ديد‌بان آزار

بیست سال از کمپینی که بخشی از تاریخ جنبش زنان ایران را می‌سازد گذشت. کمپین یک میلیون امضا در شهریورماه ۱۳۸۵ آغاز به کار کرد و هدفش جمع‌آوری دست‌کم یک میلیون امضا برای رفع قوانین تبعیض‌آمیز جنسیتی بود. حال در بیستمین سالگرد کمپین، گفت‌وگوی جمعی ترتیب داده شده تا دربارهٔ میراث آن و تجربه‌هایش بحث شود. 🔹کمپین یک میلیون امضا چه میراثی از خود به جای گذاشت؟ 🔹کدام بخش از دستاوردهای این حرکت مدنی، همچنان در جامعه امروز زنده است؟ 🔹نسل جدید فعالان جنبش زنان، چه نگاهی به این جنبش برابری‌خواهانه دارند؟ ✨از شما هم دعوت می‌کنیم از طریق اسکن QR کد موجود در پوستر به این گفت‌وگو بپیوندید. 📅 پنج‌شنبه ۱۲ شهریور / ۳ سپتامبر 🕡 ساعت ۱۸:۳۰ به وقت ایران 💻 نشست آنلاین در https://meet.google.com/fme-zyea-fuj 🔗برای اطلاعات بیشتر درباره این برنامه و آشنایی با آرشیو و روایت‌های جنبش زنان ایران: https://iwmarchive.org/

🟠 دیدبان آزار: گزارش‌شده دختری شانزده‌‌ساله در استرالیا احتمالا به‌دلیل خفه‌سازی جنسی جان خود را از دست داده است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که خفه‌سازی نمی‌تواند رفتاری ایمن باشد. اگرچه این کار اغلب هیچ آسیب ظاهری و قابل‌مشاهده‌ای بر جای نمی‌گذارد، محرومیت مغز از اکسیژن، حتی برای مدت بسیار کوتاه، باعث ایجاد تغییراتی در ساختارهای ظریف و حساس مغز می‌شود. چندین مطالعه به‌طور مشخص تغییرات مغزی را در زنانی که به‌دفعات در جریان رابطه جنسی «خفه» شده‌اند نشان داده‌اند؛ از جمله نشانه‌هایی از آسیب مغزی و اختلال در عملکرد نیمکره‌های مغز که با افسردگی و اضطراب ارتباط دارد. انگلیس چندی پیش به‌دلیل همین آسیب‌ها، اعلام کرد پورنوگرافی حاوی خفه‌سازی جنسی را جرم‌انگاری می‌کند. بر اساس اصلاحیه جدید، پلتفرم‌ها موظف خواهند بود به‌صورت پیشگیرانه اقداماتی انجام دهند تا کاربران از مشاهده محتوای غیرقانونی مربوط به خفه‌سازی و خفگی در امان بمانند. با مرگ دختر شانزده‌ساله، دوباره بحث عواقب و آثار این رفتار جنسی به‌ویژه در زندگی نوجوانان بالا گرفته است. @harasswatch

🟠 تولد پخشان عزیزی است؛ مددکار اجتماعی و زندانی سیاسی محکوم به اعدام در ایران که بیش از سه سال است که در زندان به سر می‌برد. پخشان اخیرا در نامه‌ای که از زندان اوین منتشر کرد علیه حملات نظامی آمریکا و اسرائیل موضع‌ گرفته اتهامات منجر به صدور حکم اعدام خود را ساختگی خواند و از رنجی که در این سال‌ها بر خود و خانواده‌اش تحمیل‌ شده گفت. او در دوران بازداشت مورد شکنجه قرار گرفته و وکلایش می‌گویند به مستندات ارائه‌شده در پرونده اصلا اعتنایی نشده است. به امید رهایی او از اعدام و زندان. تولدت مبارک پخشان ‍@harasswatch

