دُژَم

چند باری شنیده‌ام که می‌گویند احمدولی با همراهی هنگامه شناخته شد. راستش، من در این مورد چیزی نمی‌دانم و البته که فکر نمی‌کنم این حرف‌ها درست باشد. وقتی آهنگ‌هایی مثل «سینه مالامال درد است» و «ز کویت پر گرفتم» را از او می‌شنوم -که این روزها خیلی می‌شنوم- دست‌کم برای من، با هنرمندی بسیار استاد و مسلط روبه‌رو می‌شوم.

گاهی، چیزهایی این‌جا می‌نویسم و دوباره حذف می‌کنم. بعد، یادِ دژمِ بیست‌وچهار نفره و خودمانی ما می‌افتم.

از حق نگذریم، این خیلی فوق‌العاده است که «نقاشی» یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های زنده‌گی آدم باشد. راستش، جدا از این که یاد داشتن و مهارت و استعداد و این که چقدر آثار هنری خلق کرده باشد و این که کارهایش چقدر ارزش مادی و معنوی داشته باشد، همین که کسی عمیقن حس کند و بفهمد که نقاشی واقعن برایش یک «دغدغه» است، به نظرم فوق‌العاده خوب است.

کس ز افسون تعیّن داغ خودداری مباد چون گهر عمری است در دریا ز دریا رفته‌ایم

بیدل

داستان نویسی، تبدیل کردن رنج‌ها و امیدهای پنهان به صدای نامیراست. در روزگاری که در یک گوشه‌ای از زمین تلاش می‌شود صدای نصف جامعه شنیده نشده و حذف شوند، پناه بردن به کلمات و ساختن جهان داستان، بیداری و مقاومت آگاهانه است. ما با نوشتن تجربه زیسته‌‌ی خود از رگ رگ زندگی و حضور خود را بر پهنه‌ی جهان ثبت می‌کنیم. رسانه «گندمین» در ادامه‌ی مسیر توانمندسازی دختران و زنان در عرصه قلم و روایت و پس از استقبال از برنامه‌های پیشین، دوره تخصصی صنف داستان‌نویسی را برگزار می‌کند، این صنف فضایی است برای کسانیکه می‌خواهند تجربه‌ها، خاطره‌ها، امیدها، دردها و رویاهای‌شان را از قالب خام خارج کرده و به یک ساختار تاثیرگذار تبدیل کنند؛ بیاموزیم چگونه شخصیت خلق کنیم، فضا بسازیم و روای رنج‌ها و زیبایی‌های جهان خود باشیم. •آموزگار: شفیع‌الله زاور •مهلت ثبت‌نام: ۱۹ تا ۲۴ میزان ۱۴۰۵ / ۱۱ تا ۱۶ اکتوبر ۲۰۲۶ راه‌های ثبت‌نام و اطلاعات بیشتر: •وتساپ/تلگرام: +49 176 21 71 06 75 •شیوه برگزاری: Google Meet دسترسی همگانی (رادیو گندمین): جهت بهره‌مندی حداکثری و فراگیر دختران، تمامی مباحث و ضبط جلسات این صنف از طریق رادیو گندمین نیز پخش خواهد شد تا تمام علاقه‌مندانی که امکان حضور در صنف داستان‌نویسی را ندارند، بتوانند از این آموزش‌ها مستفید شوند.

جان غریب اندر جهان، مشتاق شهر لامکان نفس بهیمی در چرا، چندین چرا باشد چرا؟

مولانا

زنِ تنها و دلتنگِ که هم‌آغوش می خواهد برای گفتنی های دل‌ِ ِخود گوش می خواهد به پشتِ پنجره آهسته با گیتار می خواند و با سازی به غم های دل‌اش سر پوش می خواهد زنی این سو، نگاهی خیره‌ی دارد به نقاشی صدا های سر‌‌ اش را بی جهت خاموش می خواهد به کشف تازه‌‌ی دنیای رنگارنگ و راز آلود خودش را کودکِ دیوانه و مدهوش می خواهد شبانه چشمِ بسته بی نهایت در خیالاتش برای رقصِ باله جفتی از پاپوش می خواهد برای گفتنی های دل‌ِ ِخود گوش می خواهد زنِ تنها و دلتنگِ که هم‌آغوش می خواهد... فرحت🌻 تصویر و نقاشی:فرحناز حامد

- پول‌دارهای‌تان تلگرام را چطور تشخصی بدهیم؟ - از ایموجی‌های رنگ‌رنگ و قشنگ‌قشنگ استفاده می‌کنند.

عکس‌ آدم‌ها را قاب می‌گیریم و به دیوار خانه می‌زنیم تا مدام ببینیم‌شان و ناخواسته هم فراموش‌شان نکنیم. یا هم عکس‌شان را در امن‌ترین و در دسترس‌ترین گوشهٔ گوشی نگه می‌داریم تا مدام چشم ما به آن‌ها بیفتد و یاد و خاطر عزیزشان لحظه‌ای از ما دور نشود. چقدر این دوست‌داشتن پدیدهٔ قشنگ و نیک است.

اتاق فرحناز🎨✨