جریانـ

🎬 #مستند «کنون رزم سهراب و رستم شنو» ساختۀ ایمان نیک‌بین، دربارۀ اپرای رستم و سهرابِ استاد #لوریس_چکناوریان را در سایت هاشور می‌توانید ببینید. hashure.com #شاهنامه #موسیقی در «جریان» باشید. @Jaryaann

🎶 #لوریس_چکناوریان، آهنگساز، رهبر ارکستر، نویسنده و نقاش سرشناس و ایران‌دوست امروز ۸۹ ساله می‌شود. مروری کوتاه بر زندگی او را همراه با تصاویری از اجرای او با #شهرام_ناظری و ارکستر بزرگ کومیتاس ارمنستان را می‌بینید. 🔗 روزآروز #موسیقی @Jaryaann

💡حافظ ایرانی یا ایران حافظی؟ اگر حافظ فقط یک شاعر ایرانی باشد، اگر تنها یک نام پرافتخار در فهرست مشاهیر ملی ما باشد، [...] این حقیقت به خودی خود دستاورد چندانی برای ما نیست. هم‌میهنی و هم‌اقلیمی، همچون هم‌زبانی و هم‌نژادی، امور داده‌شده‌اند؛ نه فضیلت‌های اکتسابی. هیچ‌کس به سبب محل تولد خود شایستهٔ ستایش نیست. اینکه حافظ ایرانی است، بیش از آنکه دربارهٔ ما چیزی بگوید، دربارهٔ حافظ چیزی می‌گوید. اما اینکه ایران حافظی باشد، دربارهٔ ماست. اینجا تفاوتی بنیادی آشکار می‌شود: «حافظ ایرانی است» گزاره‌ای دربارهٔ گذشته است. «ایران حافظی است» گزاره‌ای دربارهٔ اکنون و آینده است. اولی می‌تواند مایهٔ غرور باشد؛ دومی مستلزم مسئولیت است. ایران حافظی، ایرانی نیست که فقط حافظ داشته باشد؛ ایرانی است که بتواند ارزش‌های حافظی را در زندگی فرهنگی و اجتماعی خود تحقق بخشد. ایران حافظی، ایرانی است که در آن فردیت ارزش داشته باشد؛ دگراندیشی جرم فرهنگی محسوب نشود؛ آزاداندیشی فضیلت باشد؛ دیگری بتواند دیگری بماند و همچنان محترم باشد؛ مدارا نه نشانهٔ ضعف، بلکه نشانهٔ بلوغ باشد؛ و هیچ‌کس به سبب متفاوت اندیشیدن، مجبور نباشد خود را «به مُلکی دیگر اندازد». [...] ایرانی که در آن برای متفاوت بودن، اندیشیدن، شک کردن، پرسیدن، شعر گفتن، عشق ورزیدن و فرد بودن، انسان ناچار نشود وطن فرهنگی خویش را ترک کند. این شاید معنای عمیق‌تر «ایران حافظی» باشد. نه ایرانی که همهٔ مردمش حافظ را بخوانند؛ بلکه ایرانی که حافظ اگر در آن می‌زیست، از بسیاری از بیماری‌هایی که بر آن شوریده بود، دوباره به ستوه نمی‌آمد. و اینجاست که شاید بتوانیم به مسئلهٔ «افتخار» نیز از نو نگاه کنیم. چه چیزی واقعاً مایهٔ افتخار یک ملت است؟ اینکه در گذشته مردان و زنانی بزرگ در میان آنان زیسته‌اند؟ یا اینکه آن ملت توانسته است چیزی از بزرگی آنان را به زمانهٔ خود منتقل کند؟ «حافظ ایرانی است»، یک واقعیت تاریخی است. اما اگر ایران حافظی باشد، این یک دستاورد فرهنگی است و میان واقعیت و دستاورد، فاصله‌ای بسیار است. به همین دلیل، شاید بهتر باشد به جای آنکه مدام تکرار کنیم «حافظ ایرانی است»، از خود بپرسیم: چقدر ایرانِ ما حافظی است؟ همین پرسش را می‌توان دربارهٔ دیگر بزرگان فرهنگ‌مان نیز مطرح کرد. مهم نیست فقط اینکه خیام ایرانی است؛ مهم این است که آیا ایران خیامی است. مهم نیست فقط اینکه مولانا ایرانی است؛ مهم این است که آیا ایران مولانایی است. مهم نیست که نام بزرگانمان در جهان شنیده می‌شود؛ مهم این است که اندیشهٔ آنان در اکنونِ ما چه حضوری دارد. بزرگی یک ملت در تعداد بزرگان گذشته‌اش نیست؛ در نسبتی است که با آنان برقرار می‌کند. می‌توان حافظ را بر سر زبان داشت و حافظی نبود. می‌توان حافظ را ستود و از او چیزی نیاموخت. ✍🏼 #مسعود_زنجانی ٢٠ مهر ١۴٠۵ (ویراستی تازه از یادداشتی قدیمی - به مناسبت روز بزرگداشت #حافظ) ⬅️ متن کامل یادداشت 🔗 زنده باد فلسفه! #پاس_فرهنگ @Jaryaann

