ديد‌بان آزار

⭕️ هفته گذشته، صفحه اینستاگرام "زاگاه" در پی ریپورت‌های سازمان‌یافته، توسط شرکت «متا» از دسترس خارج شد. هنوز موفق به بازپس‌گیری آن نشده‌ایم. 🔸️ مخالفان حق سقط جنین و حقوق زنان می‌خواهند راه ارتباط زنان با زاگاه، تنها شبکه همراهی ایرانی برای دسترسی به سقط جنین امن، را قطع کنند. هدف این حمله، فراتر از حذف یک صفحه است: محروم کردن زنان از اطلاعات، حمایت و حق تصمیم‌گیری درباره بدن و زندگی‌شان. 🔸️حذف یک صفحه، آمار پایان خودخواسته بارداری را کاهش نمی‌دهد. زنی که تصمیم به پایان بارداری گرفته، با عدم دسترسی به "زاگاه"، از نیاز به مراقبت و همراهی بی‌نیاز نمی‌شود؛ تنها ممکن است در تنهایی، ترس و بی‌اطلاعی بیشتری قرار بگیرد. 🔸️اطلاعات دقیق و آزاد درباره پایان خودخواسته بارداری، ابزاری برای حفظ سلامت و جان افراد است. بستن راه دسترسی به این اطلاعات، زنان را در معرض خطر قرار می‌دهد. ⭕️ صفحه دوم ما را در اینستاگرام دنبال کنید : https://www.instagram.com/zaa.gaah?srtk=MWE2MHI5ZzB2YjM0MA==

🔹نویسنده: سمیه رستم‌پور در منطق اردوگاهی (کمپیستی)، دشمنی با غرب کافی است تا این دولت به‌عنوان «محور مقاومت» بازنمایی شود و تضادهای طبقاتی، جنسیتی، ملی و استعماریِ درون جامعه و آنتاگونیسم مردم با حاکمیت به حاشیه رانده شوند.  از همین‌جا باید میان ضدغرب‌گرایی و آنتی‌امپریالیسم تمایز گذاشت. جمهوری اسلامی از آغاز خود را در تقابل سیاسی و ایدئولوژیک با ایالات متحده و بخش‌هایی از نظم غربی تعریف کرده، اما این تقابل به‌خودی‌خود آن را به نیرویی ضد‌امپریالیستی بدل نمی‌کند. آنتی‌امپریالیسم در معنای رهایی‌بخش خود مستلزم مخالفت با هر شکل از سلطه، استثمار، انقیاد و سرکوب از منظری انترناسیونالیستی است، نه صرفاً جابه‌جایی مرکز قدرت از یک دولت به دولت دیگر. متن کامل: https://harasswatch.com/news/2664/ @harasswatch

شعر «یک زن عاشق من است» (My Lover Is a Woman) یکی از شعرهای شناخته‌شده پت پارکر است که در آن عشق میان دو زن در برابر زخم‌های نژادپرستی و همجنس‌گراهراسی قرار می‌گیرد. راوی در کنار معشوقش احساس آرامش، امنیت و لذت می‌کند، اما همین رابطه او را به یاد خشونت‌ها، تحقیرها و تعصب‌هایی می‌اندازد که در طول زندگی تجربه کرده است. شعر با تکرار عبارت « خدایا، این دیگر چه بچه‌ای است؟» به کشمکش میان عشق، هویت شخصی و ارزش‌هایی که از ساختار خانواده و جامعه به ارث رسیده‌اند، عمق بیشتری می‌دهد. شعری که در نهایت، گرفتن دست زنی را که عاشقش است برای امتداد مبارزه و مقاومت برمی‌گزیند. https://harasswatch.com/news/2665/ @harasswatch

بهاره آقایی که پس از اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت و بیش از هفت ماه در وضعیت بلاتکلیفی قضایی در زندان قرچک ورامین نگهداری شده بود، به اتهام‌هایی از جمله «تبلیغ علیه نظام»، مشارکت در اعتراضات و حمایت از خانواده‌های دادخواه، به ۲۰ سال حبس محکوم شده است. این وکیل دادگستری دست‌کم ۱۵ روز را در سلول انفرادی گذرانده و یک بار نیز در اعتراض به وضعیت خود دست به اعتصاب زده است. پس از اعتراضات دی، حدود ۱۰ مامور با ورود به خانه آقایی، او را بازداشت و وسایل الکترونیکی اعضای خانواده را ضبط کردند. خانواده او نیز نزدیک به دو هفته از محل نگهداری‌اش بی‌خبر بودند. @harasswatch

