با عماد

• می‌خواهم همین چیزی که هستم را حفظ کنم. دنبال جادو نیستم. در پی ناممکن‌ها و آرزوهای دور و دراز نمی‌خواهم بدوم، نه که در توانم نباشد و مثلاً کم‌کاری کنم، نه همین روزگار را می‌خواهم نگه دارم. به‌قدرکافی مزه‌ی مستأجر‌بودن را چشیده‌ام. می‌خواهم مالک این روزمره‌ی حالا خوش یا ناخوش از آنِ خودم باشم. هر روز تأکید کنم مال من است، مرور‌ کنم با تمام نشیب‌هایش‌ ثمره‌ی سال‌ها دوندگی‌ام است. از سنکای بزرگ وام بگیرم که می‌گفت: «باید روح را عوض کرد نه آسمان را» ما اندوخته‌هایی داریم که اغلب از آن‌ها غافل می‌شویم. از تو سپاسگزارم حافظه‌ام؛ در تاروپود تو اهتمام، بی‌خوابی، دندان و جگر بایگانی است. آدمیزاد از‌یک‌جایی‌به‌بعد باید دست از له‌له‌زدن بردارد. نه که میل به پیشرفتش را کور کند، همین چیزی که هست را پُر بار کند؛ نه که حالا همین کار هم به یک بشکن جور می‌شود، فقط کف و سقف ظرفیتش را بلد شده‌باشد و تکلیف حسرت‌هایش را روشن کند. دورِ از این شاخه به آن شاخه پریدن را باید خط کشید. دنیا همین‌طور بود دیگر. سهم من و تو مدال برنز بود. این حرف‌ها با قناعت‌‌پیشگی متفاوت است. پُر و پیمان کردن آن چیزی است که هستیم. بها‌دادن به قابلیت‌های موجود است و کی به کیست: به‌قولی ارج‌نهادن به آن‌ها. باید از «حالا آن راه دیگر»‌ها دست شست. اگر «آن راه دیگر» متعلق به تو بود، زودتر از اینها به سمتش می‌رفتی. این به سن‌و‌سال هم دارد. ما تا جایی می‌توانیم شیفته‌ی تجربه‌ورزی باشیم ولی به‌طورمداوم در این حالت بودن، تکلیف ما را با جهان معلوم نمی‌کند. دنیا همه‌اش از یک‌ سنی به بعد از ما می‌پرسد «تو کارت چیست؟»، «تو را با چه می‌شناسند؟» با تمرکز باید به این سؤال‌ها پاسخ داد. پاسخ‌ها طبیعی است که باید برآمده از هویت راستین‌ و حال حاضرمان باشد. محافظت و مراقبت از چیز‌هایی که ساخته‌ایم و به دست آورده‌ایم -هرچند گه‌گاه از آن‌ها غفلت می‌کنیم-متعالی‌تر از سرک‌کشیدن‌ها و ناخنک‌زدن‌های عبث است. سنکا در نامه‌هایش به لوکیلیوس می‌نویسد: «کسی که همه‌جا هست، هیچ‌جا نیست» می‌خواهم در همین زمین بازی‌ای که ذوقش را دارم، پیش بروم و هربار که کم آوردم، استراحت کنم و انجام‌ندادن را فریضه‌ای بدانم که می‌توانم خیلی‌وقت‌ها رویش حساب باز کنم. • @BaEmad