جریانـ

🔺این ویدئو را این خانم دکتر نیجریه‌ای ساکن انگلستان که فارسی‌آموز است و به تازگی با استقبال کاربران ایرانی روبرو‌ شده است در پاسخ به نظرِ همراه با‌ #خودخوارانگاری یکی از کاربران، در اینستاگرام خود همرسانی کرده است. #فارسی #صادرات_فرهنگی @Jaryaann

💠 هندسۀ روحانی در هنر ایرانی از سلسه‌برنامهٔ: «#ناهشیار_ایرانی: ناهشیار جمعی در فرهنگ و تمدن ایرانی» #حمید_عجمی، خوشنویس، اندیشمند و خالق خط معلی، در گفت‌وگو با #نیما_قربانی از پیوند حروف و معنا، از سلوک در خط، و از روح ایرانی‌ای می‌گوید که در انحنای هر حرف تجلی می‌یابد. این گفت‌وگو، برای هرکس که به رازهای پنهان در خط، زبان فارسی و فرهنگ ایرانی دل بسته، تماشایی‌ست. 🗓 یکشنبه ۴ خرداد ۱۴۰۴ 👈🏼 نسخه کامل گفت‌وگو 🔗 دکتر نیما قربانی #هنر_ایرانی #ایده_ایران @Jaryaann

🌀 روایت کهن‌ترین سکونت‌گاه بشر در ایران از زبان دکتر #حامد_وحدتی‌نسب، مدیر تیم کاوش #غار_قلعه‌کرد قزوین 🔗 منبع #باستان‌شناسی #ایران_کهن @Jaryaann

🏐 سراسر زیبایی تاریخ‌سازی #زنان_ایرانی تیم ملی بانوان ایران برای اولین بار به جمع چهار تیم برتر آسیا راه پیدا کرد. بر خلاف فوتبال ایران که هشتش گروی هشتاد است و از در و دیوارش سوءمدیریت می‌بارد، این تیم والیبال را می‌توان نشانه‌ای از ثمردهی برنامه و نظم دانست؛ تیمی که اصلا با هدف رسیدن به همین نقطه، کارش را از چند سال پیش شروع کرد، از رنک هشتاد به رتبه چهل دنیا رسید و حالا خودش را در نیمه‌نهایی آسیا می‌بیند. این دخترهای تاریخ‌ساز، حالا فقط یک قدم تا کسب سهمیه جهانی فاصله دارند و بعید نیست با این همه انرژی مثبتی که در تیم وجود دارد، این مهم هم محقق شود. یکی از زیباترین برش‌ها از مسابقات زنان ایرانی، جایی بود که دوربین از روبروی بازیکنان عبور می‌کرد و یکی از آنها با مغتنم شمردن فرصت، تولد پدرش را تبریک گفت! ‏🔗 ورزش‌مدیا #تیم_ملی_ایران @Jaryaann

▫️#فرهنگ_رجایی، استاد علوم سیاسی و متفکر حوزه هویت و تمدن، با تمرکز بر مفاهیمی چون #انسان‌ورزی و #بازیگری، به بازتعریف نقش ایرانیان در جهان معاصر می‌پردازد. آثار او پلی میان سنت ایرانی، اندیشه جهانی و امکان کنش آگاهانه در دنیای امروز است. 🔗 آرته #علوم_سیاسی #نظریه_بازیگری ⬅️ پرونده ویژهٔ او در #آرته و نسخهٔ کامل سخنان او را می‌توانید اینجا ببینید. @Jaryaann