از روز شنبه ۱۱ مهر، کارت‌های تلفن ۹ زندانی سیاسی زن در زندان اوین، بدون ارائه توضیح مشخص، دست‌کم به مدت یک ماه غیرفعال شده است. در نتیجه، این زندانیان از تماس تلفنی با خانواده‌های خود و خارج از زندان محروم شده‌اند. هرانا نام این ۹ زندانی را تارا داودی، غزل مرزبان، گلرخ ایرایی، مینو روزه‌دار، نسیم غلامی سیمیاری، کیمیا داودی، سکینه پروانه، فاطمه پناه‌رضایی و بیتا علی‌همتی اعلام کرده است. بر اساس این گزارش، محدودیت‌های اعمال‌شده پس از اعتراض زندانیان زن به شرایط داخل بند، نحوه رفتار مأموران و برخی مقررات و محدودیت‌های جدید صورت گرفته است. بدرفتاری هنگام اعزام به ملاقات یا مراکز درمانی و قضایی، کاهش زمان ملاقات به کمتر از نیم ساعت، نصب دوربین در فضای سرویس‌های بهداشتی، ورود مأموران حفاظت و اطلاعات به داخل بند، تذکر درباره پوشش در داخل بند یا هنگام خروج و همچنین اجبار به شرکت در مراسم و مناسبت‌های سیاسی، از جمله مواردی است که زندانیان نسبت به آنها اعتراض کرده‌اند. https://www.instagram.com/p/DeH2VrkiFC7/?stkn=YW00YzJ0bG55N2Zn @harasswatch

«زن، زندگی، آزادی» و مسئله خود-تصحیح‌گری جنبش بدون ‌رهبر؛ از لحظه خیزش تا هنجار پایدار نویسنده: ائلشن

بهره‌کشی جنسی یا «انتخاب آزادانه»؟ استثمار زنان دارای اعتیاد در پورنوگرافی نویسنده: سبا معمار هشدار محتوا: متن حاوی توصیفاتی از بهره‌کشی جنسی، خشونت و تحقیر است. 🟠 در خبرهای جنایی ایالات متحده، ناپدیدشدن دست‌کم هفت زن باعث شده انبوهی از تصاویر و ویدئوهای پورنوگرافیک در اختیار پلیس قرار گیرد و بررسی شود. این تصاویر، خشونت و تحقیر علیه زنانِ دارای اعتیاد را نشان می‌دهند؛ زنانی که به گفته تولیدکننده تصاویر، «نحیف بودند» و «حاضر می‌شدند برای هروئین هر کاری بکنند.» به این زنان دستمزد پرداخت نمی‌شد و از اعتیادشان سوءاستفاده می‌شد تا جلوی دوربین مورد تحقیر قرار بگیرند، آسیب ببینند، احتمالاً خفه شوند و بمیرند، بی‌آن‌که درباره سرنوشتشان پیگیری دقیقی انجام شود. این‌جا بخوانید @harasswatch

شب‌هنگام بیرون از خانه باشد، تقصیر خودش است. یا اینکه مردان خود را محق می‌دانند زنان را کنترل کنند، مثلاً وقتی زنی را در کنار مرد دیگری می‌بینند. اینکه جامعه هنوز چنین طرز فکری دارد، واقعاً تکان‌دهنده است.» 🟠 بر اساس یک نظرسنجی از بیش از چهار هزار زن در دهلی نو و بنگلور، ۶۵ درصد زنان در دهلی نو و ۲۹ درصد زنان در بنگلور گفته‌اند که طی یک سال گذشته در فضاهای عمومی مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند. یک مطالعه دیگر که در سال ۲۰۲۴ در هند و پاکستان انجام شد نیز نشان داد آزادی رفت‌وآمد زنان همچنان بسیار محدود است و تحرک آنان عمدتاً به تحصیل، اشتغال یا انجام کارهای مراقبتی بدون دستمزد وابسته است. در این مطالعه، رفت‌وآمد برای تفریح و لذت بردن تقریباً جایی در زندگی روزمره زنان ندارد. ‍@harasswatch

