MaHer-مـاهـر

ښه موږ هلکان چی ښځې نکوو خو پیسی نلرو.. نو تاسی انجونه ولی میړونه نکوی خدای وهلیو 😂 میړه خو مفته دی کنه 😁💔 😂😂😁🫩 کاپی

زه نه يم خبر چې ستاسو په کورونو کې څه حال دی، خو له الله تعالی څخه، چې د هر څه په حال ښه پوه دی، دا دعا کوم: که په کور کې مو ناروغ وي، الله دې ورته شفا ورکړي. که غمجن او اندېښمن وي، الله دې یې غم او اندېښنه لرې کړي. که پوروړی وي، الله دې یې پور ادا کړي. که په کومه ستونزه او امتحان کې مبتلا وي، الله دې ورته عافیت ورکړي. که پر چا د بدې سترګې اغېز سوی وي، الله دې ترې د هغه اغيز ليرې کړي. که څوک شنډ وي، الله دې ورته نېک او صالح اولاد ورکړي. او الله دې زموږ او ستاسو پر ټولو مړو رحم وکړي...!🌷 آمین یا رب العالمین 🤲

اخر مصنوعي ځيرکتيا به ولې زما په ځای غږېږي، خو زه غواړم چې «خپلې خبرې» وکړم! زما خبرې چې بل انسان نه شي کولی، نو ماشین به يې ولې کوي؟ څنګه به يې کوي؟ چې ويې کړي، نو دې سره خو زما د غږېدو حس او ضرورت پوره نه شو. خو غږېدا زما اوبه او رڼا ده. زه بې اوبو تږی او بې رڼا په تيارو کې ولې پاتې شم؟ خو زه غواړم وغږېږم‌. خو زه غواړم واورېدل شم. خو زه غواړم محسوس شم. زه خو غواړم ځان سره هم وغږېږم، ايا زما په خودکلامي کې يو ماشين د «خود» ځای څنګه نيولی شي؟ خو زما ژبه به ولې درنه شي؟ زما قلم به ولې خپله څوکه له لاسه ورکړي؟ ايا تاسو د دې خبرې په معنا پوهېږئ چې کله وايئ «يوه ورځ به مصنوعي ځيرکتيا زما ځای ونيسي او نور به زما غږېدو ته هېڅ اړتيا پاتې نه شي؟» ايا تاسو په دې خبره زما ټول وجود او زما ټول کاينات ته ډېر لوی سپکاوی ونه کړ؟ خو زه پخپله غواړم خپلې مور ته وليکم چې «مينه درسره لرم» او خپلې معشوقې ته په خپل لاس پيام واستوم چې «همدا ته مې ټول وجود او ټول کاينات يې.» رحمت شاه فراز

دردمند ځوانه! د ځمکې روغتونونه د شپې خپلې دروازې تړي، خو د اسمان روغتون خپلې دروازې پرانیزي، څو د مات سوو زړونو درملنه وکړي. د شپې په تیاره کې داسې درملنه سته چې ډاکټران یې نه پيژني، او داسې دوا سته چې درملتونونه یې نه پلوري. د شپې تهجد یوازې څو رکعته لمونځ نه دی؛ بلکې د الهي شفا یوه داسې سفر دی چې د ژوند له امله ستا په سینه کې څه خراب سوي وي، هغه بیرته يې رغوي. که د ورځې په اوږدو کې د خپل زړه لپاره دوا پیدا نه کړې، نو ستا د درملنې کلینیک د شپې دی...!🌙🤲