📝چگونه به آبادانی ایران فکر کنیم؟ روایتی از کتاب علی میرسپاسی و پرسشی که باید عوض شود. فرض کنید بیماری سال‌ها نزد پزشکان مختلف رفته و همیشه یک سؤال پرسیده: «چرا من مثل دیگران سالم نیستم؟» روزی پزشکی به او می‌گوید: «مشکل شما در پاسخ نیست، در سؤال است. بپرسید سلامتی برای من چه معنایی دارد و چطور به آن برسم.» #علی_میرسپاسی، جامعه‌شناس ایرانی، در #کتاب بسیار مهم خودش، «چگونه به آبادانی ایران فکر کنیم؟» دقیقاً همین کار را با ذهن ما ایرانیان می‌کند. او می‌گوید پرسشی که از دوران #مشروطه تا امروز نسل به نسل تکرار کرده‌ایم، «چرا ما عقب ماندیم و غرب پیشرفت کرد؟» خودش بخشی از بیماری است، نه راه درمان. پیشنهاد او جایگزینی این پرسش با پرسشی دیگر است: «جامعه‌ی نیک برای ایرانیان چه معنایی دارد و چگونه می‌توان آن را ساخت؟» تفاوت ظاهراً کوچک است اما یکی نگاه به عقب و غرق در حسرت است؛ دیگری نگاه به جلو و همراه با مسئولیت. میرسپاسی نشان می‌دهد فضای فکری ایران معاصر اسیر چند «گفتمان طاقت‌فرسا» شده- روایت‌هایی که هر یک به شکلی، افق آینده را می‌بندند: گفتمان اول «عقب‌ماندگی» است که می‌گوید غرب معیار مطلق است، ما همیشه عقب‌تریم. مهم‌ترین ایراد این گفتمان نوعی احساس دائمی کمبود است. گفتمان دوم «انحطاط است» که حرف اصلی‌اش این است که ایران از برهه‌ای دچار «انقطاع» فکری شد و در زوال ماند. ایراد میرسپاسی به این گفتمان این است که در آن باور به سرنوشت محتوم موج می‌زند. گفتمان سوم «سنت در برابر تجدد» است که مدعای اصلی آن این است که باید یکی را کامل پذیرفت و دیگری را کامل رد کرد و این گفتمان در نهایت به نوعی بن‌بست دوگانه‌ساز ختم می‌شود. گفتمان چهارم «نوستالژی ایران باستان» است که نجات ما را در بازگشت به گذشته‌ی پیش از اسلام می‌بیند و عیب‌اش در فرار از حال به گذشته‌ی خیالی است. ویژگی مشترک این چهار روایت چیست؟ میرسپاسی با دقت یک جراح انگشت می‌گذارد روی یک نکته: همه‌ی آن‌ها از پیش تصمیم گرفته‌اند نتیجه چه باشد. به‌جای تحلیل واقعیت تاریخی ایران، دنبال شواهدی برای اثبات محکومیت آن می‌گردند. محصول این نگاه، چیزی است که او «کینه‌توزی تاریخی» می‌نامد: آمیزه‌ای از تحقیر، حسرت، و خشم خاموش نسبت به گذشته که به‌جای برانگیختن کنش، ما را در سوگواری و انفعال نگه می‌دارد. او اینجا از ریچارد رورتی وام می‌گیرد که «چپ فرهنگی» دانشگاهی آمریکا را متهم می‌کرد «شناخت» را جای «امید» گذاشته و نقد انتزاعی را جای اصلاح واقعی نهادها- و همان الگو را در بخشی از روشنفکری ایرانی بازمی‌شناسد. ⬅️ متن کامل این نوشتار را از اینجا بخوانید. ✍️ #جواد_حیدری | استاد علوم سیاسی 🔗 مشق نو #نظریه_انحطاط #آبادی @Jaryaann