بیشتر ایرانیان نمی‌دانند یک #میراث_فرهنگی و بنای یادبود آیین زرتشتی، نه در ایران که در شهر شی‌آنِ #چین قرار دارد: تابوتی متعلق به ۱۴۰۰ سال پیش که در سال ۲۰۰۳ میلادی کشف شد و مقبره یک ایرانیِ سغدیِ زرتشتی اهل #سمرقند است. ویرکَک (Wirkak) (با نام چینی «شی‌جون») در چین به مقام «سابائو» (رهبر جامعهٔ مهاجر سغدی) رسید. (این عنوان از واژهٔ سغدی sārtpāw به معنای «سرپرست کاروان» گرفته شده است.) تابوت سنگی شی‌جون و همسرش با نقش‌برجسته‌های پیچیده و نمادهای زرتشتی تزئین شده است: 🔥 موبدان با دهان پوشیده در کنار آتش 🕊 «سروش» نگهبان با سرِ پرنده 🌉 پل چینوَد (صراط) و صحنه داوریِ روح 🍇 ضیافت زیر سایه تاک‌ها 🐫 کاروان‌های شتر کتیبهٔ آرامگاه به دو زبان چینی و #سغدی (یکی از زبان‌های ایرانی شمال شرقی و یک زبان میانجی در جادهٔ ابریشم) نوشته شده و اطلاعات مهمی دربارهٔ زندگی سغدیان، مهاجرت آنان به چین و ارتباطات فرهنگی در #جاده_ابریشم می‌دهد. سغدی‌ها ایرانیان ساکن فرارود و آسیای میانه بودند که به سه دین زرتشتی، مانوی و بودایی باور داشتند. 🔗 منابع: یک‌ و دو و سه و چهار ⬅️ مقاله‌ای در این‌باره #صادرات_فرهنگی #زرتشت @Jaryaann

بیشتر ایرانیان نمی‌دانند یک #میراث_فرهنگی و بنای یادبود آیین زرتشتی نه در ایران که در شهر شی‌آنِ #چین قرار دارد: تابوتی متعلق به ۱۴۰۰ سال پیش که در سال ۲۰۰۳ میلادی کشف شد و مقبره یک ایرانیِ سغدیِ زرتشتی اهل #سمرقند است. ویرکَک (Wirkak) (با نام چینی «شی‌جون») در چین به مقام «سابائو» (رهبر جامعهٔ مهاجر سغدی) رسید. (این عنوان از واژهٔ سغدی sārtpāw به معنای «سرپرست کاروان» گرفته شده است.) تابوت سنگی شی‌جون و همسرش با نقش‌برجسته‌های پیچیده تزئین شده است: 🔥 موبدان زرتشتی با دهان پوشیده در کنار آتش 🕊 «سروش» در هیئتِ نگهبانی با سرِ پرنده 🌉 پل چینوَت یا چینوَد (صراط) و صحنه داوریِ روح 🍇 ضیافت زیر سایه تاک‌ها 🐫 کاروان‌های شتر کتیبهٔ آرامگاه به دو زبان چینی و سغدی نوشته شده و اطلاعات مهمی دربارهٔ زندگی سغدیان، مهاجرت آنان به چین و ارتباطات فرهنگی در #جاده_ابریشم می‌دهد. سغدی‌ها ایرانیانی بودند که به زبان #سغدی (یکی از زبان‌های ایرانی شمال شرقی) سخن می‌گفتند و به سه دین زرتشتی، مانوی و بودایی باور داشتند. 🔗 منابع: یک‌ و دو و سه و چهار ⬅️ مقاله‌ای در این‌باره #صادرات_فرهنگی #زرتشت @Jaryaann

