مطالعات تخصصی طب کودکان

سندرم لوفگرن (Löfgren syndrome): سندرم لوفگرن با پیش‌آگهی بسیار مطلوبی همراه است و بهبود خودبه‌خودی در بیش از ۹۰٪ بیماران رخ می‌دهد؛ این بهبود معمولاً طی ۱ تا ۲ سال اتفاق می‌افتد. پیشرفت بیماری به سارکوئیدوز مزمن غیرشایع است و در کمتر از ۱۰٪ بیماران رخ می‌دهد. در بیمارانی که بیماری به سمت مزمن‌شدن پیش می‌رود، سیر بالینی معمولاً از فنوتیپ حاد سندرم لوفگرن فاصله گرفته و بیشتر شبیه سارکوئیدوز غیرحاد می‌شود. شایع‌ترین تظاهرات در این بیماران، درگیری پایدار ریوی یا آرتریت التهابی مزمن است و عود مکرر اریتم ندوزوم کمتر دیده می‌شود. عود بیماری پس از بهبودی اولیه غیرشایع است، اما گزارش شده است. یافته های اخیر نشان می‌دهند که میزان عود طی دوره‌های پیگیری طولانی‌مدت حدود ۳ تا ۸٪ است. در مجموع، اختلال عملکرد پایدار اندام‌ها نادر است و پیامدهای طولانی‌مدت سندرم لوفگرن در مقایسه با سایر اشکال سارکوئیدوز مطلوب‌تر است. از حوزه‌های فعلی پژوهش، بررسی ارتباط فنوتیپ HLA با سطح سرمی ACE، جمعیت‌های سلولی CD3، CD4 و CD8 و نیز ارتباط آن با سیر بیماری است. در مطالعه‌ای توسط Grunewald و Eklund، مشخص شد که تقریباً تمام بیماران مبتلا به سندرم لوفگرن که DRB1*03 مثبت بودند، طی ۲ سال دچار بیماریِ رو به بهبود شدند؛ در حالی که ۴۹٪ از بیماران DRB1*03 منفی به بیماری غیرقابل‌ بهبودی (nonresolving) مبتلا شدند. PubMed 2026 تهیه شده توسط : کانال مطالعات تخصصی طب کودکان با نظارت دکتر منصور شیخ الاسلام https://t.me/pediatricarticles

عوارض بینائی و شنوائی سیلدنافیل: دید آبی (Blue vision): داروی سیلدنافیل (Sildenafil) گاهی باعث ایجاد حالتی به نام «دید آبی» در برخی مردان می‌شود. مهارکننده PDE5 موجود در سیلدنافیل به طور جزئی بر آنزیم PDE6 نیز اثر می‌گذارد؛ این آنزیم در شبکیه چشم وجود دارد و در تشخیص رنگ‌ها نقش دارد. به همین دلیل، برخی افراد پس از مصرف سیلدنافیل، دنیا را با ته‌رنگ آبی می‌بینند. این حالت معمولاً دو تا سه ساعت طول می‌کشد و سپس به طور خودبه‌خود از بین می‌رود. تا کنون، چنین عارضه‌ای در مصرف داروهای مشابه مانند واردنافیل (vardenafil)، تادالافیل (tadalafil) یا آوانافیل (avanafil) گزارش نشده است . عوارض چشمی جدی‌تر: در موارد نادر، در مردانی که از مهارکننده‌های PDE5 استفاده کرده‌اند، مواردی از nonarteritic anterior ischemic optic neuropathy ) گزارش شده است. این بیماری نوعی آسیب ناگهانی به عصب بینایی است که باعث کاهش یا از دست دادن دید در یک چشم می‌شود. باید توجه داشت که NAION خود با عواملی مانند سن بالای ۵۰ سال، فشار خون بالا، چربی خون بالا (دیس‌لیپیدمی) و دیابت ارتباط دارد —( یعنی همان عواملی که در بروز اختلال نعوظ (ED) هم نقش دارند). با این حال، حتی با در نظر گرفتن این بیماری‌های همراه، خطر ابتلا به NAION در مصرف‌کنندگان PDE5 کمی بیشتر از افراد دیگر است. کاهش شنوایی; در موارد بسیار نادر، مصرف داروهای سیلدنافیل، واردنافیل و تادالافیل با گزارش‌هایی از کاهش ناگهانی شنوایی همراه بوده است. هرچند رابطه مستقیم علت و معلولی بین مصرف این داروها و کاهش شنوایی به طور قطعی ثابت نشده است، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) دستور داده است که این هشدار در برچسب تمام داروهای PDE5 ذکر شود. این کاهش شنوایی معمولاً: یک‌طرفه (در یک گوش) است، در ۲۴ ساعت اول پس از مصرف دارو رخ می‌دهد، و در حدود یک‌سوم بیماران، به طور موقت بوده و پس از مدتی بهبود می‌یابد. اپتودیت #سیلدنافیل تهیه شده توسط : کانال مطالعات تخصصی طب کودکان با نظارت دکتر منصور شیخ الاسلام https://t.me/pediatricarticles