🟠 دیدبان آزار: صدها زن در دهلی گرد هم آمده‌اند تا در اعتراض به تجاوز به یک دختر ۱۷ ساله در نزدیکی محوطه دانشگاه دهلی، دست به اعتراض بزنند. این یکی از چندین تجمع اعتراضی است که طی هفته گذشته در پایتخت هند برگزار شده است. سه مرد که خود را مأمور پلیس جا زده بودند، یک دختر ۱۷ ساله را در یک پارک عمومی در مرکز پایتخت، مورد تجاوز گروهی قرار دادند. این واقعه برای مردم هند، یادآور تجاوز گروهی و قتل یک دانشجوی ۲۳ ساله رشته فیزیوتراپی در سال ۲۰۱۲ است؛ حادثه‌ای که در داخل هند موجی از اعتراضات سراسری به راه انداخت و در نهایت به تصویب قوانین سخت‌گیرانه‌تر برای مقابله با خشونت جنسی منجر شد. 🟠 موارد جدید تجاوز جنسی در هند بار دیگر بحث‌ها درباره امنیت زنان را بالا آورده و این پرسش را مطرح کرده است که چرا اصلاحات گسترده قانونی و مجازات‌های سنگین‌تر نتوانسته‌اند از میزان خشونت جنسی بکاهند. در واکنش به این سیاست‌ها، دانشجویان دانشگاه دهلی در روزهای اخیر در اعتراض به ناامن بودن فضاهای عمومی به خیابان‌ها آمدند. آنان خواستار افزایش روشنایی خیابان‌ها، ایجاد سرویس‌های بهداشتی قابل استفاده، تأمین مسکن و افزایش بورسیه‌های تحصیلی برای دانشجویان زن شدند. 🟠 پس از این حوادث، واکنش مقام‌ها بیشتر به محدود کردن رفت‌وآمد زنان معطوف شد. در دهلی دسترسی به برخی پارک‌های عمومی محدود شد و کالج دخترانه «لیدی شری رام» برای مدت کوتاهی کلاس‌های خود را به شکل آنلاین برگزار کرد. زنان در بیهار نیز به مجله «آوت‌لوک» گفتند که حادثه جَمویی به افزایش فشارهای خانوادگی و کنترل بیشتر زندگی آنان منجر شده است. منتقدان می‌گویند این واکنش‌ها الگویی تکراری را نشان می‌دهد: پس از انتشار هر خبر مربوط به خشونت جنسی، از زنان خواسته می‌شود پوشش خود را تغییر دهند، زودتر به خانه بازگردند، از مکان‌های خاص دوری کنند یا رفتار خود را محدود کنند. در نتیجه، مسئولیت جلوگیری از خشونت از متجاوزان و نهادهای مسئول به قربانیان بالقوه منتقل می‌شود. وِدایانا، دانشجوی ۲۰ ساله کالج لیدی شری رام، گفت بستن پارک‌ها راه‌حل نیست. به گفته او، اگر مسئولان برای امن و قابل استفاده کردن این فضاها اقدام نکنند، عملاً این پیام را می‌فرستند که پارک‌ها فقط برای مردان هستند. 🟠 کاویتا کریشنان، فعال فمینیست، این روند را یکی از گسترده‌ترین شکل‌های خشونت جنسیتی در هند توصیف کرده است. به گفته او، به‌جای بررسی ریشه‌های اجتماعی خشونت جنسی، نقش ساختارهای مردسالار و ضرورت آموزش و تغییر رفتار مردان، زنان وادار می‌شوند فضای کمتری در جامعه اشغال کنند. مینا کانداسامی، نویسنده فمینیست هم گفته است کنترل زنان برای مقامات آسان‌تر است، چون هزینه نهادی چندانی ندارد و به خانواده‌ها این پیام را می‌دهد که دولت در حال مدیریت بحران است. به گفته او، مخاطب اصلی این سیاست‌ها زنان جوانی نیستند که احساس ناامنی می‌کنند، بلکه سایر اعضای جامعه‌اند. 🟠 از طرفی دیگر یک دانشگاه در ایالت پنجاب هند، پس از اعتراضات دانشجویان در محوطه دانشگاه در پی ادعای وقوع تجاوز جنسی، کلاس‌های درس را به مدت ۱۰ روز تعطیل کرده است. دانشگاه «لاولی پروفشنال» در شهر فگوارا نیز روز دوشنبه اعلام کرد که برگزاری امتحانات میان‌ترم را به دلیل ادامه اعتراضات به تعویق انداخته است. این اعتراضات در نهایت به خشونت کشیده شد. 🟠 در بیانیه این دانشگاه آمده است: «دانشجویان می‌توانند در صورت تمایل و پس از هماهنگی با والدین یا سرپرستان خود، در این بازه ۱۰ روزه به شهر یا محل زندگی‌شان بازگردند.» در ادامه آمده است: «به دانشجویانی که در دانشگاه می‌مانند توصیه می‌شود برای حفظ امنیت خود، در خوابگاه یا محل اقامتشان بمانند و از رفت‌وآمد غیرضروری یا مشارکت در هرگونه فعالیت مرتبط با ناآرامی‌ها خودداری کنند.» همین موضوع اعتراضات زنان را تشدید کرده است که چرا به جای حل مسئله و تمرکز بر مرتکبان، این زنانند که باید برای امن ماندن رفت‌وآمد خود را محدود کنند. آنها می‌گویند خشونتگران باید محدود شوند نه زنان. 🟠 بر اساس تازه‌ترین آمار رسمی موجود، هند در سال ۲۰۲۴ به‌طور میانگین روزانه ۸۰ مورد تجاوز جنسی را ثبت کرده است. این رقم در مقایسه با سال ۲۰۱۲، یعنی آخرین سال پیش از اجرای قوانین سخت‌گیرانه‌تر، حدود ۶۸ مورد در روز بوده است. فعالان می‌گویند شمار واقعی موارد تعرض و خشونت جنسی احتمالاً بسیار بیشتر از این آمار است، زیرا بسیاری از قربانیان هرگز شکایت خود را ثبت نمی‌کنند. 🟠 فعالان حقوق زنان می‌گویند تغییرات قانونی، که از جمله شامل گسترش تعریف جرایم جنسی و وضع مجازات‌های سنگین‌تر برای تجاوز بود، نتوانسته به اندازه کافی از وقوع این جرایم جلوگیری کند. یوگیتا بهایانا، فعال حقوق زنان می‌گوید: «هیچ‌کس روی راه‌حل واقعی، یعنی تغییر نگرش و طرز فکر، کار نمی‌کند. هنوز این ذهنیت وجود دارد که اگر زنی