🌀 ایران‌زمین در طول تاریخ میزبان مردمان زیادی از کشورهای گوناگون بوده است. همزیستی این مهاجران با ایرانیان ذیل قاعدهٔ #وحدت_در_کثرت در ایران ممکن شده است و این مردمان به تدریج بخشی از جامعه ایرانی شده‌اند؛ حتی اگر برخی از ما از آن‌ها آگاهی چندانی نداشته باشیم. اما دو خطر در مواجهه با این پدیده این است: ۱. انکار این تنوع فرهنگی یا نفی هویت ایرانی افرادی که ظاهر یا تبار متفاوتی نسبت به اکثر ایرانیان دارند. ۲. دمیدن بر آتش هویت‌گرایی با برجسته‌سازی صرف تفاوت‌های این افراد و ندیدن آمیختگی‌ها و اشتراکات آنان با جامعهٔ میزبان. عطریه چالک، یک ایرانی قزاق‌تبار است که با همرسانی این فرسته می‌خواهد «روایت قزاق‌های ایران» را گردآوری کند. قزاق‌هایی که حدود ۱۰۰ سال پیش در پیِ گریز از شوروی به ایران مهاجرت کردند و اکنون در استان گلستان، در سه شهر بندرترکمن، گرگان و گنبدکاووس زندگی می‌کنند. (در هر شهر دو محلهٔ قزاق‌نشین وجود دارد که هرکدام نام مخصوص خود را دارند.) طبق محاسبات عطریه قزاق‌ها حدود شش نسل است که در ایران زندگی می‌کنند و جمعیت‌شان تقریباً ۷ هزار نفر است. #ایران_رنگارنگ_فرهنگی #دگرپذیری @Jaryaann

💠 با #گنجور در جهان #شاهنامه بگردید. ⬅️ دسترسی به این بخش در گزینگان بالا: «نامبردگان» 🔗 گنجور @Jaryaann

بیستم مهرماه، روز بزرگداشت حافظ 🎶 ساز و آواز بیات اصفهان، آلبوم «جان عشاق» 📜 غزل: #حافظ 🎤 آواز: #محمدرضا_شجریان (۱ مهر ۱۳۱۹ – ۱۷ مهر ۱۳۹۹) 🎹 پیانو: #جواد_معروفی 🔗 فرهنگستان زبان و ادب فارسی ⬅️ نسخهٔ کامل آواز #موسیقی @Jaryaann

کاربر جوانی به نام آوینا در ایکس از سایر کاربران پرسیده است:

بچه ها اگه یک بار گل بکشیم معتاد می‌شیم؟

و کاربر دیگری که سال‌ها تجربه اعتیاد داشته در رشتویی (رشته‌توئیتی) به او پاسخ زیر را داده است که خواندنش برای جوانان سودمند و ضروری است:

آفرین که این پرسش را مطرح کردی. تو به‌عنوان انسانی سالم و کنجکاو، این حق ذاتی را داری که دربارهٔ هر موضوعی که به ذهنت می‌رسد، سؤال کنی. من به‌عنوان کسی که بهترین دوران زندگی‌اش در اعتیاد سوخت و توانست به‌سختی از آن دوره رهایی یابد، به تو پاسخ می‌دهم: خیر. هیچ‌کس با یک‌بار مصرف مواد مخدر دچار اعتیاد نمی‌شود. اعتیاد فرایندی است که به‌تدریج در انسان شکل می‌گیرد. پس چرا اغلب افراد با همان یک‌بار مصرف، در دام اعتیاد گرفتار می‌شوند؟ شما با یک‌بار مصرف، ترست از مواد از بین می‌رود. مواد ذاتاً چیز بدی نیست و مصرف آن احساس آرامش و نوعی سرخوشی وصف‌ناپذیر می‌دهد ولی این آرامش و سرخوشی کاذب است و به‌زودی جای خود را به اضطراب و عوارض دیگر می‌دهد. شما چون یک‌بار این لذت را تجربه کرده‌ای، دوست داری دوباره آن را تکرار کنی. در واقع پیش خودت می‌گویی: «من یک‌بار مصرف کردم و معتاد نشدم. پس آن‌هایی که می‌گویند با یک‌بار مصرف معتاد می‌شوی، اطلاعات غلط می‌دهند.» سپس با خودت می‌وگویی «من دختری تحصیل‌کرده و از خانواده‌ای محترم هستم؛ کسانی که معتاد می‌شوند از طبقهٔ فرودست و آدم‌های بی‌خودی هستند.» اما این افکار، ناشی از فکر تو نیستند؛ مواد است که برایت تصمیم می‌گیرد. از این جا به بعد، دیگر هیچ چیزی دست تو نیست و ذهن به‌هر شیوه‌ای تلاش می‌کند مصرف مجدد را توجیه کند. بدن انسان نیز به‌گونه‌ای است که پس از مدتی، به همان مقدار قبلی پاسخ نمی‌دهد و برای رسیدن به همان حال خوشایند، ناچار می‌شوی دوز مصرف را افزایش دهی. ناگهان به خود می‌آیی و می‌بینی تا خرخره در باتلاق مواد فرو رفته‌ای. مصرف مواد مخدر هیچ اعتباری جز تباهی و نکبت به ارمغان نمی‌آورد. تمام آن معتادان کارتن‌خواب گوشهٔ خیابان‌ها، روزی مانند من و تو بوده‌اند؛ دارای خانواده، عزت و احترام، کسب‌وکار مناسب و جایگاه اجتماعی درخور. هیچ معتادی از شکم مادرش معتاد به دنیا نیامده است. امیدوارم زندگی شاد و سالمی داشته باشی.