AAP

شیردهی در مادر مبتلا به هپاتیت B اگر شیرخوار متولدشده از مادر HBV مثبت واکسینه شود، خطر انتقال ویروس هپاتیت B از طریق شیردهی ناچیز است. بااین‌حال، نیازی نیست شیردهی تا زمان تکمیل واکسیناسیون شیرخوار به تأخیر بیفتد. شیرخواران متولدشده از مادر مبتلا به هپاتیت B باید موارد زیر را دریافت کنند: ایمونوگلوبولین اختصاصی هپاتیت B (HBIG) و اولین دوز واکسن هپاتیت B، هر دو در 12 ساعت اول پس از تولد. دوز دوم واکسن در 1 تا 2 ماهگی. دوز سوم واکسن در 6 ماهگی. شیرخواری که از مادر مبتلا به هپاتیت B متولد شده است، باید پس از تکمیل سری واکسیناسیون مورد آزمایش قرار گیرد. این آزمایش معمولاً در 9 تا 12 ماهگی و در جریان ویزیت مراقبت روتین کودک انجام می‌شود. این آزمایش مشخص می‌کند که: واکسیناسیون مؤثر بوده است؛ و شیرخوار در جریان فرآیند تولد به HBV آلوده نشده است. هپاتیت C هپاتیت C یک عفونت کبدی ناشی از ویروس هپاتیت C (HCV) است که از طریق خون فرد آلوده منتقل می‌شود. در حال حاضر واکسن مؤثری برای هپاتیت C وجود ندارد. بهترین راه پیشگیری از هپاتیت C، اجتناب از رفتارهایی است که می‌توانند موجب انتقال بیماری شوند؛ به‌ویژه تزریق مواد مخدر. شیردهی در مادر مبتلا به هپاتیت C شیردهی مادر مبتلا به هپاتیت C به شیرخوار ایمن است. شواهد مستندی مبنی بر اینکه شیردهی موجب انتقال HCV می‌شود، وجود ندارد.

شیردهی و انتقال آنفلوانزا: آنفلوانزا از طریق شیر مادر منتقل نمی‌شود آنفلوانزا عمدتاً از فردی به فرد دیگر و از طریق قطرات تنفسی هنگام سرفه، عطسه یا صحبت کردن منتقل می‌شود. این ویروس همچنین ممکن است در صورت تماس فرد با سطوح یا اشیای آلوده به ویروس آنفلوانزا و سپس لمس دهان یا بینی خود، منتقل شود. آنفلوانزا از طریق شیر مادر منتقل نمی‌شود. مادر مبتلا به آنفلوانزا می‌تواند به شیردهی ادامه دهد شیر مادر همچنان بهترین تغذیه برای شیرخوار است حتی در صورت ابتلای مادر به آنفلوانزا، شیر مادر همچنان منبع تغذیه‌ای توصیه‌شده برای شیرخوار است. شیر مادر حاوی آنتی‌بادی‌ها و عوامل تقویت‌کننده سیستم ایمنی است که می‌توانند به محافظت از شیرخوار در برابر آنفلوانزا کمک کنند. همچنین، شیرخوارانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند، در مقایسه با شیرخوارانی که با شیر مادر تغذیه نمی‌شوند، آسیب‌پذیری کمتری در برابر عفونت‌ها، از جمله عفونت‌های شدید دستگاه تنفسی تحتانی، دارند. CDC #آنفلوانزا تهیه شده توسط : کانال مطالعات تخصصی طب کودکان با نظارت دکتر منصور شیخ الاسلام https://t.me/pediatricarticles