ته مې بایللې په اسانه ، پرېږده وژاړمه سخت ملامت یمه وجدانه ، پرېږده وژاړمه ؟

راځئ له یوه حیرانوونکي حقیقت څخه پرده پورته کړو. که تاسې په یوه خالي خونه کې کښېنئ، هېڅ حرکت ونه کړئ، هېڅ ونه وایئ او یوازې چوپ پاتې شئ، ایا تاسې په امن کې یاست؟ نه. ستاسې له کوم حرکت پرته، یوه خاموشه او پټه قوه هره ثانیه ستاسې وجود او ستاسې ژوند د زوال خوا ته کشوي. د ژوند په لوبه کې "بې‌طرفي" یا "درېدل" وجود نه لري؛ که مخکې نه ځئ، نو په طبیعي ډول شاته روان یاست. همدا هغه ټکان ورکوونکی حقیقت دی چې د قرآن کریم دا لنډه خو خورا ژوره سوره مو ورته متوجه کوي: ﴿ وَالْعَصْرِ ﴿١﴾ إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ ﴿٢﴾ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ ﴿٣﴾ ﴾ سورة العصر: ۱-۳ "قسم دی په زمانه. بېشکه انسان په تاوان کې دی. پرته له هغو کسانو چې ایمان یې راوړی، نېک عملونه یې کړي، یو بل ته یې د حق سپارښتنه کړې، او یو بل ته یې د صبر سپارښتنه کړې ده." کائنات یو نه ماتېدونکی قانون لري: هر هغه څه چې په خپل حال پرېښودل شي، د خرابېدو او بې‌نظمۍ پر لور ځي. که یو ښکلی باغ همداسې بې‌پروا پرېږدئ، له څه مودې وروسته به په خپله په یوه کنډواله او ځنګل بدل شي. د باغ د ښکلا ساتلو لپاره پرله‌پسې زیار او اوبو ته اړتیا ده، خو د ورانولو لپاره یې یوازې "پرېښودل" کافي دي. دا یوازې د کائنات قانون نه دی، بلکې د انسان د وجود تر ټولو لوی راز دی. سورة العصر په حیرانوونکې توګه د انسان د روح همدې خاموشه زوال ته اشاره کوي. موږ ډېر ځله پخپلو ذهنونو کې فکر کوو چې: «که زه چا ته زیان ونه رسوم، ګناه ونه کړم او یوازې خپل عادي ژوند وکړم، نو زه خو په تاوان کې نه یم.» خو دا تر ټولو غټه دوکه ده. که تاسې د خپل ذهن، روح او اخلاقو روزنه پرېږدئ، نو بدېدو او تاواني کېدو ته مو هېڅ اړتیا نشته چې کوم زیار وباسو؛ موږ په طبیعي ډول د تیارې او خسران (تاوان) خوا ته ښویېږو. فرض کړئ چې هره ورځ ستاسې د ژوند په حساب کې ۸۶,۴۰۰ ثانیې اچول کېږي. که یې وکاروئ یا یې ونه کاروئ، د شپې دولس بجې دا حساب بېرته صفر کېږي. د عمر شګې مو د یوه ساعت په څېر دي چې هره ذره یې په خاموشۍ سره لاندې تویېږي. هغه ثانیې چې موږ یې په بې‌ځایه سوچونو، د تېر وخت په پښېمانۍ او د سبا په درواغجنو وعدو کې سوځوو، په حقیقت کې هغه شتمني ده چې د تل لپاره مو له لاسه ورکړه. خو د دې خاموشه زوال مخه څنګه نیول کېدای شي؟ دلته د قرآن فورمول د یوه ژغورونکي ځواک په څېر راڅرګندېږي. لکه څنګه چې د یوه باغ د ژغورلو لپاره پرله‌پسې پاملرنې ته اړتیا ده، د انسان روح هم یوې روښانه انرژۍ ته اړتیا لري چې له ورانېدو یې وژغوري. دا انرژي «ایمان او نېک عمل» دی. او ټولنه له ړنګېدو څخه هغه جاذبه ساتي چې «حق او صبر» نومېږي. حق ویل او پر سختیو صبر کول سخت دي، ځکه دا د طبیعي زوال او بې‌نظمۍ پر وړاندې یو شعوري بغاوت دی! خو همدا یوازېنۍ لاره ده چې موږ له ابدي تاوان څخه ژغورلی شي. نن له ځانه یوه ساده خو خورا جدي پوښتنه وکړئ: ستاسې د ژوند د شګو ساعت روان دی؛ ایا هغه ثانیې چې نن لاندې تویې شوې، تاسې یې اباد کړاست او که یې نور هم د تاوان کندې ته ورټېل وهلاست؟ همدا نن هغه بې‌ګټې عادتونه، سکرین ته ځیر کېدل او هغه افکار پرېږدئ چې ستاسې ارزښتمنې ثانیې غلا کوي. د خپلې زمانې واک پخپله لاس کې واخلئ، مخکې له دې چې زمانه مو د تل لپاره له منځه یوسي. یوه ثانیه چې تېره شوه، په ټوله نړۍ یې بېرته نه شئ رانیولی. #سورة_العصر #قرآن_کریم #زمانه_او_انسان #د_ژوند_حقیقت #وخت_طلا_ده #رواني_سکون #اسلامي_لارښوونې #مثبت_بدلون #عفان_انسټیټیوټ #افغانستان

کلله کله انسان یوازې دومره غواړي چې له هر څه لرې شي. نه د چا پوښتنه وي، نه د چا شکایت؛ نه د موبایل زنګونه، نه د خلکو شور، نه د بې‌ځایه خبرو بار. یوازې یو داسې ځای وي چې باد په ورو ورو خبرې کوي سیندی په مستۍ کې روان وي، ونې غلې ولاړې وي او انسان وکولای شي د څو شېبو لپاره له نړۍ نه، بلکې له خپل ستړي ذهن سره یوازې پاتې شي. ځینې وختونه انسان له خلکو نه نه ستړی کېږي، له ډېر فکر کولو ستړی کېږي. زړه یې غواړي چې کومې لرې، خاموشې سیند غاړې ته ولاړ شي، ژوره ساه واخلي او له ځانه وپوښتي ، زه ولې دومره منډې وهم؟ د چا لپاره؟ او د څه لپاره؟ شاید موږ ټولو ته کله ناکله د داسې خاموشۍ اړتیا وي؛ ځکه خاموشي یوازې چوپتیا نه ده، کله کله د ستړي زړه تر ټولو لویه پناه وي. نو که کله مو زړه وغوښتل چې له هر څه لرې شئ، ځان مه ملامتوئ. کېدای شي زړه مو یوازې د لږې خاموشۍ،یوې ژورې ساه، او له ځانه سره د یوې صادقانه خبرې غوښتونکی وي.