🟠 اعتراض دانشجویان دانشگاه دهلی به ناامن بودن فضاهای عمومی برای زنان: نابود باد پدرسالاری؛ زنده‌باد انقلاب @harasswatch

گرامر زخم؛ از تصاحب تجربه تا سیاستِ ناتمام گذاشتن دیگری نویسنده: پیام حسن‌زاده 🟠 سیاست رهایی‌بخش زمانی از تصاحب فاصله می‌گیرد که «نه» دیگری بتواند نحو متن، مفاهیم آن و جایگاه گوینده را تغییر دهد. در این معنا، ترمیم زخم نه در سخن گفتن به جای دیگری، بلکه در ساختن زبانی رخ می‌دهد که بتواند سخن، سکوت، ندانستن و امتناع او را بدون تمام کردن آن بشنود. این‌جا بخوانید ‍@harasswatch

🟠 محبوبه شعبانی، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه و زندانی سیاسی محکوم به اعدام، در پیامی صوتی از زندان وکیل‌آباد مشهد اعلام کرده است که حکم اعدام او به وکیلش ابلاغ شده است. این فایل صوتی حاکی از آن است که چندین نفر از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه که در بند زنان زندان وکیل‌آباد نگهداری می‌شوند، با خطر اجرای حکم اعدام روبه‌رو هستند. 🟠 شعبانی در این پیام از وضعیت نامناسب زندانیان و فشارهای روحی ناشی از صدور احکام اعدام سخن گفته و از افراد و نهادهایی که امکان کمک دارند، خواسته است برای حمایت از این زندانیان اقدام کنند. این زندانی ۳۳ ساله با اتهام «اقدام عملیاتی جهت تحکیم اسرائیل، آمریکا و عوامل وابسته به گروه‌های اپوزیسیون» روز سه‌شنبه ۱۰ شهریورماه امسال در شعبه یک دادگاه انقلاب مشهد محاکمه شده است. بر اساس اتهامات مطرح‌شده علیه او، کمک به معترضان مجروح و انتقال آن‌ها با موتورسیکلت شخصی به مراکز درمانی در جریان اعتراضات روزهای ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴، از جمله موارد استنادی پرونده بوده است. @harasswatch