Hepatitis C Hepatitis C is a liver infection caused by the hepatitis C virus (HCV) transmitted by blood from an infected person. There is no vaccine for hepatitis C. The best way to prevent hepatitis C is to avoid behaviors that can spread the disease, especially injecting drugs. Breastfeeding with hepatitis C It is safe for a mother with hepatitis C to breastfeed her infant. There is no documented evidence that breastfeeding spreads HCV. CDC #هپاتیت تهیه شده توسط :کانال مطالعات تخصصی طب کودکانبا نظارت دکتر منصور شیخ الاسلام https://t.me/pediatricarticles

اندازه گیری بیلی‌روبین از طریق پوست: (Transcutaneous Bilirubin; TcB): اندازه‌گیری بیلی‌روبین از طریق پوست (TcB) با استفاده از دستگاه دستی انجام می‌شود که نور را در طول موج‌های مختلف به پوست می‌تاباند و اختلاف چگالی نوریِ نور بازتاب‌شده از پوست را اندازه‌گیری می‌کند . اگرچه دستگاه‌های TcB مستقیماً بیلی‌روبین تام سرم (TSB) را اندازه‌گیری نمی‌کنند، اندازه‌گیری TcB به‌عنوان یک ابزار غربالگری برای شناسایی نوزادانی که نیاز به ارزیابی بیشتر با اندازه‌گیری TSB دارند، معتبر و قابل اعتماد است . روش انجام : دستگاه TcB باید مطابق دستورالعمل اختصاصی شرکت سازنده مورد استفاده قرار گیرد. به‌طور کلی، پیشانی مناسب‌ترین و در دسترس‌ترین محل برای اندازه‌گیری است. در شرایط سرپایی، اگر نوزاد قبلاً در معرض نور خورشید قرار گرفته باشد، جناغ سینه محل ارجح برای اندازه‌گیری است، زیرا این ناحیه معمولاً توسط لباس پوشیده بوده و کمتر در معرض نور خورشید قرار گرفته است. قرار گرفتن پوست در معرض نور خورشید و برخی عوامل دیگر می‌تواند بر دقت اندازه‌گیری TcB تأثیر بگذارد. همچنین، در صورت انجام اندازه‌گیری‌های سریالی TcB، بهتر است در هر نوزاد، تمام اندازه‌گیری‌ها در یک محل آناتومیک ثابت انجام شوند. مقدار TcB ممکن است در محل‌های مختلف بدن یک نوزاد متفاوت باشد. برای مثال، به علت پیشرفت سفالوکودال زردی، مقادیر اندازه‌گیری‌شده در قسمت‌های فوقانی بدن ممکن است بیشتر از قسمت‌های تحتانی باشند. دقت اندازه‌گیری به‌طور کلی، بین TcB و TSB همبستگی خوبی وجود دارد و هنگامی که مقدار TSB کمتر از 15 mg/dL باشد، اختلاف این دو اندازه‌گیری معمولاً در حدود 2 تا 3 mg/dL است . در مقادیر TSB ≥15 mg/dL TcB ممکن است مقدار واقعی TSB را به میزان قابل‌توجهی کمتر یا بیشتر از مقدار واقعی برآورد کند. در مقادیر TSB >20 mg/dL ، برخی دستگاه‌های TcB ممکن است به‌جای ارائه مقدار بیلی‌روبین، پیام «خطا» (Error) نمایش دهند. به‌طور کلی: در نوزادان با پیگمانتاسیون تیره‌تر پوست، TcB تمایل دارد TSB را بیش‌برآورد (overestimate) کند. در نوزادان با پیگمانتاسیون روشن‌تر پوست، TcB ممکن است TSB را کم‌برآورد (underestimate) کند. دقت TcB پس از مواجهه قبلی با نور خورشید یا فتوتراپی کاهش می‌یابد . برخی تولیدکنندگان توصیه کرده‌اند در صورتی که نوزاد در اتاق آفتاب‌گیر قرار دارد، قسمتی از پوست با یک پچ یا پوشش محافظ پوشانده شود تا از تماس با نور خورشید جلوگیری شود؛ بااین‌حال، مشخص نیست که این روش تا چه حد می‌تواند مشکل کاهش دقت اندازه‌گیری را برطرف کند. نکته مهم: TcB نباید در نوزادانی که تحت فتوتراپی قرار دارند استفاده شود. اپتودیت #زردی_نوزادی تهیه شده توسط : کانال مطالعات تخصصی طب کودکان با نظارت دکتر منصور شیخ الاسلام https://t.me/pediatricarticles