🟠 سیمای آدا کارت، که بیانیه را از طرف ائتلاف قرائت کرد گفت که از زمان تأسیس مراکز اخراج و بازگرداندن مهاجران در ترکیه، این مراکز به مکان‌هایی تبدیل شده‌اند که در آن سیاست‌های ضد پناهجویان و زنان با نژادپرستی و شکنجه درهم می‌آمیزند. او خاطرنشان کرد که مهاجران در معرض انواع فشارها قرار می‌گیرند؛ فشارهایی که با هدف وادار کردن آنان به ترک کشور یا تن دادن به اخراج و بازگرداندن اجباری اعمال می‌شوند. 🟠 به گفته ائتلاف، خشونت جنسی‌ای که از سوی مأموران دولتی اعمال می‌شود نباید به‌عنوان مجموعه‌ای از موارد جداگانه و منفرد از سوءاستفاده تلقی شود. این گروه همچنین روایت‌های منتشرشده از خشونت جنسی در دوران بازداشت را که آنا، یکی از شرکت‌کنندگان در «ناوگان سومود» در همبستگی با فلسطین، و آلما، از اعضای «کاروان دفاع از بشریت»، مطرح کرده بودند، یادآوری کرد. 🟠کارت گفت: «در زندان‌ها، کلانتری‌ها و مراکز اخراج و بازگرداندن مهاجران، بازرسی بدنیِ برهنه، آزار جنسی و خشونت جنسی عملاً به رویه‌هایی معمول تبدیل شده‌اند که هدفشان درهم شکستن اراده زنانی است که مقاومت و مبارزه می‌کنند و این خشونت‌ها ابزار مجازات آنان است.» 🟠 پائولا مایر، از اعضای فدراسیون سازمان‌های مبارزه طبقاتی، چندی پیش اعلام کرد که در زمان بازداشت در ترکیه مورد تجاوز جنسی قرار گرفته است. در ژانویه ۲۰۲۶، یک هیئت بین‌المللی جوانان در چارچوب حمایت از روژاوا به باکور/کردستان شمالی سفر کرد تا از نزدیک در جریان اعتراضات قرار گیرد و با نیروهای دموکراتیک محلی دیدار و تبادل نظر کند. این هیئت بخشی از ابتکار «کاروان مردمی» بود؛ طرحی برای اعلام همبستگی مستقیم بین‌المللی با انقلاب روژاوا که در همان ماه هدف حملات گسترده دولت سوریه قرار گرفته بود. در پنجمین روز سفر، ۱۶ فعال از سوی ارتش ترکیه بازداشت شدند. شماری از بازداشت‌شدگان بعداً از اعمال خشونت جسمی، روانی و جنسی در دوران بازداشت خود خبر دادند. «از شدت درد بیهوش شدم» 🟠 پائولا مایر درباره آنچه بر او و دیگر بازداشت‌شدگان گذشته است، می‌گوید: «به ما اجازه نمی‌دادند چشم‌هایمان را ببندیم یا بخوابیم، به چیزی تکیه بدهیم یا بنشینیم. ما را لگد می‌زدند و کتک می‌زدند، گاهی آن‌قدر شدید که بیهوش می‌شدیم. به ما توهین می‌کردند و آب دهان به صورتمان می‌انداختند. بافت موهایمان را به اندام تناسلی مأموران می‌مالیدند یا موهایمان را می‌کندند. ما را مجبور می‌کردند ویدئوهایی از شکنجه و آزار مبارزان را تماشا کنیم.» او اضافه می‌کند: «در مدتی که در سلول انفرادی بودم، یکی از مأموران ترکیه به من تعرض جنسی کرد.» @harasswatch

🟠 دیدبان آزار: در پی افشاگری‌های فعال آلمانی، پائولا مایر، درباره تجربه خشونت جنسی در بازداشتگاه ترکیه، فعالان فمینیست در استانبول و ازمیر تجمع کردند. این فعالان در اعتراض به خشونت جنسی علیه زنان در مراکز بازگرداندن مهاجران، بازداشتگاه‌های پلیس و زندان‌های ترکیه به خیابان آمدن، شعار دادند و بیانیه خواندند. ائتلاف «زنان با هم قدرتمندیم» (Kadınlar Birlikte Güçlü) اعلام کرد خشونتی که مایر از آن پرده برداشته، حادثه‌ای منفرد و استثنایی نیست، بلکه بخشی از رویه‌ای دولتی است که به‌ویژه علیه زنان مهاجر و زنان فعال سیاسی به کار گرفته می‌شود. در جریان این تجمع در میدان تونل، شرکت‌کنندگان پلاکاردی در دست داشتند که روی آن نوشته شده بود: «به شکنجه جنسی زنان در مراکز بازگرداندن مهاجران و بازداشتگاه‌های پلیس پایان دهید.» معترضان شعارهایی از جمله «ژن، ژیان، ئازادی»، «ساکت نمی‌مانیم، نمی‌ترسیم، اطاعت نمی‌کنیم»، «به آزار و تجاوز جنسی در بازداشتگاه‌های پلیس پایان دهید؛ دولت مردسالار باید پاسخگو باشد» سر دادند. @harasswatch

