هَِمَِــَِیَِنَِ؛

فکر کن فردایی روشن، از پشتِ این همه خاکستر سر برآورَد، چه حاصل عزیزِ من؟ کدام دست، گل‌های پرپرشده را به باغ بازمی‌گرداند؟ کدام رود، جوانیِ رفته را به رگ‌هایِ زمان بازمی‌ریزد؟ ما ماندیم با آسمانی که دیگر آبی نیست و با پنجره‌هایی که رو به رنج گشوده‌ شده‌اند