رفرش

فکر می‌کنم یک جایی «بهتر شدن» می‌تواند خودش تبدیل به خستگی شود. اینکه مدام خودمان را با نسخه‌ای خیالی مقایسه کنیم که باید آرام‌تر، موفق‌تر، قوی‌تر، دانا‌تر، شادتر و بی‌اشتباه‌تر باشد. گاهی واقعا لازم نیست بهتر باشیم؛ فقط لازم است واقعی باشیم.

یک روزی که بسیار پولدار شدم، یکی رو استخدام می‌کنم بیاد روزمره چایی بذاره و بشینه با هم چایی بخوریم. با حقوق و مزایا و بیمه.

شاید زندگی یعنی اینکه اجازه ندهی شرایط، تعریف تو از جهان را طور دیگری بنویسد. یعنی اگر سهمت از دنیا یک اتاق کوچک است، پنجره‌اش را باز بگذاری. اگر پول سفر نداری، یک عصر در خیابان‌های شهر خودت راه بروی. اگر کسی نمانده، یاد بگیری تنهایی را فقط به‌عنوان نبودن آدم‌ها نبینی و بدانی تنهایی، اتاقی است که در آن بالاخره صدای خودت را می‌شنوی.

زندگی یعنی با وجود همه چیز، هنوز بتوانی چیزی را دوست داشته باشی. یک گربه، یک درخت، یک شعر، یک فنجان چای، صدای باران روی شیروانی، یا حتی صبحی که هنوز هیچ اتفاق خوبی در آن نیفتاده است.

زندگی آن بخش کوچکی از جهان است که هنوز می‌توانی در آن انتخاب کنی چه چیزی را دوست بداری، برای چه چیزی بایستی و چه جور آدمی بمانی.

11:11

تو گم نشدی. فقط دیگه مقصد کسی نیستی.

باید بلد باشم هنوز سبز بمانم حتا وقتی دیگر چیزی در من شبیه بهار نیست.

چرا بعضی آرزوها با تمام شایستگی‌شان هیچ‌وقت اتفاق نیفتادند؟

‏من هرگز کسی را در زندگی‌ام حذف نکردم، همه‌ی آن‌ها در حادثه‌ی اعتماد مردند.

چقدر سخت است انسان آنچه را که می‌داند نتواند بازگو کند بگوید من و سکوت کند بگوید تو و به گریه بیفتد.

ناظم حکمت

زندگی در اینجا هر روز ناراحتم می‌کنه.