فعالیت‌های ما در دیدبان‌ آزار متکی بر مشارکت‌های داوطلبانه است. 🟠 می‌توانید داستان‌ها، شعرها، یادداشت‌ها و ترجمه‌هایتان را به آدرس ایمیل ما بفرستید: harasswatch96@gmail.com وب‌سایت: www.harasswatch.com تلگرام: @harasswatch اینستاگرام: harasswatch

🟠 دیدبان آزار: سه‌شنبه ۳ شهریور ۱۴۰۵، حکم اعدام یک زندانی زن ترک به نام زهرا عزیزپور اهل اردبیل که پیشتر به قصاص نفس محکوم شده بود، در زندان لاکان رشت به اجرا درآمد. زهرا عزیزپور، مادر یک فرزند بوده و ۶ سال پیش از بابت اتهام قتل عمد همسر‍ش بازداشت و به اعدام محکوم شده بود. آتنا دائمی، فعال حقوق بشر که در زندان لاکان مدتی با زهرا عزیزپور هم‌بند بوده نوشته است: «از لحظه‌ای که این خبر خواندم، چهره‌اش، لبخندش و غم چشم‌هایش مدام به خاطرم می‌آید. حدود چهل سال داشت که با چهره‌ای غمگین و لباس سیاه، به بند ما در زندان لاکان آمد. اوایل حرف نمی‌زد، کم‌کم با هم دوست شدیم و مدتی هم در قرنطینه هم‌بند بودیم.» @harasswatch

🟠 دیدبان آزار: حکم اعدام ارغوان فلاحی، زندانی سیاسی ۲۴ ساله در دیوان عالی کشور تایید شد. او در تیرماه سال جاری توسط ابوالقاسم صلواتی، قاضی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب، به اتهام «بَغی» به اعدام محکوم شده بود. ارغوان فلاحی اولین بار در جریان جنبش «زن، زندگی آزادی» بازداشت شده بود. **بازنشر متنی از هستی امیری با عنوان «علیه مجازات اعدام؛ تردید در قدم آخر»، منتشرشده در دیدبان آزار در بهمن‌ماه ۱۴۰۲: 🟠 اقتدارگرایی آخرین سنگر اعدام است. محکوم به اعدام از لحظه تفهیم اتهام تا پایان، شکلی از نابرابری را احساس می‌کند که خوشایند تمام افراد دخیل در صحنه است. از همان لحظه اول که متهم سایه اعدام را حس می‌کند نابرابری ایجاد می‌شود. کیست که نداند از پشت میز اولین بازجویی تا لحظات آخر شب سلول انفرادی قبل از اعدام این نظام کشتار تنها انسانیت را از فرد می‌گیرد تا بگوید جان شما در وثیقه ماست و هر لحظه آن را خواهیم گرفت. نسخه کامل متن در وبسایت دیدبان آزار @harasswatch

مسکوت و باورنکردنی؛ مادرانی که توسط فرزند مورد خشونت جنسی قرار می‌گیرند نویسنده: جسیکا موری 🟠 دیدبان آزار: «هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم مجبور شوم از فرزند خودم به پلیس شکایت کنم، آن‌هم به‌دلیلی چنین غیرقابل‌باور.» لوسی زمانی که پسرش در اوایل دهه ۲۰ زندگی‌اش بود، در خواب توسط پسرش مورد تعرض جنسی قرار گرفت. پسر در دادگاه مجرم شناخته شد و به مجازات‌های غیرحبس در چارچوب خدمت به جامعه محکوم شد. لوسی می‌گوید پس از آن واقعه، با رنجش تنها مانده و در سکوت دست‌وپنجه نرم کرده است. او این اتفاق را برای خانواده‌اش تعریف نکرده، چون احساس تحقیر و شرمساری می‌کند. علی‌رغم تمام رنجی که متحمل شده، دلش نمی‌خواهد دیگران درباره پسرش قضاوت منفی داشته باشند: «نمی‌توانم این اتفاق را برای خودم هضم کنم، پس نمی‌توانم انتظار هم داشته باشم دیگران درک کنند. این شکنجه است. مجازاتی که تا آخر عمر با تو می‌ماند. هیچ راهی برای کمک به تو وجود ندارد. حساس می‌کردم تنها زنی هستم که چنین تجربه‌ای را پشت سر گذاشته است.» نسخه کامل متن در وبسایت دیدبان آزار در اینستاگرام @harasswatch @harasswatch

