هَِمَِــَِیَِنَِ؛‌

فراموشت نخواهم کرد تا جان در بدن دارم، اگر دیدی فراموشی بدان تن در کفن دارم

بی آنکه بخواهم تمام شدی! همان طور که بی آنکه بخواهم؛ تمام من شده بودی..

عزیزِ دورم قربانِ بوسه‌هایِ پیش از رفتنت بروم، که تا دیدارِ دوباره مرا زنده نگه می‌دارد...

مرا به بند میکشی از این رهاترم کنی زخم نمیزنی به من که مبتلا ترم کنی از همه توبه میکنم بلکه تو باورم کنی

شده مهمانِ سرم باز دوتا موی سفید نکند دیر شود وقتِ رسیدن به خوشی

کیست آن کس که تو را دید و نشد حیرانت؟

از این هوا فقط مریض شدن به من رسید.

میتونم بمیرم برای این بارون🥹🩵

و من او را ‏طوری نگاه می‌کردم ‏انگار آخرین گلی‌ بود ‏که در جهان باقی مانده بود.

من تکه‌ نانم را امروز می‌خواهم نه در بهشت.

«کاش یک‌بار شادی بر ما فرو ریزد؛ برما که صبورترین مردمان جهانیم..»