هَِمَِــَِیَِنَِ؛

عزیزم نجات دهنده درآمدته،مدرکته،کارت ویزاته ن اون بلاتکیف بی احساس.

امیدوارم تا عمر دارید؛دور باشید از چشم های تنگ،زبان های تلخ،قلب های سنگ،و ذات های کثیف،

گاه برگشت دوباره، گاه بخشیدن خطاست زخم بعضی چیزها درمان ندارد، بی دواست

و فهمیدم آدم می‌تواند هرگز کسی را ندیده باشد و نشناسد، اما با اندوه و زخم او، قلبش هزاران تکه بشود...!

فکر کن فردایی روشن، از پشتِ این همه خاکستر سر برآورَد، چه حاصل عزیزِ من؟ کدام دست، گل‌های پرپرشده را به باغ بازمی‌گرداند؟ کدام رود، جوانیِ رفته را به رگ‌هایِ زمان بازمی‌ریزد؟ ما ماندیم با آسمانی که دیگر آبی نیست و با پنجره‌هایی که رو به رنج گشوده‌ شده‌اند

شما نمیتونید بفهمید آدما اگه بخوانتون چه کارایی واستون انجام میدن پس به بی‌توجهی قانع نباشید خودتونو گول نزنید؛.

او داشت گور تو را میکَند، تو نگران خستگی دستش بودی بخواب آدم احمق!

به خون‌ آغشته‌ام ، آشفته‌ام ، ایرانم انگاری .

اینا برای طناب دار دنبال گردن میگردن.

ماهارو ببخشید اگه کاری جز گریه نتونستیم براتون بکنیم

بوسیدمش ز دور و چنین مستم از غرور گر بوسه بر لبش بگذارم چه‌ها کنم...

برکت از این خاک رفته... چون خاکش پر از جنازه های بی‌گناهه.

این سرزمین بیشتر از هر چیزی به لبخند جوانان نیاز داشت،نه به سنگ قبر؛.

حقشان این نبود،که وطن برایشان تنها به اندازه یک گور جا داشته باشد.

طلوع آفتاب ایران،طعم خون میدهد

اصفهان دیشب میز یه ایرانو حساب کرد.

بنگرید ای اهل عالم با اذان دیگری بر فراز دار می رقصد جوان دیگری