📝چگونه به آبادانی ایران فکر کنیم؟ روایتی از کتاب علی میرسپاسی و پرسشی که باید عوض شود. فرض کنید بیماری سال‌ها نزد پزشکان مختلف رفته و همیشه یک سؤال پرسیده: «چرا من مثل دیگران سالم نیستم؟» روزی پزشکی به او می‌گوید: «مشکل شما در پاسخ نیست، در سؤال است. بپرسید سلامتی برای من چه معنایی دارد و چطور به آن برسم.» #علی_میرسپاسی، جامعه‌شناس ایرانی، در #کتاب بسیار مهم خودش، «چگونه به آبادانی ایران فکر کنیم؟» دقیقاً همین کار را با ذهن ما ایرانیان می‌کند. او می‌گوید پرسشی که از دوران #مشروطه تا امروز نسل به نسل تکرار کرده‌ایم، «چرا ما عقب ماندیم و غرب پیشرفت کرد؟» خودش بخشی از بیماری است، نه راه درمان. پیشنهاد او جایگزینی این پرسش با پرسشی دیگر است: «جامعه‌ی نیک برای ایرانیان چه معنایی دارد و چگونه می‌توان آن را ساخت؟» تفاوت ظاهراً کوچک است اما یکی نگاه به عقب و غرق در حسرت است؛ دیگری نگاه به جلو و همراه با مسئولیت. میرسپاسی نشان می‌دهد فضای فکری ایران معاصر اسیر چند «گفتمان طاقت‌فرسا» شده- روایت‌هایی که هر یک به شکلی، افق آینده را می‌بندند: گفتمان اول «عقب‌ماندگی» است که می‌گوید غرب معیار مطلق است، ما همیشه عقب‌تریم. مهم‌ترین ایراد این گفتمان نوعی احساس دائمی کمبود است. گفتمان دوم «انحطاط است» که حرف اصلی‌اش این است که ایران از برهه‌ای دچار «انقطاع» فکری شد و در زوال ماند. ایراد میرسپاسی به این گفتمان این است که در آن باور به سرنوشت محتوم موج می‌زند. گفتمان سوم «سنت در برابر تجدد» است که مدعای اصلی آن این است که باید یکی را کامل پذیرفت و دیگری را کامل رد کرد و این گفتمان در نهایت به نوعی بن‌بست دوگانه‌ساز ختم می‌شود. گفتمان چهارم «نوستالژی ایران باستان» است که نجات ما را در بازگشت به گذشته‌ی پیش از اسلام می‌بیند و عیب‌اش در فرار از حال به گذشته‌ی خیالی است. ویژگی مشترک این چهار روایت چیست؟ میرسپاسی با دقت یک جراح انگشت می‌گذارد روی یک نکته: همه‌ی آن‌ها از پیش تصمیم گرفته‌اند نتیجه چه باشد. به‌جای تحلیل واقعیت تاریخی ایران، دنبال شواهدی برای اثبات محکومیت آن می‌گردند. محصول این نگاه، چیزی است که او «کینه‌توزی تاریخی» می‌نامد: آمیزه‌ای از تحقیر، حسرت، و خشم خاموش نسبت به گذشته که به‌جای برانگیختن کنش، ما را در سوگواری و انفعال نگه می‌دارد. او اینجا از ریچارد رورتی وام می‌گیرد که «چپ فرهنگی» دانشگاهی آمریکا را متهم می‌کرد «شناخت» را جای «امید» گذاشته و نقد انتزاعی را جای اصلاح واقعی نهادها- و همان الگو را در بخشی از روشنفکری ایرانی بازمی‌شناسد. ⬅️ متن کامل این نوشتار را از اینجا بخوانید. ✍️ #جواد_حیدری | استاد علوم سیاسی 🔗 مشق نو #نظریه_انحطاط #آبادی @Jaryaann

🌀 نمونه‌ای از وام‌واژه‌های پارسی که در سایر زبان‌ها و کشورها رایج است ولی در ایران به کار نمی‌رود. 🔗 منبع #پارسی_زبان_تمدنی #صادرات_فرهنگی @Jaryaann

باغ بی‌برگی چهارم شهریورماه، سالگرد درگذشت #مهدی_اخوان_ثالث (۱۳۰۷-۱۳۶۹) 🔗 فرهنگستان زبان و ادب فارسی #شعر_با_صدای_شاعر @Jaryaann

«ایران‌زمین مرا صدا زد. رؤیای آینده را نشانم داد و فهمیدم که می‌توانم برای ایران تغییری ایجاد کنم.» 🎙 #هایده_شیرزادی، فعال #محیط_زیست پرونده‌ی #ایران_سی_سال_بعد | ضبط شده در بهمن ۱۴۰۴ ⬅️ نسخهٔ کامل هایده شیرزادی از فعالان نام‌آشنای محیط زیست و از پیشگامان مدیریت #پسماند در ایران پس از تحصیلات عالی در آلمان و در رشته‌ی مهندسی کشاورزی بین‌المللی به ایران بازگشت و بیش از سه دهه در زمینه‌ی توسعه‌ی روش‌های علمی جمع‌آوری، تفکیک، بازیافت و دفن بهداشتی پسماند فعالیت کرده و بنیان‌گذار مجموعه‌ی بازیافت زباله در کرمانشاه است. او با تأکید بر رویکردهای پایدار و آموزش عمومی، نقش مؤثری در ارتقای فرهنگ مدیریت پسماند و حفاظت از محیط زیست داشته و کارهایش، علاوه بر کسب تقدیرهای ملی، در مجامع بین‌المللی نیز مورد توجه قرار گرفته است. مستند «مادرِ زمین»، از مجموعه مستند «کارستان»، به کارگردانی مهناز افضلی و تهیه‌کنندگی مجتبی میرطهماسب روایتی است از کوشش‌های شیرزادی برای پاسبانی از زمین و نمایش پشتکار و مسئولیت‌پذیری مدنی او و امکان ایجاد تغییر از دل کنش فردی. 🔗 حرفه: هنرمند #ایران_رویایی #ایران‌دوستی @Jaryaann