خوانشی از قدرت، مراقبت و بازتولید سرکوب در اجرای «ملکه زیبایی لی‌نین» خشونت از خانه آغاز می‌شود 🟠 نویسنده: طاهره جورکش «ملکه زیبایی لی‌نین» نخستین نمایشنامۀ مارتین مک‌دونا و آغازگر سه‌گانۀ لی‌نین است؛ اثری که در دل کوه‌های کانه‌مارا در ایرلند می‌گذرد و رابطۀ مورین، زنی چهل‌ساله، را با مادر هفتادساله‌اش مگ روایت می‌کند. اجرای اخیر این نمایش بار دیگر این متن را در معرض خوانشی تازه قرار می‌دهد؛ خوانشی که فراتر از دوگانۀ سادۀ «مادر بد، دختر خوب» می‌رود و به دل ساختارهای قدرتی می‌پردازد که نسل‌به‌نسل در خانه‌ها تکرار می‌شوند. نسخه کامل متن در وبسایت دیدبان آزار در اینستاگرام @harasswatch

🟠 دیدبان آزار: حامیان اندرو و تریستان تیت، اینفلوئنسرهای شناخته‌شده در حوزه مردانگی، در اعتراض به بازداشت آنها تجمع کردند و شنا سوئدی هماهنگ رفتند. 🟠 اندرو تیت به عنوان چهره اصلی، یکی از شاخص‌ترین و پرنفوذترین مبلغان شبکه گسترده موسوم به «مردستان» شناخته می‌شود؛ مجموعه‌ای از انجمن‌ها، کانال‌ها و فضاهای آنلاین که به طور ویژه بر مفاهیمی چون احیای مردانگی سنتی، ضدیت علنی با فمینیسم، خودسازی مردان و تئوری‌های مربوط به «مرد آلفا» تمرکز دارند. او با تکیه بر همین ادبیات، دیدگاه‌های جنجالی خود را که در آن‌ها زنان به عنوان موجوداتی تحت سلطه مردان تصویر می‌شوند، برای میلیون‌ها مخاطب جوان و نوجوان در سراسر جهان بازگو می‌کند؛ به طوری که تنها در شبکه اجتماعی ایکس، ۱۰ میلیون و ۸۰۰ هزار دنبال‌کننده دارد و از همین طریق یک آکادمی آنلاین را نیز اداره می‌کند که در آن ادعا دارد به پسران و مردان جوان می‌آموزد چگونه ثروتمند شوند و چطور زنان را به خود جذب کنند. در اینستاگرام ‍‍@harasswatch