#اعتیاد @Jaryaann

🎶 این اجرای خلاقانه و دیدنی از آهنگ #باخ که ویدئوی آن به تازگی با استقبال بسیار زیادی در فضای مجازی مواجه شده از گروه‌ کر به رهبری سحر انزلی و بخشی از پروژه‌ی #موسیقی «صدا در گذر زمان» است که ۱۶ آبان ۱۴۰۴ با همکاری بنیاد الف در موزه‌ی هنرهای معاصر تهران برگزار شد و بعداً به شکل کنسرتی به نام «شب باخ» در تالار رودکی روی صحنه رفت. 🎥 بهروز حاتم 🔗 منبع #موزه_هنرهای_معاصر #زنان_ایرانی @Jaryaann

➿ قلم‌فرسایان نگاهی گذرا به زندگی شخصی و ادبی استاد #محمدرضا_شفیعی_کدکنی که نوزدهم مهرماه زادروز اوست. تهیه‌کننده و کارگردان: داریوش سربلند تحقیق و نگارش متن: اردلان جنتی #مستند @Jaryaann

✨ پدری به نام «احمد بهمنی» اهل #شیراز با همرسانی این ویدئو از خودش و دو دخترش روی موتور، به مناسبت روز جهانی دختر، از تصمیم گروهی‌شان برای تخصیص هدیهٔ آن‌ها برای روز دختر به درمان یک بیمار می‌گوید و آرزو می‌کند مردم در فضای مجازی به‌جای تفاخر به مصرف‌گرایی به چنین کارهایی تفاخر کنند. #پدر #خرده‌روایت‌هایی_از_سویه‌های_روشن_مردم_ایران @Jaryaann

▫️ ۱۹ مهرماه، زادروز دکتر #محمدرضا_شفیعی_کدکنی بخشی از سخنرانی او در رویداد «ایران را چرا باید دوست داشت؟» (مراسمی در ۱۶ مهرماه ۱۴۰۵ به مناسبت صدسالگی #ایرج_افشار و به یاد او) در اشاره به گسترهٔ #ایران_فرهنگی و بخشی از شعر «گوَن» سرودهٔ او (با تخلّصِ م. سرشک) را با صدای خود او می‌شنویم. با آرزوی عمر پرثمر و با عزت برای استاد! 🔗 ایرانشناسی ⬅️ نسخهٔ کامل سخنرانی استاد در آن رویداد #ایران‌دوستی #شعر_با_صدای_شاعر @Jaryaann

نوعی فقر وجود دارد که کمتر کسی درباره‌اش سخن می‌گوید: آدم‌هایی که بزرگ شده‌اند، بدون آنکه شنا بلد باشند، دوچرخه‌سواری کرده باشند، سفر رفته باشند، زبانی آموخته باشند یا سازی نواخته باشند. نه به این دلیل که اشتیاقی نداشته‌اند، بلکه چون تمام توان‌شان صرف این می‌شده که از مرحلهٔ بقا عبور کنند... 🔗 منبع #فقر @Jaryaann