▫️دکتر #محمدعلی_اسلامی_ندوشن (۱۳۰۳-۱۴۰۱) از چرایی نیاز ما به #حافظ می‌گوید؛ او معتقد است ما برای تسلای خاطر و دلگرمی به سراغ حافظ می‌رویم. از نظر ایشان، اشعار حافظ فکر و تخیل ما را به حرکت و پویش وامی‌دارد و با نشان دادن این حقیقت که رنج‌ها و دلتنگی‌های ما در طول تاریخ مشترک بوده، به ما یادآوری می‌کند که در سختی‌های زندگی تنها نیستیم. او تأکید می‌کند که حافظ با گسترش دادن مرزهای اندیشه‌ی ما، کمک می‌کند تا بپذیریم ماهیت #زندگی همیشه مطابق میل ما نیست و این‌گونه با همراهی در لحظات دشوار، به ما دلداری می‌دهد. 🔗 آرته‌باکس 🗓 امروز، سوم شهریورماه، زادروز محمدعلی اسلامی نُدوشن است. ⬅️ پرونده ویژهٔ او در #آرته و نسخهٔ کامل سخنان او را می‌توانید اینجا ببینید. @Jaryaann

💡بخشی از سخنان دکتر #حسن_عشایری در عصر پنج‌شنبه‌های مجلۀ #بخارا ۱۰ دی‌ماه ۱۳۹۴ ⬅️ نسخهٔ کامل سخنرانی 🔗 بخارا #هویت #وضعیت_امروز_جامعه_ما @Jaryaann