🟠 خودروی خانواده، زمانی هدف قرار گرفت که اعضای خانواده در تلاش بودند از حملات جدید اسرائیل به بخش‌هایی از شهر غزه فرار کنند. تمام سرنشینان دیگر خودرو نیز کشته شدند. اجساد آنان ۱۲ روز بعد، پس از عقب‌نشینی نیروهای اسرائیلی، پیدا و از محل خارج شد. 🟠 مادر هند رجب در واکنش نوشته است: «من مادر هند رجب هستم. پس از بیش از دو سال، ارتش اسرائیل سرانجام پذیرفته است که نیروهایش به خودرویی که هند و اعضای خانواده‌ام در آن گرفتار شده بودند، تیراندازی کرده‌اند و اعلام کرده که تحقیقات کیفری را آغاز خواهد کرد؛ این در حالی است که در آن زمان، این موضوع را انکار می‌کرد. اما می‌خواهم این را به‌روشنی بگویم: آغاز تحقیقات، عدالت نیست. هند کودکی ترسیده و زخمی بود که در داخل خودرو، در میان پیکرهای اعضای خانواده‌اش گرفتار شده بود و با التماس از جهان می‌خواست او را نجات دهند. امدادگرانی که برای نجات او رفتند نیز بعداً کشته شدند. چرا زمانی که هند برای کمک التماس می‌کرد، هیچ تحقیقی آغاز نشد؟ چرا وقتی امدادگران برای نجات او رفتند، هیچ تحقیقی انجام نشد؟ و چرا حالا، پس از گذشت بیش از دو سال؟ من تحقیقات نظامیِ داخلی و پشت درهای بسته نمی‌خواهم. من خواهان تحقیقی مستقل و شفاف و پاسخ‌گویی واقعی همه کسانی هستم که مسئول این ماجرا هستند. هند فقط خبر یا پرونده‌ای نیست که به‌دلیل فشارهای بین‌المللی دوباره گشوده شده باشد. هند دختر من است و من همچنان برای کشف حقیقت و اجرای عدالت درباره او، خانواده‌ام و امدادگرانی که تلاش کردند او را نجات دهند، مطالبه‌گری خواهم کرد. آغاز تحقیقات، گامی بسیار دیرهنگام است. عدالت هنوز آغاز نشده است.» 🟠 ارتش اسرائیل (IDF) بارها حضور نیروهایش در آن منطقه را انکار کرده بود، اما توسط تحقیقات رسانه‌ها و دیگر نهادها شواهدی پیدا شد که نشان می‌داد تانک‌های اسرائیلیِ مستقر در نزدیکی محل، مسئول این حمله بوده‌اند. ارتش اسرائیل روز چهارشنبه گزارش‌های بررسی خود درباره پنج حادثه خبرساز در غزه را منتشر کرد. با این حال، تحقیقات کیفری درباره رفتار مجرمانه نیروهای اسرائیلی در ارتباط با کشتار فلسطینیان، به‌ندرت به محکومیت منجر می‌شود. گزارشی از سازمان ملل که در ماه فوریه منتشر شد، از «فضایی فراگیر از مصونیت از مجازات» در عملکرد اسرائیل در سرزمین‌های اشغالی فلسطین گفت. در سپتامبر سال گذشته، یک کمیسیون تحقیق سازمان ملل اعلام کرد که اسرائیل در غزه مرتکب نسل‌کشی می‌شود و در گزارش خود به کشته‌شدن ده‌ها هزار غیرنظامی و ویرانی گسترده در این منطقه استناد کرد. @harasswatch

🟠 دیدبان آزار: ارتش اسرائیل روز چهارشنبه اعتراف کرد که نیروهایش در سال ۲۰۲۴ به خودروی حامل هند رجب پنج‌ساله و شش نفر از اعضای خانواده‌اش در غزه تیراندازی کرده‌اند و اعلام کرد که دستور آغاز یک تحقیقات کیفری درباره این کشتار را صادر کرده است. کشته‌شدن هند و اعضای خانواده‌اش در ماه‌های نخست حملات اسرائیل علیه غزه، خشم و اعتراض گسترده‌ای در سطح بین‌المللی برانگیخت. هند در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۴، پس از یک تماس تلفنی سه‌ساعته و هولناک با جمعیت هلال احمر فلسطین، جان خود را از دست داد؛ تماسی که طی آن با التماس درخواست نجات می‌کرد. @harasswatch

تاملی بر سیاست قربانی؛ امکان فمینیسم پسالیبیدویی نویسنده: آیدا نگهداری‌نیا 🟠 طی دهه‌های اخیر، ساحت سیاست، پیش از آنکه معطوف به آرایش نیروها، تسخیر نهادها یا ابداع فرم‌های نوین حیات باشد به‌تدریج به میدان استقرار و گردش ایماژها، عواطف و شدت‌ها (Intensities) استحاله یافته است. آنچه امروزه در سپهر عمومی به عرصه رقابت کشیده می‌شود، صرفا گزاره‌های سیاسی یا برنامه‌های ایدئولوژیک نیست؛ بلکه ظرفیت پتانسیل‌مند هر سوژه، هر بدن و هر رخداد برای تولید «تاثر» (Affect) است. در چنین صورتبندی‌ای، تصویر رنج از جایگاه یک بازنمایی (Representation) صرف فراتر رفته و به نیرویی مولد بدل می‌گردد؛ نیرویی که میل را سازماندهی می‌کند، اقتصاد توجه را توزیع می‌نماید و ارزش مبادله‌ای سیاسی می‌آفریند. نسخه کامل متن در وبسایت دیدبان آزار @harasswatch

