«پایا، Paya»

آنها رویاهای مان را می زیستن تولدت مبارک آرزو🫠

دیوانه گی تمام عیار کسی به جای من باشد به جای پیاده گردی شاید برود داکتر

When you feel like dying, but your office says you still have to come to work. 😐

بهترست از بالکین خود را پایان بی اندازم که جا‌به‌جا نفس بند شود.

این هم از من🫠❤️‍🔥

یک دو سه... نفس عمیق، عمیق‌تر؛ در جستجوی آکسیجن. گمش کرده‌ام عمیق عمیق نفس می کشم، با دو دست قفسه‌ی سینه ام را می فشارم... کفایت نمی کند دکمه های یقه‌ام را باز می کنم تا هوا درست برسد. دو دست نامرئی خفه‌ام می کند. هوا به سرم نمی رسد سردرد شدید گرفته‌ام آه شدیدتر می شود. در عین حال که درد می کشم؛ می نویسم تا نوشتن دردم را رها کند اما نه یک دو سه یک دو سه نفس نفس نفس وحشتناک است.‌.‌

مثل این می ماند که خدا بخواهد جان من را بگیرد، ولی منصرف می شود هر بار و هر چند ساعت بعد...

صفحه: ۳۴ کتاب کورسرخی از عالیه عطایی

کوشش می‌کرد مرا با آشنا کردن غیر افغانی ها سر حال نگه‌دارد، می خواست مثل که در خاک عرب خون نافم ریخته بود «وطن» دومم آنگونه که بودم در کودکی؛ سرزنده بمانم.

Indian Ashiqi

در دنیای که ملیاردها انسان در آن زندگی‌ می‌کند. این‌جا در جغرافیای که تو‌و‌من نیز زندگی‌ می‌کنیم فضا برای زندگی انسانی بسیار تنگ است. تو این‌جایی که گاهی ناخوشایند‌ترین لحظات را با هم‌دیگر قسمت کنیم. زیرا افراد زیادی اطراف من حضور دارند و اما تو انگار از جنس دیگری، باور‌ دیگر، دیدگاه دیگر نسبت به پدیده‌ها و اطرافیان خود. کوثر، خوب است که این‌جایی، انگار دوستی با تو شبیه طلوع خورشید هر‌ روز است که اگر نباشد، دل‌تنگی سراغ آدم می‌آید، ما زمان می‌گذرانیم، زمان خواستنی‌تر‌ می‌شود، تو درد و رنج را آغوش می‌کشی، و من سعی می‌کنم آمپرت قسمت کنم بل‌که برای شادمانی جاه باز شود. بلند شو، بدرخش، قوی باش، ادامه بده که زیرا خیلی‌ها در آرزوی داشتن زندگی شبیه تو است. نادیده نگیرید، تو بهترینی…

 یک پیام حال خوب کن از یک آدم که این روزها باهم بهترین ماجراها را می گذرانیم ولی من هنوز غصه می خورم 🫠🥹

اینی ره از چیاب گرفته بودم.

پشت خانه‌ی همسایه مانده. کوثر! کوچه‌ی گلنار ‌و آیینه‌ات.

میگه من تو را مثل وطنم «مصر» دوست دارم. ولی من او را مثل بخارا دوست ندارم. بخارا را فراتر از عشق او دوست دارم.

گفتم: من و تو آفتاب🌞 و مهتاب🌚 هستیم آن یکی چی باشد؟ دریا🌊 آمد و گفت: آسمان🌌 گفتم: چی چطور؛ آفرین گفت: بموخدا هوای هردویتان را دارد

ترا نمی‌توان نوشت؛ فقط می‌شود شبیهِ تابلویی ساخت و به دیوار آویخت.

#شهناز_بخشی

تنها جایی که می‌توانم به اندازه انگشت‌ام انگشتر انتخاب کنم.😭😂