هَِمَِــَِیَِنَِ؛‌

عیب رندان مکن ای زاهده پاکیزه سرشت که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

می‌کشم هر دم نفس، من در هوایت بیشتر دوستت دارم کمی از بی نهایت بیشتر

او ترسو و مردد بود، من نمیتونستم به جای دو نفر جسور باشم.

‌چایت را بنوش نگران فردا نباش از گندم‌زار من و تو مشتی کاه می‌ماند برای بادها .

خون می چکد از دیده در این کنج صبوری این صبر که من میکنم افشردن جان است

خاک یه روز قدر بارونو میدونه ولی اون روز دیگه بارون نمی باره

من آن بودم كه مى‌گفتم به هر پرسش دو صد پاسخ كنون گر نام من پرسی جوابش را نميدانم.

اندوهگین نباش سرزمین من. در شکافِ زخم‌هایت، بذرِ گل کاشته‌ام؛ تو روزی سراسر گلستان خواهی شد.

شب ز نور ماه، روی خویش را بیند سپید من شبم تو ماه من بر آسْمانْ بی‌من مرو

Yes, yes, I love you🩶;

از جان چه خبر گیری و از چشم چه پرسی آن‌ بی‌تو پر از آتش و این بی‌تو پر آب است

لبخند تو بی‌نقص‌ ترین راز جهان است ای من به فدای تو و لبخند چو ماهت

نگاهت می‌کنم؛ خاموش و خاموشی زبان دارد زبان عاشقان چشم است و چشم، از دل نشان دارد.

هرگز به جایی که از رنج آن گریخته ای، بازنگرد.

‏من آدم رفتن نیستم، اما اگر رفتم و نماندم؛ بدان تو بسیار قلبِ مرا آزردی...!

خوش نِشستی بر دلم کاشانه می‌خواهی چِکار؟

آن‌ها می‌کوشند تاریخ را دفن کنند، اما فراموش می‌کنند که تاریخ جسد نیست.