دادخواستی در حمایت از زنان آزاردیده در دانشگاه کردستان ایستادگی در برابر آزار و مصونیت‌سازی را مسئولیت جمعی خود می‌دانیم 🟠 این دادخواست تلاشی است برای بیان یک موضع جمعی در برابر عادی‌سازی آزار و سوءاستفاده از قدرت و برای تأکید بر اینکه شأن و امنیت دانشجویان نباید تحت تأثیر جایگاه علمی، نهادی یا اجتماعی هیچ فردی قرار گیرد. مسئولیت جامعه دانشگاهی و مدنی تنها به پیگیری یک پرونده محدود نمی‌شود، بلکه باید معطوف به ایجاد محیطی باشد که در آن روابط قدرت نتوانند به ابزار آزار، خاموش‌کردن صداها یا جلوگیری از دادخواهی تبدیل شوند. نسخه کامل متن @harasswatch

میراث بازگشت‌ناپذیر ژینا؛ «سال‌ها آزادی و آزادگی» 🟠 دیدبان آزار: روز گذشته، نمایندگان مجلس شورای اسلامی با کلیات طرح مقابله با نفوذ سرویس‌های اطلاعاتی و دولت‌ها یا نهادهای بیگانه در کشور موافقت کردند. این طرح مصاحبه، گفت‌وگو یا هرگونه ارتباط با رسانه‌های خارج از کشور را جرم‌انگاری می‌کند. 🟠 میم، فعال حقوق زنان ساکن در ایران به دیدبان آزار می‌گوید در صورت تایید طرح توسط شورای نگهبان، روزهایی تاریک‌تر در انتظار جامعه مدنی و فعالان فمینیست خواهد بود. او ادامه می‌دهد: این طرح در صورت تصویب و اجرایی شدن، در واقع اعلام مرگ برای جامعه‌ای است که همچنان در زیر بمباران و فشار، به‌صورت خودسامان برای بازیابی و دوام‌آوری تلاش می‌کند. اعلام همزمان مرگ جامعه و مرگ اندک فعالیت‌های آگاهی‌بخش و آزادی‌خواهانه معطوف به زنان است. مجلس به‌صورت آگاهانه تصمیم گرفته با نگاهی قیم‌انگارانه برای تمام مردمی که شهروند به حساب نمی‌آیند تصمیم بگیرد که به‌صورت عریان از دایره مردم بودن حذف شوند. این حذف حتما برای زنان هم شدت بیشتری خواهد داشت. 🟠 علاوه بر طرح مجلس، دادستان تهران امروز اعلام کرده «برخورد با تخلفات و جرایم منافی عفت برخی کافه‌ها و رستوران‌های تهران و همچنین فروشگاه‌هایی که اقدام به فروش البسه نامتعارف می‌کنند به‌صورت جدی در دستورکار قرار دارد.» 🟠 نون، فعال فمینیست ساکن ایران به دیدبان آزار می‌گوید: بعد از «زن، زندگی، آزادی» و پیشروی‌هایی که زنان در خیابان، در خانواده، در ادارات و در بسیاری از عرصه‌های دیگر انجام دادند، حکومت هم وادار به عقب‌نشینی شد. بنابراین من این‌طور تحلیل نمی‌کنم که مثلاً دولت پزشکیان آمد و لایحه حجاب را اجرا نکرد؛ بلکه زنان پیشروی کرده بودند و حکومت چاره‌ای جز عقب‌نشینی نداشت. ما هر روز شاهد بلوغ بیشتر این جنبش در خیابان‌ها هستیم. شکل این حضور، سال گذشته یک‌طور بود و امروز شکل دیگری دارد و ممکن است شش ماه دیگر باز هم تغییر کند؛ اما مسیر کلی آن رو به جلوست. 🟠 این فعال فمینیست باور دارد برخی دستاوردهای زنان بازگشت‌پذیر به نظر نمی‌رسند. او با اشاره به مشاهدات خود می‌گوید: تغییری که در خیابان‌های شهرهای ایران اتفاق افتاده، غیرقابل انکار است. حکومت هر کاری از دستش برآمده انجام داده، اما نتوانسته این روند را متوقف کند. همین امروز دادستان تهران گفته که برخورد با کافه‌ها و رستوران‌ها و مسائلی که از آن با عنوان «اعمال منافی عفت» یاد می‌شود، در دستور کار جدی دادستانی قرار دارد. اما وقتی از «اعمال منافی عفت» صحبت می‌کنند، یکی از مصادیق اصلی مورد نظرشان همان بی‌حجابی یا به تعبیر خودشان بدحجابی است. با این حال، حتی در این زمینه هم عملاً نتوانسته‌اند شرایط موجود در جامعه را به عقب برگردانند. وقتی در خیابان‌های تهران قدم می‌زنم، احساس می‌کنم دیگر هیچ نیرو و سرکوبی نمی‌تواند این فضایی را که به وجود آمده، به عقب برگرداند. زن‌ها روزبه‌روز در عرصه‌های مختلف جلو می‌روند. کافی است یک زن موتورسوار را ببینی؛ فردا صد زن موتورسوار می‌بینی و پس‌فردا دویست نفر. أصلا منتظر تعیین تکلیف گواهینامه موتورسواری نمی‌مانند. این روند مدام گسترده‌تر می‌شود و دیگر نمی‌توان جلوی آن را گرفت. حتی شکل و فرم لباس پوشیدن زنان هم روزبه‌روز تغییر می‌کند. خود من وقتی به سال گذشته نگاه می‌کنم، با خودم می‌گویم چرا آن موقع این‌طور لباس می‌پوشیدم؟ چرا آن‌طور که امروز لباس می‌پوشم، همان زمان لباس نمی‌پوشیدم؟ این تغییرات در چیزهایی که در فضای عمومی دیده می‌شوند، بسیار محسوس است. 🟠 در جنبش زنان ایران ارتباط با شبکه‌های فراملی سابقه دارد؛ دال در این زمینه می‌گوید: اهمیت و کارکرد این همبستگی‌ها در دوران اعتراضات ژینا بیش از همیشه رویت‌پذیر شد. ارتباط و پیوند، به اشتراک گذاشتن تجربه و دانش و همکاری مشترک، ابزار تقویت مقاومت و مبارزه برای جنبش‌‌های فمینیستی در نقاط مختلف دنیاست. در سال‌های اخیر فمینیست‌های منطقه ما خیلی بیشتر از گذشته به هم‌سرنوشتی‌ها واقف شده‌ و بعد فراملی مبارزات خود را برجسته کرده‌اند. حالا اقتدارگرایی به مقابله با این همبستگی‌ها آمده است. از طرفی دیگر، روابط فعالان داخل و خارج ایران بیش از همیشه تحت نظر خواهد قرار گرفت و جرم‌انگاری خواهد شد. امیدوارم این طرح تصویب نشود، اما از حالا باید فکر کنیم که چطور نگذاریم بیشتر از قبل به انزوا برانندمان. باید فکر کنیم چطور باید ارتباطات باقی‌مانده را حفظ و با ارعابی که چنین قانونی در فضای مدنی و سیاسی ایجاد خواهد کرد مقابله کنیم. نسخه کامل متن @harasswatch