💡 کاربر کانادایی با نام «Derick|دِریک» که شیفتهٔ فرهنگ ایرانی است در پاسخ به این پرسش که چرا در میان این‌همه زبان فارسی می‌آموزی، نوشته است: «سؤال خیلی خوبی بود که باعث شد فکر کنم! » و پاسخی اندیشیدنی و آموختنی می‌دهد که شایسته است ایرانیان هم آن را بشنوند و از او بیاموزند. او جذابیت زبان فارسی را در پیشینه و تاریخی بودن آن و تاب‌آوری‌اش با وجود تمام تهدیدات در طول تاریخ می‌داند. این یکی از دلایلی است که اهمیت پاسبانی از زبان فارسی را به ما یادآوری می‌کند. 🔗 من دِریک‌‌ام 🔺 پی‌نوشت: ۱. این کاربر از سپتامبر ۲۰۲۲ برای نمایش علاقهٔ خود به فرهنگ ایرانی برگهٔ اینستاگرامی manderickam را راه انداخته و این نخستین فرستهٔ او است. ۲. به کار بردن Farsi در انگلیسی برای فارسی، غلط مصطلحی در این سال‌ها،‌ به‌ویژه در میان ایرانیان نومهاجر است که اگرچه نیت خوبی پشت آن است (این‌که غربی‌ها زبان ما را همان‌گونه که ما خود می‌نامیم بنامند) اما در واقع پیوند فارسی را با ریشه‌های ارزشمند و دو هزار و پانصدسالهٔ ادبی خود (Persian literature) در منابع لاتین و انگلیسی قطع می‌کند. #پاس_پارسی #صادرات_فرهنگی @Jaryaann

داشتم تبلیغ تور یک هتل را می‌دیدم؛ هتل هم از قضا در کویری در ایران بود. پیشنهادش بد نبود، تصاویرش هم وسوسه‌کننده بود و داشتم با علاقه نگاه می‌کردم که ناگهان متوجه شدم دیگر چندان حواسم به خود هتل نیست. بیشتر انرژی ذهنی‌ام صرف ترجمه هم‌زمان حرف‌های گوینده شده بود؛ از فارسی به فارسی. هر چند ثانیه یک کلمه انگلیسی از راه می‌رسید. «آوت‌دور» داشت. کمی فکر کردم و فهمیدم منظور همان حیاط و فضای بیرونی است. بعد رسیدیم به «لیوینگ‌روم»؛ همان اتاق نشیمن خودمان که ظاهراً اگر اسمش را فارسی بگویی بخشی از کیفیتش را از دست می‌دهد. بعد «پنل» آمد؛ پنلی برای تنظیم گرما و سرما. البته این یکی دست‌کم یک ابزار مشخص بود، اما باز هم نحوه گفتنش جوری بود که انگار اگر می‌گفتند «کنترل دمای اتاق»، شأن تکنولوژیک هتل پایین می‌آمد. کمی بعد هم «سویمینگ‌پول» ظاهر شد. استخر دیگر ظاهراً به‌تنهایی جواب نمی‌داد؛ آب همان آب بود، اما حتماً باید در «سویمینگ‌پول» شنا می‌کردیم، نه در استخر. اینجا دیگر برایم موضوع از چند واژه انگلیسی فراتر رفت. با خودم فکر کردم چه اتفاقی افتاده که حیاط دیگر نمی‌تواند حیاط باشد؟ چه زمانی اتاق نشیمن به «لیوینگ‌روم» ارتقا پیدا کرده و استخر برای حفظ شأن خود نیازمند عنوان «سویمینگ‌پول» شده است؟ شاید اگر می‌گفتند «هتل حیاط، اتاق نشیمن و استخر دارد»، زیادی معمولی به نظر می‌رسید. ولی وقتی همه اینها به آوت‌دور و لیوینگ‌روم و سویمینگ‌پول تبدیل می‌شوند، آدم احساس می‌کند شاید برای ورود به هتل هم باید از بخش مهاجرت عبور کند. کم‌کم به نظرم رسید که این کلمات خودشان بخشی از امکانات هتل‌اند. هر واژه انگلیسی انگار یک ستاره دیگر به مجموعه اضافه می‌کند. حیاط، حیاط است؛ ولی آوت‌دور لابد چهارستاره است. نشیمن اگر نشیمن باشد، جایی است که آدم می‌نشیند؛ اما اگر لیوینگ‌روم شود، احتمالاً باید روی مبلش شیک‌تر بنشینی. استخر هم تا وقتی استخر است، آدم در آن شنا می‌کند؛ وقتی سویمینگ‌پول شد، شنا هم باید کمی اینترنشنال‌تر باشد. حتی تنظیم دمای اتاق هم اگر با «پنل» انجام شود، انگار دیگر صرفاً گرم و سردکردن نیست؛ بخشی از یک تجربه مدرن است. مسئله البته مخالفت با کلمات خارجی نیست. زبان همیشه وام می‌گیرد و فارسی هم پر از واژه‌هایی است که روزگاری از زبان دیگری آمده‌اند و امروز دیگر کسی متوجه خارجی‌بودنشان نمی‌شود. چیزی که توجهم را جلب می‌کرد، استفاده نمایشی از انگلیسی دقیقاً در جاهایی بود که هیچ نیاز ارتباطی جدی به آن وجود نداشت. «سویمینگ‌پول» هیچ اطلاعات بیشتری از «استخر» نمی‌دهد و «لیوینگ‌روم» هم اتاق دیگری پشت اتاق نشیمن پنهان نکرده است. خود انگلیسی‌بودن واژه است که قرار است یک معنای اضافه تولید کند. آن معنای اضافه هم چندان پنهان نیست: مدرن‌بودن، لوکس‌بودن، جهانی‌بودن و کمی هم فاصله‌گرفتن از امر معمولی. تبلیغ فقط یک اتاق و استخر نمی‌فروشد؛ یک تصویر از زندگی می‌فروشد. «نشیمن» متعلق به خانه است، اما «لیوینگ‌روم» متعلق به کاتالوگ. «حیاط» ممکن است آدم را یاد خانه مادربزرگ، باغچه و تخت چوبی بیندازد؛ ولی «آوت‌دور» جایی است که باید در آن قهوه دستت باشد، عینک آفتابی زده باشی و ترجیحاً کسی همان لحظه از تو عکس بگیرد. استخر هم جایی است که بچه‌ها در آن آب‌بازی می‌کنند؛ «سویمینگ‌پول» لابد جایی است که باید حوله سفید، صندلی آفتاب‌گیر و یک لیوان رنگی هم در قاب باشد. 🔗 حسین قتیب #پاس_پارسی #وضعیت_امروز_جامعه_ما @Jaryaann

