نسلی و تکرارِ تلخِ تاریخ اشاره دارد. محرومیت امروزِ دختران خردسال و نوجوان، بازتولید همان چرخه و تجربه‌ای است که مادرانشان در دههٔ هفتاد خورشیدی گذرانده بودند. لینک دانلود مجله: https://gandomin.com/5254/

15 August, And on this day they took everything from us.

الرُّوحُ جَارَتْ علينا في محبَّتِكُم ‏وطالما أشْقَتِ الأرواحُ أبدَانَا -الجواهري

أَحِنُّ إِلى لَيلى وَإِن شَطَّتِ النَوى بِلَيلى كَما حَنَّ اليَراعُ المُثَقَّبُ يَقولونَ لَيلى عَذَّبَتكَ بِحُبِّها أَلا حَبَّذا ذاكَ الحَبيبُ المُعَذِّبُ -قيس بن الملوح