ترجمه علمی بیماری کرون (Crohn’s disease) همچنین با تظاهرات خارج‌روده‌ای (Extraintestinal manifestations) همراه است که در حدود ۵۰٪ بیماران رخ می‌دهند و شامل تظاهرات مفصلی، پوستی و چشمی هستند. ترومبوآمبولی وریدی (Venous thromboembolism; VTE) یکی دیگر از تظاهرات خارج‌روده‌ای است که باید مورد توجه قرار گیرد. بیماری کرون، همانند سایر بیماری‌های التهابی روده مانند کولیت اولسراتیو، می‌تواند با ترومبوز ورید عمقی اندام‌های تحتانی (DVT) یا آمبولی ریه (PE) عارضه‌دار شود. بااین‌حال، وقایع ترومبوتیک می‌توانند در محل‌های غیرمعمول نیز رخ دهند؛ از جمله وریدهای مغزی، عروق گوارشی، عروق رتینال و وریدهای عمقی اندام فوقانی. متاآنالیزها نشان داده‌اند که به‌طور کلی، خطر ترومبوآمبولی وریدی در بیماران مبتلا به بیماری التهابی روده (IBD) حدود دو برابر افزایش می‌یابد. نکته قابل توجه این است که ترومبوآمبولی وریدی تنها در بزرگسالان دیده نمی‌شود، بلکه در کودکان مبتلا به بیماری التهابی روده نیز رخ می‌دهد و میزان بروز آن در این کودکان، در مقایسه با افراد فاقد IBD، به‌مراتب بیشتر است. علاوه بر این، ترومبوآمبولی وریدی بر پیامدهای بالینی بیماران مبتلا به IBD که در بیمارستان بستری شده‌اند، تأثیر منفی دارد؛ به‌طوری‌که وقوع VTE با افزایش خطر مرگ‌ومیر همراه است. افراد مبتلا به بیماری التهابی روده با وضعیت افزایش انعقادپذیری (Hypercoagulation)، کاهش فیبرینولیز (Hypofibrinolysis) و فعال‌شدن پلاکت‌ها مشخص می‌شوند؛ بااین‌حال، مکانیسم زمینه‌ای این پدیده همچنان به‌طور کامل مشخص نیست. دیس‌بیوز روده‌ای (Intestinal dysbiosis) که معمولاً در بیماری‌های التهابی روده وجود دارد، ممکن است یکی از عوامل محرک باشد؛ زیرا موجب تسهیل عبور محصولات باکتریایی، مانند لیپوپلی‌ساکاریدها (LPS)، به داخل گردش خون سیستمیک می‌شود. این فرایند می‌تواند با ایجاد اندوتوکسمی با شدت پایین (Low-grade endotoxemia)، وضعیت افزایش انعقادپذیری را القا کند؛ زیرا لیپوپلی‌ساکاریدها می‌توانند موجب فعال‌شدن سلول‌های اندوتلیال، لکوسیت‌ها و پلاکت‌ها و در نهایت رشد و گسترش ترومبوز شوند. شناخت بهتر مکانیسم‌هایی که منجر به افزایش انعقادپذیری در بیماری‌های التهابی روده می‌شوند، می‌تواند به طراحی راهبردهای جدید برای پیشگیری دارویی از ترومبوآمبولی وریدی در بیماران مبتلا به IBD کمک کند. T

ترومبوز سینوس کاورنوس (Cavernous Sinus Thrombosis) ترومبوز سینوس وریدی کاورنوس معمولاً با دوبینی (Diplopia) تظاهر می‌کند که همراه با درد اربیتال ، کموز (Chemosis؛ ادم ملتحمه) و پروپتوز (Proptosis ) است . دوبینی در سایر انواع ترومبوز وریدی مغزی نیز ممکن است دیده شود، اما میزان بروز آن متغیر است. علل زمینه‌ای شامل حالات ترومبوفیلیک (مستعدکننده تشکیل لخته) هستند که می‌توانند: مادرزادی باشند؛ مانند کمبود آنتی‌ترومبین III اکتسابی باشند؛ مانند سندرم افزایش ویسکوزیته خون (Hyperviscosity syndrome) مصرف قرص‌های ضدبارداری خوراکی سینوزیت یا عفونت داخل چشمی بیماری کرون (Crohn disease) اپتودیت #سینوس_کاورنو تهیه شده توسط : کانال مطالعات تخصصی طب کودکان با نظارت دکتر منصور شیخ الاسلام https://t.me/pediatricarticles