«بیکاری، بیگاری، حجاب زن اجباری» 🟠 بر اساس گزارش‌های منتشرشده از سوی کانال «علامه آزاد»، دانشجویان دانشگاه علامه روز دوشنبه شش مهرماه در پردیس مرکزی این دانشگاه تجمع اعتراضی برگزار کردند. افزایش شهریه دانشجویان شبانه و سنواتی، وضعیت ارزاق و امکانات خوابگاه، کیفیت تغذیه و موضوع حجاب از جمله مسائلی عنوان شده که موجب اعتراض دانشجویان شده است. 🟠 در جریان این تجمع، نیروهای بسیج با طرح موضوع گفت‌وگو تلاش کردند تجمع دانشجویان را متوقف کنند. در همین میان، فردی که در میان صف نیروهای بسیج حضور داشت، دانشجویان را تهدید کرد و گفت آن‌ها را «توی گونی» خواهد کرد. دانشجویان نیز در واکنش به این تهدید، شعار «گفت‌وگوی تو گونی، نمی‌خوایم، نمی‌خوایم» سر دادند. برخی از شعارهایی که در جریان تجمع از سوی دانشجویان مطرح شد، عبارت بود از: گرانی، تورم، بلای جان مردم بیگاری، بیکاری، حجاب زن اجباری دانشگاه پولکی، نمی‌خوایم نمی‌خوایم با رتبه‌های عالی، تو خوابگاه پوشالی ریاست دانشگاه، پاسخگو پاسخگو نه پادگان نه بنگاه، درود بر دانشگاه فکر نکنید یک روزه، قرار ما هر روزه دانشجوی زندانی، آزاد باید گردد 🟠 از طرفی دیگر طبق گزارش‌های رسیده به «دانشجویان متحد»، حدود ۱۵۰ دانشجوی دانشگاه الزهرا از ورود به دانشگاه منع شده‌اند؛ این در حالی است که برای شماری از آن‌ها هنوز حکمی از سوی کمیته انضباطی صادر نشده و ممنوع‌الورودی با تصمیم ریاست دانشگاه اعمال شده است. برخی دانشجویان نیز بدون دریافت ابلاغ رسمی، هنگام مراجعه به دانشگاه از ممنوع‌الورود بودن خود مطلع شده‌اند. تعدادی از این افراد از ترم گذشته همچنان اجازه ورود به دانشگاه را ندارند. 🟠 همچنین ۳۰ دانشجوی دانشگاه هنر توسط کمیته انضباطی به محرومیت از تحصیل محکوم شدند. این احکام شامل دو و چهار ترم محرومیت از تحصیل بوده‌اند. موضوعی که نشان‌دهنده سرکوب بالا در دانشگاه هنر به دلیل اعتراضات اسفندماه سال گذشته است. 🟠 رئیس قوه قضاییه اعلام کرده به دادستان کل کشور به عنون مدعی‌العموم دستور داده که با همکاری سایر بخش‌های انتظامی، اطلاعاتی و متولیان دولتی «در راستای صیانت از حقوق مردم و مبارزه با مظاهر فساد، موضوع مقابله با ناهنجاری‌های اجتماعی و بعضاً ولنگاری‌ها و برهنگی‌ها را با قاطعیت و منطبق با مرّ قانون پیگیری کند.» 🟠 اژه‌ای می‌گوید: «آنچه ضروری است جمع کردن این بساط ناهنجاری و برهنگی است؛ لکن با تدبیر و درایت. رئیس‌جمهور و مجلس نیز موافق این قضیه هستند. در این راستا، نباید از غوغاسالاری‌ها و هیاهوها هراسید.» ‍@harasswatch

فشار بر دانشگاه با آغاز سال تحصیلی @harasswatch

تا لغو حکم اعدام، ایستاده‌ایم تا پایان 🟠دیدبان آزار: «یکشنبه‌های اعتراضی» فقط به مستمری، بیمه و هزینه‌های درمان محدود نمانده است. این تجمع‌های هفتگی، که سال‌هاست در شهرهای مختلف ادامه دارد، در کنار مطالبات صنفی و معیشتی، گاه به اعتراض به اعدام، حمایت از زندانیان و همبستگی با معترضان نیز می‌رسد. 🟠 در سال‌های اخیر، حضور زنان بازنشسته در این اعتراض‌ها پررنگ‌تر شده است. در شهرهایی مانند رشت، تهران و کرمان، زنان بازنشسته حضور یافته‌اند، سخنرانی‌ کرده‌اند و شعار داده‌اند. تصاویر منتشرشده از تجمع‌های رشت همچنین حضور زنانی بدون روسری را نشان می‌دهد. پیش‌تر نیز بازنشستگان در شهرهای مختلف، در اعتراض به سیاست‌های کنترل‌گرانه درباره حجاب، شعارهایی از جمله «روسری رو رها کن، فکری به حال ما کن»، «حجاب، حجاب، شعارشون دروغ و دزدی کارشون» و «با قدرت زن و مرد، ستم به لرزه آمد» سر داده بودند. ‍‍‍@harasswatch

