من که ملول بودمی

رفتیم گلفروشی تا برایت گل بگیریم. روبروی یخچال گل‌ها ایستاده بودیم و با هم مشورت می‌کردیم که کدام رنگ‌ها بیشتر به هم می‌آیند. دسته‌های گل داوودی، رنگ به رنگ توی گلدان جا خوش کرده بودند؛ سفید، یاسی، قرمز، زرد. سه دسته‌‌گل داوودی سفید برداشتیم و دو دسته قرمز و چهار شاخه برگ و چند تکه اسفنج‌. از گلفروشی بیرون آمدیم و رفتیم تا مقصد. ساعت هنوز ده نشده بود اما از هوا آتش می‌بارید. زیر سایه یک درختچه سرو نشستیم. سایه‌‌ی‌ کم‌رمق سرو، با آن همه کوچکی‌اش، قادر نبود به ما و آن گل‌های پِرپِری خنکیی ببخشد. تشت آبی رنگ‌ورو‌رفته را پر از آب کردیم و اسفنج‌ها را فرو بردیم توی تشت تا به خودشان آب بگیرند و گل‌ها به این زودی‌ها پژمرده نشوند. بعد یکی یکی سطح اسفنج را پر کردیم از برگ و با ظرافت گل‌های سفید را بین برگ‌ها جا دادیم. آخر سر نوبت به گل‌های قرمز رسید تا جاهای خالی را پر کنند و به ترکیب سفید و سبز رنگ ببخشند.ساقه‌ی نرم گل‌های داوودی را که می‌بریدم، به این فکر می‌کردم آیا پیش از این گلی هدیه گرفته بودی؟ اسفنج‌ها نرم‌نرمک‌ پر از گل‌‌ می‌شدند‌ و دسته‌های گل یکی یکی تمام می‌شدند. یک دسته گل قرمز برایمان مانده بود اما گل سفید کم‌ آوردیم. هرم گرما توی صورتمان می‌خورد و آفتاب مستقیم فرق سرمان اما نمی‌خواستیم کار را سرهم‌بندی کرده باشیم. دوباره آن همه راه تا شهر را برگشتیم و دو دسته‌گل سفید دیگر گرفتیم. و باز همان مراحل قبلی به دقت و حوصله و ظرافت. اولین بار بود که داشتیم گل‌‌آرایی می‌کردیم و نمی‌دانستیم قرار است چطور از آب دربیاید؟ هرکداممان سعی می‌کردیم نیمچه سلیقه‌ای که داریم بگذاریم وسط تا گل‌آرایی چشم‌نواز شود. تا می‌توانستیم وسواس به خرج می‌دادیم که ترکیب‌ رنگ‌ها به قاعده ‌‌متناسب باشد؛ این همه تقلایی بسیار بود برای هیچ؟ قرار بود این گل‌ها چه چیزی را تغییر بدهند؟ اصلا مگر توان درست‌کردن چیزها را داشتند؟ مثل وقتی که میان دو‌نفر شکراب می‌شود و یک دسته‌‌گل می‌تواند تمام ناراحتی‌ها را بشوید و ببرد؛ آیا این گل‌های پرپری قادر بودند چیزها را به سابق برگردانند؟ آن هم وقتی هیچ کس‌‌ و هیچ‌چیز نمی‌توانست اوضاع را راست و‌ ریس کند. این اوضاع اصلا راست و ریس‌شدنی نیست! راست می‌گفتند تنها چیزی که چاره ندارد… . کار گل‌آرایی تمام می‌شود. چه ترکیب زیبایی شده. حالا وقت آن است که به وجد بیاییم! گل‌ها را برمی‌داریم و می‌بریم چند متر آن طرف‌تر‌ تا سرجایشان بچینیم. اسفنج‌ها که به هم‌ متصل شدند تازه زیبایی گل‌ها خودش را نشان می‌دهد. آخ چه گل‌های بیچاره‌ی قشنگی! ساعت نزدیک دو بود که کارمان تمام شد. چندتایی عکس از چینش گل‌ها گرفتیم برگشتیم. توی خانه عکس را نشان دوستت دادم و گفتم ببین چقدر قشنگ شده؟ نگاهی انداخت و گفت: قشنگ خودش بود. بله، قشنگ خودت بودی که حالا چهل روز است زیر خروارها خاکی.