هَِمَِــَِیَِنَِ؛‌

چون دلت با من نباشد همنشینی سود نیست

ما ادبیات دوست داشتیم، ما عاشق می‌شدیم، ما قدری احساس برای ادامه‌یِ زندگی داشتیم اما اکنون بر همه حس‌هایمان قدری خستگی، مقداری ملال و یک مشت سردرگمی پاشیده‌اند..

همه چیز در آخرین آدمی خلاصه می‌شود که در تنگنای شب به یاد می‌آورید قلب شما آنجاست.

روی چون ماهِ تو را محتاجِ آرایش نبود

«از چشم افتاده را میلِ دیدار دوباره نیست!»

"خاطراتی که آدم‌هایش رفته اند،درناک‌اند ولی خاطراتی که آدم‌هایش حضور دارند اما شبیه گذشته نیستند، به مرتب دردناک ترند..."

مهم نیست بعدش بیای بگی ببخشید، مهم اینه که می‌دونستی ناراحت می‌شم و انجامش دادی.

آمده بود از دل ما رَد بشود دل ما انگار محل گذرست.

خطاب به تمام خستگان جهان: باشد که اشک بعدی شما اشک شوق باشد.

هرچیزی که مورد توجه قرار نگیرد، می‌میرد. احساسات، روابط، حتی گل‌ها.

گر مرا ترک کنی من زِ غمت می سوزم ، آسمان را به زمين جان خودت می دوزم، گر مرا ترک کنی ترک نفس خواهم کرد، بی وجود تو بدان خانه قفس خواهم کرد...

گر نیمه شبی مست به آغوش من افتد؛ چنان به لبش بوسه زنم کز سخن افتد

تمامِ ترسم از این است که یک شب بخواهی به خوابم بیایی و من همچنان به یادت بیدار نشسته باشم.

تو بازخواهی گشت، مهربان‌تر از همیشه،در شبی از تاریخ که این عشق دیگر نبض نخواهد داشت.