از آدم‌ها و دیوارها؛ پاره‌هایی برای تابستان سالی که نگذشت نویسنده: نیلوفر رسولی 🟠 خیلی دیرتر از این‌ها باید برایت می‌نوشتم، دیرتر، چند موجی بعد، بعدتر بعدتر بعدتر، هنگامه‌‌ای که دریا مشت‌هایش را عقب کشیده‌بود، عقب‌تر، و حلقه‌حلقه‌های استیصال را در دهان پرماهی خود فروخورده بود؛ شاید آن زمان که بالاخره در گوشه‌ای از این جغرافیا شکسته بودم یا، چیزی در من شکسته بود که نامش را نمی‌دانم، نمی‌نامم؛ شاید آن زمان که تمام نام‌ها را یکی‌یکی فریاد زده بودم، تلوتلوخوران تا آخرین پرتگاه حافظه پیش رفته بودم، گفتنی‌هایی دیگری داشتم؛ یا شاید ‌قبل‌تر‌، آن زمان که در شب‌های انقطاع و جنون، در هر نامی نام تو را می‌دیدم، در هر تنی چشم در جست‌و‌جوی تن تو داشتم، آن زمان که تو ویران می‌شدی، من تصویر ویرانی‌ات را تنها می‌توانستم ببوسم؛ شعله‌های جنون در میانه زمستان، زمستان سخت بلند، آن فصلی که در سیاهی چشمان هم چنان خیره می‌ماندیم تا بدانیم شب دقیقاً چه رنگی دارد. 🟠 بیش‌تر بخوانید ‍@harasswatch

واکنش‌ها به موج جدیدی از سرکوب فعالان کوئیر در ترکیه؛ «جبهه کوئیر را از نو می‌سازیم» 🟠 دیدبان آزار: تاکنون بیش از۱۶۲ نفر در ترکیه در چارچوب عملیاتی با عنوان «خانواده من در امان است» بازداشت شده‌اند. پلیس ترکیه با یورش شبانه به خانه فعالان ال‌جی‌بی‌تی‌کیو، آنان را بازداشت کرده و وب‌سایت‌ها و حساب‌های کاربری آنان در شبکه‌های اجتماعی را هم مسدود کرده‌ است. 🟠 جانست کالان، عضو هیئت اجرایی «کائوس جی‌ ال» و فعال ترنس که در چارچوب این عملیات‌ بازداشت و به زندان سینجان منتقل شده، توصیف کرده است که در سلولی با قفل دائمی، بدون دوش، مسواک و تعویض لباس به سر می‌برد: «این نامه‌ای شخصی از ته قلب من است و واقعاً می‌خواهم بدانید که حالم خوب نیست. ناراحت، عصبانی، تنها، مضطرب، ترسیده، ناامید و احساساتی‌ام.» 🟠 بیش‌تر بخوانید @harasswatch

خیابان‌ها ممکن است دوباره خلوت شده باشند. ممکن است آسفالت بلوار کشاورز دوباره در سکوتی وهم‌انگیز فرو رفته باشد. ممکن است ماشین‌های گشت، با رنگ‌ها و نام‌های جدید، دوباره در تقاطع‌ها مستقر شده باشند. اما در هندسه هستی، هیچ‌چیز به جای اولش بازنگشته است. «اختلاف»، زمان را به دو نیمه شمشیر زده است: پیش از رخداد، و پس از رخداد. قاب‌هایی که در آن پاییز شکسته شدند، دیگر به هم نمی‌چسبند. چشم‌هایی که یک‌بار مرئی شدن حقیقت را دیده‌اند، دیگر نمی‌توانند به کوری پیشین بازگردند. آیا می‌توان به عقب بازگشت؟ این پرسشی است که اکنون در شهرها معلق مانده است. حقیقتی که روی سنگفرش‌ها ریخت، هنوز آنجاست؛ نامرئی اما تپنده. آنچه در آن زمان پاره شد، فقط سکوت نبود؛ خود نظم محسوس بود. و آنچه پاره شد، دیگر نمی‌تواند به‌طور کامل بازسازی شود. https://harasswatch.com/news/2653/