💠 پارسایی در اخلاق ایرانشهری «پارسایی» واژه‌ای‌ست مبهم، و ابهام آن هم به دلیل دینی بودن آن است. دین‌های مختلف معمولاً تعریف‌های مختلفی از این واژه می‌کنند. در اسلام پارسایی را -که به تقوا هم ترجمه می‌کنند- به معنی زهد و تعبد زیاد و گناه نکردن می‌دانند و پارسا هم کسی است که گناه نکند (مثلاً شراب ننوشد) و به دنیا و لذایذ دنیوی پشت کند و همه توجه او به آخرت و زندگی بعد از مرگ باشد. اما در اخلاق (اتیک) ایرانشهری پارسایی این نیست که انسان به دنیا و لذایذ دنیوی پشت کند. پارسا در وهله نخست کسی است که سه چیز نیک در او باشد: منش یا اندیشه نیک، گفتار نیک، و کردار نیک و در وهله دوم کسی است که مردم‌آزاری نکند و راد باشد، یعنی سخی و بخشنده باشد. در کتاب «مینوی خرد» وقتی می‌پرسند مردم از چه راهی و با کدام کار ثواب می‌توانند به بهشت بروند؟ در پاسخ می‌گوید که اولین و مهمترین کار رادی است. پس پارسا در دین ایرانشهری (و منظورم فقط دین زرتشتی نیست، اسلام ایرانی هم وجهی از دین ایرانشهری است) کسی است که راد باشد و به آیین انسانیت یا به قول #فردوسی «آیین مردمی» باشد: همه مردمی باید آیین تو همه رادی و راستی دین تو در اینجا ممکن است از من بپرسند که تو این تعریف پارسایی را از کجا آورده‌ای؟ در پاسخ باید بگویم که این برداشت از مفهوم پارسایی را (که در پهلوی بدان اهلایی می‌گویند، کلمه‌ای که از ارته یا اشه گرفته شده و به معنی راستی است، و در انگلیسی Righteous) می‌توان در بسیاری از متون اخلاقی ایرانشهری ملاحظه کرد و من در اینجا یک بند از دینکرد ششم (بند ۹۴) را به عنوان شاهد نقل و تفسیر می‌کنم (متن پهلوی و ترجمه شاکد، چاپ بولدر، کلرادو) . در این بند از قول حکمای پیشین ایرانشهر (پوریوتکیشان) آورده است: « مردی که شراب سیر خورد و در عین حال این چیزها در او باشد از پارسایی (اهلایی) برخوردار است: یکی این که رادی یا بخشندگی او در حالت مستی بیش از حالت هشیاری او باشد. و دیگر این که منش نیک و رفتار نیک و کردار نیک در او بیشتر باشد.» ترجمه من از این بند اندکی با برداشت شاکد فرق دارد. او «وهمن-منشن- تر » را « صلح‌آمیزتر » گفته و « باوندگ- منشن - تر» را متواضعانه‌تر ترجمه کرده است. « داناگ- گوشن- تر» را هم سخن حکیمانه‌تر ترجمه کرده است. لذا در ترجمه او به «منش نیک، گفتار نیک, کردار نیک» اشاره صریحی نشده است. ولی به هر حال، چیزی که هست در هر دو برداشت تفاوت معنای پارسایی در دین ایرانشهری و اخلاقیات اسلامی پیداست. از لحاظ تاریخی هم اخلاقی که به عنوان پارسایی در نظر گرفته شده است آرمان اخلاقی کسانی بوده است که از نیمه دوم قرن دوم تا قرن‌های چهارم و پنجم به نام «ظرفا» معروف شده بودند و دارای اخلاق و رفتار و گفتار و کرداری بودند که نقطه مقابل سبک زندگی زهاد و عباد اسلامی در این قرن بود. این ظرفا که ابن سینا آن‌ها را «جوانمردان» (فتیان) خوانده است (عنوانی که احتمالاً در مورد پیروان آیین مهر به کار می‌بردند) در حقیقت از آرمان‌های اخلاقی ایرانشهری پیروی می‌کردند؛ خوش‌فکر و خوش‌پوش و خوش‌رفتار بودند و به زن احترام می‌گذاشتند و عاشق می‌شدند و دوستار گل بودند و به موسیقی و هنرهای دیگر علاقه داشتند؛ در خوش‌سخنی و خوش‌صحبتی هم زبانزد بودند و آداب معاشرت را از هر حیث رعایت می‌کردند. حتی در مجالس باده‌نوشی، تا بخواهید دست و دل‌باز و راد بودند. این سبک زندگی مسلماً با سبک زندگی زاهدان و عابدان که میراث رهبانیت مسیحی و طریقه مانوی بود فرق داشت. در آرمان اخلاقی این ظرفا و جوانمردان شراب‌خواری و خوش بودن و از زیبایی‌های طبیعی لذت بردن حرام نبود. اساساً دنیا در نظر ایشان جای پست و نکوهیده‌ای نبود، آنچنان که مانویان و برخی از فرقه‌های مسیحی می‌انگاشتند. مهم این بود که انسان چگونه در این جهان زندگی کند. با دیگران چگونه رفتار کند. چیزی که در اخلاق ایرانشهری دشمن پارسایی بود اذیت و آزار دیگران بود، با رفتار و گفتار بدی که چه در مستی یا هشیاری ممکن است از انسان سر زند. بنا براین پارسایی و تقوا و زندگی متدینانه داشتن در فلسفه اخلاق ایرانشهری پرهیز از دنیا و خوشی‌های آن نیست بلکه پرهیز از اهریمنی است که می‌تواند در برخورد ما با دنیا و مردم دنیا تأثیر گذارد. همین حکم را صوفیه بعداً در مورد شعر و موسیقی کردند و گفتند هیچ یک از اینها به خودی خود بد نیست، بلکه برداشت یا واکنش انسان در شنیدن آنهاست که می‌تواند خوب باشد یا بد. ✍🏼 دکتر #نصرالله_پورجوادی 🔗 برگهٔ فیسبوک نویسنده #اخلاق #ایرانشهر #فتوت #بی‌آزاری @Jaryaann

⁨ ⁨ 🎶 سمــــاع از آلبوم #نی‌نوا اثر استاد #حسین_علیزاده _________________ گروه نی‌نوازان فارس، به سرپرستی رسول زمردی، این اجرا را به مناسبت زادروز حسین علیزاده (اول شهریور) منتشر کرده‌اند. 🔗 منبع #موسیقی @Jaryaann

⏺️ یک خانم عکس ایرانی ساکن وین با همرسانی این ویدئو در اینستاگرام خود نوشته است:

این دو جوان آمریکایی (هم از سمت مادر و هم پدر) که در خیابان با آن‌ها آشنا شدیم و شش هفته بود که از آمریکا آمده بودند اتریش، خیلی قشنگ فارسی صحبت می‌کردند. یکی ظرف یک سال و دیگری ظرف یک سال و نیم، بدون کلاس، به شکل خودآموز یاد گرفته بودند و فارسی را کامل می‌خواندند، می‌نوشتند و صحبت می‌کردند. می‌گفتند فارسی خیلی زبان شیرینی است و آرزو داشتند روزی به ایران بروند.