روایتی از یک #رابطه همراه با #عشق، #مرگ، #فقدان و #امید با این توضیح: بعضی داستان‌ها هرگز روایت نمی‌شوند. نه از آن رو که اهمیتی ندارند، بلکه چون هیچ‌کس هرگز نپرسیده است. ما به صداهایی گوش می‌سپاریم که هرگز شنیده نشده‌اند. 🔗 رادیو صداهای ناشنیده #مردم_ایران @Jaryaann

▫️به یاد استاد #ایرج_افشار (۱۶ مهر ۱۳۰۴ - ۱۸ اسفند ۱۳۸۹) پژوهشگر فرهنگ، تاریخ ایران و ادبیات فارسی، نویسنده و استاد دانشگاه این ویدئوی کوتاه را #علا_محسنی در سال ۱۳۹۱ برای برنامه «تماشا» ساخته است. 🔗 برگهٔ فیسبوک علا محسنی 🗓 امروز زادروز ایرج افشار است. @Jaryaann

ایران در طی این سال‌ها در المپیادهای ریاضی و کامپیوتر (انفورماتیک)، مدال‌های طلای بیشتری از مجموعِ همه کشورهای مسلمان جهان دارد. در هر دو مورد، از همه کشورهای آسیایی، به‌جز چین و کرهٔ جنوبی، بهتر عمل کرده است. در المپیادهای ریاضی، از ژاپن بهتر بوده است ولی در المپیادهای کامپیوتر، ژاپن عملکرد بهتری داشته است. ایران با بودجهٔ آموزشی‌ای معادل یک‌سی‌وپنجم بودجهٔ آموزشی آلمان، در المپیادهای ریاضی تقریباً هم‌سطح این کشور بوده و در المپیادهای کامپیوتر به مراتب بهتر از آن عمل کرده است. 🔗 منبع چند روز پیش نیز ایران برای سومین سال متوالی قهرمان المپیاد جهانی نجوم و اخترفیزیک شد. #تیم_ملی المپیاد نجوم و اخترفیزیک ایران با کسب ۵ نشان طلا به مقام قهرمانی جهان دست یافت. این رقابت‌ها با حضور نمایندگان ۶۶ کشور در شهر هانوی، پایتخت ویتنام برگزار شد. 🔗 منبع #دانشمندان_ایرانی @Jaryaann