رفرش

شاید زندگی یعنی اینکه اجازه ندهی شرایط، تعریف تو از جهان را طور دیگری بنویسد. یعنی اگر سهمت از دنیا یک اتاق کوچک است، پنجره‌اش را باز بگذاری. اگر پول سفر نداری، یک عصر در خیابان‌های شهر خودت راه بروی. اگر کسی نمانده، یاد بگیری تنهایی را فقط به‌عنوان نبودن آدم‌ها نبینی و بدانی تنهایی، اتاقی است که در آن بالاخره صدای خودت را می‌شنوی.

زندگی یعنی با وجود همه چیز، هنوز بتوانی چیزی را دوست داشته باشی. یک گربه، یک درخت، یک شعر، یک فنجان چای، صدای باران روی شیروانی، یا حتی صبحی که هنوز هیچ اتفاق خوبی در آن نیفتاده است.

زندگی آن بخش کوچکی از جهان است که هنوز می‌توانی در آن انتخاب کنی چه چیزی را دوست بداری، برای چه چیزی بایستی و چه جور آدمی بمانی.

11:11

تو گم نشدی. فقط دیگه مقصد کسی نیستی.

باید بلد باشم هنوز سبز بمانم حتا وقتی دیگر چیزی در من شبیه بهار نیست.

چرا بعضی آرزوها با تمام شایستگی‌شان هیچ‌وقت اتفاق نیفتادند؟

‏من هرگز کسی را در زندگی‌ام حذف نکردم، همه‌ی آن‌ها در حادثه‌ی اعتماد مردند.

چقدر سخت است انسان آنچه را که می‌داند نتواند بازگو کند بگوید من و سکوت کند بگوید تو و به گریه بیفتد.

ناظم حکمت

زندگی در اینجا هر روز ناراحتم می‌کنه.

11:11

سرزمین میانه.

همه می‌روند، اما یک شاهد خاموش می‌ماند. نه از سر دلتنگی، که از سر فهمیدن. پرنده‌ها راه خودشان را بلدند، فصل‌ها کار خودشان را می‌کنند و هرکس دیر یا زود، به سمت افق خودش می‌رود. بزرگ شدن همین است که دیگر برای ماندن هر چیزی، دلیلی نمی‌خواهی و برای رفتن آن چیزها هم توضیحی طلب نمی‌کنی. می‌گذاری هر چیز، اندازه‌ی خودش در زندگی‌ات باشد؛ نه بیشتر و نه کمتر. بعضی‌ها هم‌راهند، بعضی‌ها هم‌فصل، و بعضی‌ها فقط منظره‌ای زیبا در بخشی از مسیر هستند. باید از یادت نرود که مسیر، مسیر توست. مهم این است که وقتی رفتند، تو هنوز بتوانی رو به آسمان بایستی و بفهمی رفتن آن‌ها چیزی از ادامه‌ی راه تو کم نکرده است.

تو می‌روی پشت کوه‌های نقاشی کنار من تنها انتظار خواهد ماند پرنده‌ها همه سمت جنوب می‌کوچند سکوت جغد ولی کنج غار خواهد ماند.