رفرش

[ یادآوری ]

11:11

تهران را اگر از بالا نگاه کنی، شبیه دریایی از چراغ‌هاست. اما اگر میان خیابان‌هایش قدم بزنی، می‌فهمی هر چراغ، قصه‌ی خودش را دارد. این شهر عجیب است. صبح‌ها آن‌قدر عجله دارد که انگار همیشه چند دقیقه از زندگی عقب مانده، اما شب‌ها، بعضی کوچه‌هایش آن‌قدر آرام می‌شوند که صدای برگ‌های درخت هم به گوش می‌رسد. تهران فقط ساختمانی روی ساختمان نیست. مجموعه‌ای از خداحافظی‌هایی‌ست که هیچ‌وقت کامل گفته نشدند، از قرارهایی که دیر رسیدند، از کافه‌هایی که آدم‌ها در آن‌ها وانمود کردند حالشان خوب است، و از پنجره‌هایی که تا نیمه‌شب روشن ماندند؛ شاید فقط چون کسی دلش نمی‌آمد چراغ را خاموش کند. گاهی فکر می‌کنم تهران بیشتر از آنکه شهر آدم‌ها باشد، شهر خاطره‌هاست. هر چهارراهش کسی را یاد کسی می‌اندازد. هر خیابانش نسخه‌ای از گذشته را لابه‌لای درخت‌ها پنهان کرده. برای همین است که بعضی‌ها با وجود تمام شلوغی و دودش، باز هم نمی‌توانند ترکش کنند. انگار تکه‌ای از خودشان را جایی میان همین خیابان‌ها جا گذاشته‌اند. شاید زیبایی تهران همین باشد؛ اینکه هیچ‌وقت ادعا نمی‌کند شهر بی‌نقصی است. با تمام زخم‌هایش، هر غروب دوباره چراغ‌هایش را روشن می‌کند؛ انگار زیر لب می‌گوید: «امروز هم گذشت.. فردا را دوباره امتحان می‌کنیم.»

تهران | ۱۳۹۹

و من متوجه شده بودم که برای بعضی چیزها، نیازی نیست راه‌حلی پیدا کنم. تنها باید آنها را کنار یک پنجره بگذارم تا باد آرام آرام از میانشان بگذرد و آنها را با خود ببرد. پس بدنبال پنجره‌ها گشتم.

ما آدم‌ها همیشه حسرت چیزهای بزرگی رو می‌خوریم که از دست دادیم. ولی زندگی خیلی وقت‌ها از چیزهای کوچک ساخته شده. از همون لحظه‌ای که چای هنوز گرمه، گربه‌ت داره کنارت چرت می‌زنه، یا حتا وقتی نسیم از پنجره میاد و برای چند ثانیه همه چی آروم می‌شه. این لحظه‌ها احتمالا هیچوقت تاریخ‌ساز نیستن، اما همین‌ها هستن که آدم بعدا دلتنگشون می‌شه.

بعضی آدما دنبال جایی می‌گردن که اونجا احساس آرامش کنن. بعضیا اما خودشون کم‌کم تبدیل می‌شن به اون جا. چونکه زندگی همیشه باهاشون مهربون نیست، اونا یاد گرفتن حتا بعد هر چیز سختی، هنوزم یه کمی مهربونی برای خودشون و دنیا نگه دارن.

دورت بگردم با اون مدل خوابیدنت.

پارسال در چنین روزی بی‌عینک شدم. زمان چه زود می‌گذره روزبهانی جان.

یه روزی به یه جایی از زندگیت می‌رسی که اینقدر چیزای خوب داری که واسه از دست ندادنش حاضری یه روز بیشتر زنده باشی.

هر گلی یه عمری داره، هر بهاری یه خزونی.

غرور نباید هیچوقت جای احترام رو بگیره.

#rfrsrhtayasui