میراث بازگشت‌ناپذیر ژینا؛ «سال‌ها آزادی و آزادگی» 🟠 دیدبان آزار: مژگان افتخاری و امجد امینی، مادر و پدر ژینا امینی، در اینستاگرام نوشتند: «میراث زندگی کوتاه ژینا نه هشت ماه، بلکه سال‌ها آزادی و آزادگی و معجزه‌ای برای مردم کردستان و ایران بود»» این واکنش در پی اظهارات اخیر احمد آریایی‌نژاد، نماینده ملایر مطرح شد که درباره ژینا امینی از عبارت «به درک واصل شده است» استفاده کرده و مدعی شده بود که مرگ او باعث «هشت ماه تبعات و اغتشاش» شده است. والدین ژینا در ادامه یادداشتشان افزودند: «شما یک مملکت را به درک واصل کردید و نه از عقل و خرد و نه از شرم نصیبی نبرده‌اید.» نماینده ملایر با انتشار یک ویدیو، اعلام کرد بابت به‌کارگیری این «لفظ نامناسب» از مردم عذرخواهی می‌کند. اما مسئله صرفاً استفاده از عبارت «به درک واصل شدن» یا جایگزینی واژه اعتراض با «اغتشاش» نیست، بلکه مسئله اصلی رویکرد حاکمیت است. به‌نظر می‌رسد موجی از انتقادها نسبت به عملکرد دولت درباره حجاب در حال شکل‌گیری است و جناح‌های مختلف از آنچه «شکست حاکمیت در تحمیل حجاب به زنان» می‌دانند، ابراز نارضایتی می‌کنند. نسخه کامل متن @harasswatch

