هَِمَِــَِیَِنَِ؛

به خون ما وضو کردی،به چشم خود تماشا کن زخون تو حنا گردد به زودی دست پای ما.

ما از تبار کشته هاییم آنها از تبار گشنه ها ذات داران غلت در خون میزنند بی ذاتان لقمه در خون میزنند

من ارگ بم و خشت به خشتم متلاشی تو نقش جهان، هر وجبت ترمه و کاشی حامد عسکری

نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم غمی در استخوانم می‌گدازد.

دلِ آباد اگر خواهی ، مکن ویران دلِ کَس را...

«آهسته، آهسته، ای دل شکیبا باش؛ هر چیز در زمان خویش می‌رسد. باغبان اگر صد کوزه آب دهد، میوه جز در فصل خود نمی‌رسد.»

خواب نمی‌بَرد مرا یار نمیخَرد مرا مرگ نمیدَرد مرا آه چه بی بَها شدم

بوته های خار را در زمین من نکار! شاید فردا... پا برهنه به دیدارم بیایی...

مهرت هرگز نرود از دل من مگر آن روز که در خاک شود منزل من

و من او را ‏طوری نگاه می‌کردم ‏انگار آخرین گلی‌ بود ‏که در جهان باقی مانده بود.

.

« پنج ماه گذشت و خونتان تاریخ ایران را تکان داد »

همین تو را بس که من دیگر تو را آنطور که میدیدم نمیبینم.

علف های نورَسته به جا نمی آورند درختان کهن را..

بله، درست است. کشور آرام است. آرام همچون سردخانهٔ مردگان یا گورستان. مگر نه؟