بی‌دِل

مثلاً داوینچی فقط به بدن انسان نگاه نمی‌کرد که بتونه خوب طراحی‌ش کنه. می‌خواست بفهمه بدن چطور کار می‌کنه، حرکت چطور شکل می‌گیره، نور چطور رفتار می‌کنه و طبیعت چه سازوکاری داره. ون‌گوگ فقط یه جفت کفش کهنه نمی‌دید. می‌تونست توی همون کفش‌ها چیزی از فرسودگی، تنهایی، کار و رنج انسان ببینه. پیکاسو هم یه جایی تصمیم گرفت که چرا باید جهان رو فقط از یه زاویه دید و چرا باید خودمون رو محدود به شکل معمول دیدن و بازنمایی کردن کنیم.

همه‌ی هیولاها که از اول هیولا نبودن!

فقط آدم‌هایی که واقعا بهت اهمیت میدن، می‌تونن وقتی ساکتی صداتو بشنون.

خوبه. در کل زندگی خوبه. خیلی دیگه سریع نیستم و خوشحالم که سرعتم توی زندگی اومده پائین. نمی‌دونم اسمش به آرامش رسیدنه یا حوصله نداشتن یا بی‌انگیزه بودن یا چه چیزی، هر چی هست خوبه. سوت هر ماجرا و مسابقه جدیدی که به صدا در میاد آدم‌های دیگه مثل فشنگ از کنارم رد میشن ولی من تا سرم رو بیارم بالا یه خورده طول می‌کشه، تا بفهمم که داستان از چه قراره همه دور شدن ازم، شما برید منم میام.

کاش لطف کنن و ساعت 4 صبح که خیلی‌ها خوابن جمع کنن و برن.

یک روز رسد غمی به اندازه‌ی کوه یک روز رسد نشاط اندازه‌ی دشت افسانه‌ی زندگی جنین است در سایه‌ی کوه باید از دشت گذشت..

نهایت دو روز‌ میری تو‌ لاک خودت؛ بعدش میگی دیگه زندگی همینه و ادامه میدی.

لازم نیست همه رو نجات بدی. تو جلیقه نجات نیستی!

ولی وقتی باهمیم کم‌تر می‌ترسیم. مگه نه؟

لازم نیست همه چیز رو کنترل کنی. تو برج مراقبت نیستی!

معجزه‌های مامان هیچوقت ته نداشت، هیچوقت!

من مسئول محترمانه رفتار کردنم؛ نه راضی نگه داشتن همه!

چقدر اذیت شدیم واسه چیزایی که تقصیر ما نبود.