عباس پژمان

سخن‌های دروازهٔ دوزخ در کمدی الاهی دانته، که شرح سفر خیالی او به دنیای دیگر است، او سطرهایی را بر سردر دوزخ می‌خواند که از زبان دروازه گفته می‌شوند: از من به شهرستان درد می‌روند از من به رنج جاودان گذر می‌کنند از من به جمعِ از یادرفتگان جاودانی  می‌روند عدالت بود که صانع والایم را [به ساختنم] برانگیخت قدرت ملکوتی، فرزانگی مطلق و عشق‌الاولین بودند که دست در دست هم دادند و مرا ساختند پیش از من هیچ آفریده‌ای نبود که جاودانی نباشد و من خود هم تا جاودان خواهم بود ای همهٔ به درون آیندگان، دست از همهٔ امّیدها شسته باشید [ترجمهٔ عباس پژمان] دیشب ناگاهان برق رفت و من نمی‌دانم چرا یاد این سطرها افتادم. توضیح- بند دوم  بر اساس تثلیث مسیحیت سروده شده است، و قدرت ملکوتی اسمِ دیگرِ پدر، فرزانگی مطلق اسمِ دیگرِ پسر، و عشق‌الاولین اسمِ دیگرِ روحُ‌القُدُس هستند، که مجموعشان همان صانع یا آفرینندهٔ والا می‌شود. @apjmn