«به زن ضربه بزنی، به صخره ضربه زده‌ای» 🟠 دیدبان آزار: ۷۰ سال قبل، در ۹ اوت ۱۹۵۶، بیش از ۲۰ هزار زن از سراسر آفریقای جنوبی به خیابان‌ها آمدند و یکی از بزرگ‌ترین و شجاعانه‌ترین اعتراضات تاریخ این کشور را رقم زدند. زنان سیاه‌، هندی‌تبار، رنگین‌پوست و سفیدپوست در کنار یکدیگر به سمت ساختمان‌های مقر دولت در پرتوریا راهپیمایی کردند تا به تصمیم دولت آپارتاید برای گسترش دامنه اعمال قوانین موسوم به گذرنامه به زنان سیاه‌پوست اعتراض کنند. زنانی که این راهپیمایی را سازمان‌دهی کردند به‌ خطرات آن واقف بودند. لیلیان انگوی، هلن جوزف، رحیما موسی و سوفیا ویلیامز-دو بروین از جمله چهره‌های اصلی این حرکت بودند. زنان طومارهای امضاشده توسط هزاران نفر را با خود حمل می‌کردند و در آن خواستار لغو قوانین گذرنامه شدند. هنگامی که به ساختمان‌های اتحادیه رسیدند، برای ۳۰ دقیقه در سکوت کامل ایستادند. سپس سرود اعتراضی معروف «Wathint’ Abafazi, Wathint’ Imbokodo» را خواندند؛ عبارتی که معنای آن چنین است: «به زن ضربه بزنی، به صخره ضربه زده‌ای.» نسخه کامل متن: https://harasswatch.com/news/2636 @harasswatch

🟡هشدار محتوا: این متن حاوی توصیفاتی از خشونت جنسی است. پائولا مایر، از اعضای فدراسیون سازمان‌های مبارزه طبقاتی، روز گذشته اعلام کرد که در زمان بازداشت در ترکیه مورد تجاوز جنسی قرار گرفته است. در ژانویه ۲۰۲۶، یک هیئت بین‌المللی جوانان در چارچوب حمایت از روژاوا به باکور/کردستان شمالی سفر کرد تا از نزدیک در جریان اعتراضات قرار گیرد و با نیروهای دموکراتیک محلی دیدار و تبادل نظر کند. این هیئت بخشی از ابتکار «کاروان مردمی» بود؛ طرحی برای اعلام همبستگی مستقیم بین‌المللی با انقلاب روژاوا که در همان ماه هدف حملات گسترده دولت سوریه قرار گرفته بود. در پنجمین روز سفر، ۱۶ فعال از سوی ارتش ترکیه بازداشت شدند. شماری از بازداشت‌شدگان بعداً از اعمال خشونت جسمی، روانی و جنسی در دوران بازداشت خود خبر دادند. نسخه کامل گزارش: https://harasswatch.com/news/2635/ @harasswatch

مسئولیت جهان در قبال زنان افغانستان؛ همدردی کافی نیست نویسنده: سعیده بیرانوند 🟠 سکوت، تنها یک غفلت دیپلماتیک نیست، بلکه نشانه‌ای از یک فاجعه اخلاقی در ساختار جهانی است. جهان غرب و سازمان‌های بین‌المللی، اغلب با رویکردی «دیگرسازانه» به مسائل زنان در خاورمیانه می‌نگرند؛ گویی رنج زن افغان، امری بومی و منفک از زیست جهانی است. حال آنکه، هرگونه عقب‌نشینی در حقوق زنان در یک نقطه از جهان، تضعیف کلیت آرمان کرامت انسانی در سطح جهانی است. وقتی یک دولت، حقوق نیمی از جمعیت خود را به رسمیت نمی‌شناسد، مشروعیت حقوقی آن دولت در نظام بین‌الملل باید با پرسش‌های بنیادین روبرو شود. ما به‌عنوان فعالان و پژوهشگران حقوق بشر، موظفیم که از فاز همدردی صرف عبور کنیم. رنج زنان افغانستان، رنج تمام کسانی است که در طول تاریخ برای حق انتخاب و استقلال جنگیده‌‌اند. این مبارزه، مبارزه‌ای برای بازپس‌گیری حق زیستن است. ما باید از آپارتاید جنسیتی در افغانستان نه به‌عنوان یک خبر روز، بلکه به‌عنوان یک جنایت علیه بشریت یاد کنیم و سازمان‌های بین‌المللی را به پاسخگویی فرا بخوانیم. نسخه کامل متن: https://harasswatch.com/news/2627/ @harasswatch