دُژَم

جان غریب اندر جهان، مشتاق شهر لامکان نفس بهیمی در چرا، چندین چرا باشد چرا؟

مولانا

زنِ تنها و دلتنگِ که هم‌آغوش می خواهد برای گفتنی های دل‌ِ ِخود گوش می خواهد به پشتِ پنجره آهسته با گیتار می خواند و با سازی به غم های دل‌اش سر پوش می خواهد زنی این سو، نگاهی خیره‌ی دارد به نقاشی صدا های سر‌‌ اش را بی جهت خاموش می خواهد به کشف تازه‌‌ی دنیای رنگارنگ و راز آلود خودش را کودکِ دیوانه و مدهوش می خواهد شبانه چشمِ بسته بی نهایت در خیالاتش برای رقصِ باله جفتی از پاپوش می خواهد برای گفتنی های دل‌ِ ِخود گوش می خواهد زنِ تنها و دلتنگِ که هم‌آغوش می خواهد... فرحت🌻 تصویر و نقاشی:فرحناز حامد

- پول‌دارهای‌تان تلگرام را چطور تشخصی بدهیم؟ - از ایموجی‌های رنگ‌رنگ و قشنگ‌قشنگ استفاده می‌کنند.

عکس‌ آدم‌ها را قاب می‌گیریم و به دیوار خانه می‌زنیم تا مدام ببینیم‌شان و ناخواسته هم فراموش‌شان نکنیم. یا هم عکس‌شان را در امن‌ترین و در دسترس‌ترین گوشهٔ گوشی نگه می‌داریم تا مدام چشم ما به آن‌ها بیفتد و یاد و خاطر عزیزشان لحظه‌ای از ما دور نشود. چقدر این دوست‌داشتن پدیدهٔ قشنگ و نیک است.

اتاق فرحناز🎨✨

یک آسمانْ جسور.

یک توته آسمان.

حساب نکردم ولی همین نوشتهٔ آخری شاید بیش از ده‌ بار «edit» شده باشد. امیدوارم شما مثل خودم آن‌قدر فعال نباشید.

گاهی در مورد شبکه‌های اجتماعی و حافظهٔ تصویری فکر کرده‌اید؟ مثلاً ما در شبکه‌های اجتماعی آدم‌های زیادی را می‌بینیم و به‌ نوعی، تصویر بعضی از آن‌ها در حافظهٔ ما می‌ماند. بعد، از روی تصادف یکی از همان آدم‌ها را در زنده‌گی واقعی می‌بینیم و با خودمان فکر می‌کنیم که «این آدم را کجا دیده‌ام؟» معمولن هم در چنین موقعیتی دست حافظه کوتاه می‌شود و یاد ما نمی‌آید که او را کجا دیده‌ایم. حتی ممکن است برای لحظه‌ای فکر کنیم شاید قبلن دوست، هم‌صنفی یا آشنای‌ ما بوده است. خب، این یکی از آن حالت‌های جالب انسانی است که فکر می‌کنم همهٔ ما کم‌وبیش تجربه‌اش کرده‌ایم. این ‌که چهره‌ای را به یاد داریم اما نمی‌دانیم این چهره دقیقن از کجا وارد حافظهٔ شده است. من همین اواخر، دوبار چنین تجربه‌ای داشتم. یک‌بار پیش خودم به این نتیجه رسیدم که آن خانم، استاد مکتب ما نبوده و شاید خواهر کوچک‌ترش بوده باشد اما در مورد آن دخترک قشنگی که با حجاب و چادر سیاه مقابلم نشسته بود، به هیچ نتیجه‌ای نرسیدم.

«فکر می‌کنم که خدا سه چیز را با ذوق بیش‌تری آفریده: زن، هنر و عشق... اما در عجبم که تو را با چه شور و حالی آفریده! زنِ هنرمندِ عاشق.»

#روزبه‌معین

Film: Copying Beethoven (2006) باشکوه‌ترین لحظهٔ فیلم، همان جایی است که سمفونی نهم بتهوون به اوج می‌رسد. بتهوون نمی‌شنوداما موسیقی‌ای در سکوت و وجود او شکل گرفته، همه‌جا را پر می‌کند و از شدت زیبایی‌اش، آدم حس می‌کند بهمن‌ماه است.