#فارسی #صادرات_فرهنگی @Jaryaann

🌀 دکتر ناتل خانلری، فردوسی و ایران فرازی از یک سخنرانی مهم که امروز برای نخستین بار در فضای مجازی منتشر شده و با هوشواره تصویرسازی شده است. ⬅️ نسخهٔ کامل سخنرانی یکم شهریور ماه سالروز درگذشت دکتر #پرویز_ناتل_خانلری است؛ ادیب، شاعر، مترجم، پژوهشگر، زبان‌شناس و سیاستمداری که عمر خود را وقف اعتلای زبان و ادب فارسی کرد. او با بنیان‌گذاری مجله‌ی سخن و پژوهش‌های ماندگارش و در جایگاه استاد دانشگاه، نسلی از نویسندگان و پژوهشگران را پرورش داد. در این سند کم‌نظیر، دکتر ناتل خانلری در افتتاحیه نخستین جشنواره توس در سال ۱۳۵۴ خورشیدی درباره #فردوسی، #شاهنامه، فرهنگ ایران و پیوند مردم با میراث ادبی ایران سخن می‌گوید. این مراسم در تالار فردوسی دانشکده ادبیات دانشگاه مشهد برگزار شد و آغاز جشنواره‌ای بود که با هدف بزرگداشت فردوسی و معرفی گسترده‌تر شاهنامه به مردم شکل گرفت. ارزش این سند در ثبت صدای یکی از مهم‌ترین چهره‌های فرهنگی ایران در رویدادی تاریخی است. در بخش پایانی، شعر ماندگار «عقاب» با صدای استاد پرویز ناتل خانلری ارائه می‌شود. این اثر از آرشیو موسسه پژوهشی چراغداران منتشر می‌شود. 🔗 منبع @Jaryaann

▫️تا پیش از این، فکر می‌کردم آسیاب آبی یعنی یک چرخ کنار رودخانه! اما اینجا، در دل کویر، داستان کاملاً متفاوت است. آسیابی که حدود ۲۲ متر زیر زمین ساخته شده و آب سه #قنات زارچ، اله‌آباد و صدری به اینجا می‌رسیده تا فقط با نیروی آب، سنگ‌های عظیم آسیاب را به حرکت دربیاورد. جالب‌تر اینکه از تنوره این آسیاب به‌عنوان عمیق‌ترین تنوره آبی جهان یاد می‌شود؛ شاهکاری از مهندسی که صدها سال پیش، بدون برق و بدون هیچ موتور مکانیکی ساخته شده است. اما چیزی که بیشتر از همه ذهنم را درگیر کرد، خودِ قنات بود. آدم‌هایی که حفر آن را آغاز کردند، می‌دانستند شاید خودشان هیچ‌وقت نتیجه زحمتشان را نبینند؛ اما باز هم ساختند، تا نسل‌های بعد از آب، نان و زندگی بهره‌مند شوند. (مصداق عالی #دیدن_دیگری غایب و کوششی جان‌فرسا برای بهره‌برداری او) بعضی بناها فقط از خشت و آجر ساخته نشده‌اند؛ از صبر، دانش و آینده‌نگری ساخته شده‌اند. 📍 #آسیاب_آبی کوشک‌نو، #یزد 🔗 منبع #فناوری_ایرانیان @Jaryaann

«زبان فارسی را پس خواهیم گرفت.» 🎙 #بهنام_ابوترابیان، نویسنده و ایران‌پژوه از پرونده‌ی «ایران؛ ۳۰ سال بعد» ⬅️ نسخه کامل را در یوتیوب یا وبگاه حرفه: هنرمند تماشا کنید. #ایران_سی_سال_بعد ‏🔗 حرفه: هنرمند #ایران_رویایی #پاس_پارسی @Jaryaann

❗️خوانندگی زنان؛ «حلال» اما با مجازاتی شدیدتر از جعل اسناد، دایر کردن قمارخانه، غارت گروهی و آتش زدن هواپیما! / درباره ۴ سال زندان برای «هیوا سیفی زاده» نشاءکننده حکمی که ابعادی چنین اجتماعی دارد، باید به جامعه توضیح دهد که شعر سعدی، چه با خوانندگی زنان و چه با صدای مردان، اساساً چطور می تواند مردم را به فساد و فحشا تشویق کند؟ و در پرونده حاضر، چگونه احراز کرده است که خواننده با خواندن این چند بیت، مشوق فساد و فحشا بوده است؟ ⬅️ متن کامل یادداشت #خوانندگی_زنان @Jaryaann