رفرش
Kanalga Telegram’da o‘tish
5 190
Obunachilar
Ma'lumot yo'q24 soatlar
+297 kun
+8330 kun
Postlar arxiv
5 190
من تو را میشناسم. حتا اگر دیگر نتوانم به تو نزدیک شوم. چیزی در من هنوز با حضور تو آشناست، چیزی که با گذشت زمان و فاصله از بین نرفته. گاهی احساس میکنم تو را در خودم حمل میکنم، نه به شکل خاطرهای دور، بلکه مثل صدایی که هنوز از اتاقی آشنا به گوش میرسد. میدانم میان ما چیزی تغییر کرده، دیگر نمیتوانیم به همان آدمهای سابق برگردیم و شاید حتا کنار هم بودنمان دیگر ممکن نباشد. اما عجیب است که چطور میشود کسی را همزمان هم آشنا و هم غریبه یافت. کسی که قلبت هنوز میشناسدش، اما زندگی دیگر راهی برای رسیدن به او ندارد. من نه از تو بیخبرم و نه به تو دسترسی دارم. میان این دو ماندهام، با آشنایی عمیقی که دیگر جایی برای خودش پیدا نمیکند.
18 Noy, 21:09
5 190
فرسایندهترین بنبست عاطفی زمانی رخ میدهد که فرد در میانهی یک تعارض «گرایش/اجتناب»گیر میافتد. نقطهای که ماندن به معنای خیانت به خویشتن و فرسایش تدریجی هویت است و رفتن به معنای سوگواری برای انسانی که پیوند عاطفی با او هنوز زنده است. در این بنبست، روان انسان میان دو رنج ناگزیر معلق میماند: رنج انکار خود برای حفظ رابطه، یا رنج تحمل خلأ عاطفی برای نجات خویشتن.
قرار گرفتن در دوراهی انتخاب میان «حفظ خود» و «حفظ دیگری»، روان را در چهار وضعیت پیچیده درگیر میکند:
* فرسایش تدریجی هویت و امنیت روانی در ازای تداوم یک پیوند فرساینده.
* سوگواری برای فقدان کسی که هنوز در قلب و حافظه هیجانی زنده است.
* فلج تصمیمگیری و فرسودگی مفرط ناشی از انتظارهای بیسرانجام.
* انسداد عاطفی و ناتوانی در جایگزین کردن دیگری با وجود آگاهی از بنبست رابطه.
وقتی هر دو مسیر به درد ختم میشود، انتخاب نهایی نه میان خوب و بد، بلکه میان «دردی که تو را میسازد» و «دردی که تو را تمام میکند» است.
سوگ رفتن با تمام سنگینیاش روزی التیام مییابد، اما زخم جا گذاشتن خودت برای نگه داشتن دیگری تا ابد تازه میماند.
18 Noy, 15:19
5 190
چه بر سر آدمی آمد که روزی جوانه زدن یک گیاه توی گلدانش، تمام روزش را روشن میکرد؟
17 Noy, 11:00
5 190
آری، دنیا به من، به تو، به ما چیزهای زیادی بدهکار است. چیزهایی که گمان نمیکنم دیگر بتواند با ما تسویه حساب کند. یا حتا اگر بکند، خیلی دیر شده است. سهم ما از جهان، خیلی کمتر از آن چیزی بود که سزاوارش بودیم. روزهای زیادی بودند که میتوانستند سهم بیشتری از عمرمان داشته باشند و نسخههای زیادی از ما بود که میشد زندگیشان کنیم. اما عزیز من، در نهایت، ما همگی حیف شدیم.
17 Noy, 10:33
5 190
من از پایان چیزی حرف میزنم که روزی برای هر دوی ما معنایی داشت. از آدمی که زمانی حضورش بخشی از روزمرگیام بود و حالا باید به خاطرهای در گوشهی ذهنم تبدیل شود. نمیخواهم گذشته را انکار کنم، از تو دلگیر نیستم و قرار نیست خوبیهای آنچه میانمان بود را به خاطر آخرین اتفاقها فراموش کنم. بعضی دوستیها با دعوا تمام نمیشوند. با فهمیدن این حقیقت تمام میشوند که دیگر نمیتوان آن صمیمیت قدیمی را از یک رابطه بیرون کشید. خوب میدانم که خداحافظی تلخی است، بخصوص وقتی هنوز چیزهای زیادی برای به یاد آوردن وجود دارد. اما شاید اینکه کسی میتواند همچنان برایت عزیز باشد اما دیگر جایی در زندگی روزمرهات نداشته باشد، قسمت غمبارتر داستان باشد. من برای آن روزهایی که بودیم سوگواری میکنم، نه برای روزهایی که دیگر قرار نیست باشند!
16 Noy, 14:55
5 190
گاهی آدم دلش نمیخواد یک اتفاق رخ بده. اما این نخواستن تنها نیمی از ماجراست. شاید حتا نیم کمزورتر ماجرا. همه چیز دست ما نیست، مهم اینه که تلاشت رو میکنی. بعد از اون، تو مسئولیتی در قبال رخ دادن اون اتفاق نداری. البته که -احتمالا- مقداری افسوس میخوری، قدری متأسف میشی و شاید کمی هم غمگین. اما فردا دوباره آفتاب درمیاد و باید آدمی بشی که انگار لحظهی سخت و عجیبی رو نگذرونده. خدانگهدار دیروز، سلام زندگی پیش رو، درود بر تو فردا و زندهباد زندگی.
16 Noy, 14:40
5 190
آدم دلش میخواهد تمام قرارهایش را با جهان لغو کند. یک فنجان نوشیدنی گرم، پنجرهای نیمهمهگرفته و پتویی که گرمایش تا نوک انگشتها میرسد. بعد هم آن خواب شیرین بعدازظهرخوابی که نه از خستگی، که از سر آسودگی است. صدای باران از دور میآید و تو میان گرمای پتو و خنکای هوای اتاق، به یکی از سادهترین و نابترین لذتهای زندگی پناه میبری.
16 Noy, 08:06
5 190
و فکر میکنم آزادی همین است که گاهی هیچ مقصدی نداشته باشی و از این بابت احساس عقبماندگی نکنی. نه چیزی به دست بیاوری، نه چیزی را از دست بدهی، نه حتی خاطرهای بسازی که بعدها با حسرت به آن برگردی. تنها در لحظهای حضور داشته باشی که قرار نیست به جای دیگری منتهی شود. چراکه ما آنقدر زندگی را به دستاورد، تجربه، خاطره و نتیجه گره میزنیم که فراموش کردهایم خود زمان هم میتواند محل سکونت ما باشد، نه راهرویی برای رسیدن به اتفاق بعدی.
15 Noy, 14:53
5 190
من به آن بخش از زندگی علاقه دارم که در هیچ رزومهای ثبت نمیشود. ساعتهایی که بیهدف میگذرند، خیابانی که بیدلیل انتخاب میکنی، پنجرهای که برای چند دقیقه از آن بیرون را تماشا میکنی، فکرهایی که هیچ نتیجهای ندارند. من این را دوست دارم که ارزش بعضی لحظات -دقیقا- در همین بیحاصلیشان باشد.
15 Noy, 14:50