ډیپریشن یوازې دا نه دی چې انسان ټوله ورځ پروت وي، ناروغ وي، یا خوراک او څښاک پرېږدي! کله ناکله داسې هم وي چې د شپې تر ناوخته، 12 بجې شي، بیا ۱ بجې، بیا ساعت په ساعت وخت تېرېږي، خو موږ بې دلیله په موبایل کې لګیا یو___ موږ پوهېږو چې خپل وخت ضایع کوو، ډېر ناوخته شوی، اوس باید ویده شو… خو بیا هم موبایل له ځانه نه شو لرې کولی___ پوهېږئ ولې؟؟؟ ځکه چې موبایل چې یوې خوا ته کېږدو، نو هغه ټول کړاوونه، هغه ټول فکرونه او هغه پوښتنې راباندې راچاپېره شي، کوم چې موږ ټوله ورځ ځان په مصروف ساتلو سره د هېرولو هڅه کړې وي. موږ نه غواړو له هغې چوپتیا سره مخ شو چې د شپې په دې ناوخته ساعتونو کې زموږ دننه راکوزېږي___ موږ ټوله ورځ خپل عادي کارونه کوو، له خلکو سره خبرې کوو، خاندو، خپلې ذمه وارۍ ترسره کوو. کېدای شي څوک چې موږ وویني، هېڅکله اټکل هم ونه کړي چې زموږ په دننه کې څه روان دي؛ خو کله چې شپه شي او هر څه چوپ شي، نو حتی خپله بستره هم راباندې تنګېږي___ بیا موږ په موبایل کې سکرول کوو، یو شی پسې بل شی ګورو، یوازې د دې لپاره چې خپل ځان دومره ستړی کړو، څو د فکر کولو توان راته پاتې نه شي____ ځینې وخت انسان د خلکو په منځ کې بالکل عادي ژوند کوي، له خلکو سره خاندي او خبرې کوي؛ خو په دننه کې بیا له خپلو هماغو فکرونو سره په جګړه اخته وي____!!

که د خپل ذهني سکون د ساتلو لپاره له کوم کس، اړیکې یا شي څخه تېر شې، دا تاوان نه دی؛ بلکې لویه لاسته راوړنه ده. ژباړه

سړی خفه شي! يقين وکړئ چې ځوانان به له پوهنتون څخه فارغ وي خو بيا هم پښتو ژبه کې ليکل يې ناسم وي. په ولا که يو څوک يې زده کول وغواړي يو ساعت کې يې زده کولی شي. يو چا سره کينئ چې ی ګانې يې زده وي او عملي تمرين يې وکړئ!

اَلسَلامُ عَلَيْكُم وَرَحْمَةُ اَللهِ وَبَرَكاتُهُ‎ سهار مو پخیر

که د خپل ذهني سکون د ساتلو لپاره له کوم کس، اړیکې یا شي څخه تېر شې، دا تاوان نه دی؛ بلکې لویه لاسته راوړنه ده. ژباړه

که څه هم ټوله شپه دې په ګنا•هونو او معصیتونو کې تيره کړې وي، بیا هم د تهجدو لپاره پاڅه د سهار لمانځه لپاره ودريږه، له خپل رب څخه بښنه وغواړه، توبه وباسه او په خپلو ګنا•هونو پښېمانه سه، او د شیطا•ن وسوسو ته مه تسلیميږه. الله به دي توبه قبول کړي؛ ځکه هغه ډير بښونکی دی. ﴿إِنَّهُ هُوَ الْغَفَّارُ﴾ بېشکه همدا الله ډير بښونکی دی...!

د چا په ملګرتیا تر هغه مه ډاډه کيږه، څو یې په درېیو حالتونو کې ونه ازمویې: ۱. کله چې ته له سختۍ سره مخ سې. ۲. کله چې هغه ته نعمت او خوشحالي ورسیږي. ۳. کله چې ستاسو ترمنځ خپګان او فاصله رامنځته سي. په همدې درېیو حالاتو کې د انسان ریښتینې ملګرتیا او وفاداري ښکاره کيږي...! #ژ

*☝🏻اې اللّٰه! د پاچاهۍ څښتنه!🤲🏻* *ته چي چا ته وغواړې عزت ورکوې، او چا ته چې وغواړې ذلت ورکوې.* *ټوله نېکي ستا په لاس کې ده، بېشکه ته پر هر څه قادر یې.* *ته شپه په ورځ کې ننباسې او ورځ په شپه کې ننباسې؛* *ژوندی له مړي راوباسې او مړی له ژوندي راوباسې او چا ته چې وغواړې بې حسابه روزي ورکوې* *اې اللّٰه! پر موږ داسې رحمت وکړه چې د ستا له رحمت پرته مو د بل چا له رحمت څخه اړتیا لرې کړي او جنت الفردوس راکړه د ددنيا او اخير د عذابونو مو په امن کړه.❤️❤️‍🔥*