رفرش

گفتم آدم‌ها فراموش می‌کنن براشون چه کارهایی کردی. گفت خوب بودنت رو به حافظه‌ی دیگران گره نزن. گفتم اینطوری یک جایی بالاخره خسته می‌شم. گفت آره. خسته می‌شی. چون آدم از فراموش شدن خسته می‌شه، حتا اگه بخشنده باشه. ولی قرار نیست اونقدر خوب باشی که هیچوقت خسته نشی. فقط وقتی خسته شدی، نذار فراموش‌کاری دیگران تو رو از خوبی خودت متنفر کنه. یه وقتا دستتو از شونه‌شون بردار و سعی کن خودت تکیه کنی. گفتم اما اینطوری باید همیشه بخشنده باشم، زندگی ولی باید روی بده و بستان بچرخه. گفت آره. بخشندگی زیاد و یک طرفه تهش می‌شه فرسودگی. و هیچ فضیلتی هم توش نیست. تو زندگی گاهی می‌گیری و گاهی می‌دی. لزوما برابرم نباشه طوری نیست. ولی دو طرفه بودنش مهمه. خوبیتو حساب و کتاب نکن ولی این حقو برای خودت قائل شو که ببینی چیزی هم سمتت میاد یا نه. گفتم اگه چیزی سمتم نیومد چی؟ گفت اون موقع دیگه وقت اینه که یک قدم بری عقب. نه از روی قهر و نه از روی تنبیه. فقط برای اینکه ببینی وقتی تو اون ارتباطو هل نمی‌دی، خودشم حرکت می‌کنه یا نه. اگه نکرد، تلخه. ولی جوابو گرفتی. آدم نباید سهم خودش از یه رابطه رو هم خودش به تنهایی پرداخت کنه. پرسیدم پس باید بذارم برم؟ جواب داد لزوما نه. رفتن گاهی تصمیم درستیه. ولی گاهی هم فقط کافیه یک طرفه ادامه ندی. می‌تونی وایستی کنار، دست از نجات دادن برداری. کمتر توضیح بدی، کمتر دنبال کنی، کمتر جبران کنی و ببینی اون چی کار می‌کنه. اگه نبودنت سکوت ایجاد کرد، پس شاید بودنت اونقدرا هم پررنگ نبوده. و اگه فقط وقتی بری کسی متوجه حضورت می‌شه، پس شاید اون فقط یه عادت به حضور بوده، نه بیشتر.