عباس پژمان

خطاب به حافظ میخانه‌ای که تو ساخته‌ای از هر خانه‌ای بزرگ‌تر است، شرابی که تو انداخته‌ای همهٔ دنیا نمی‏توانند تمامش را بنوشند. آن مرغی که قدیم‌ها ققنوس بود، در این خانه مهمان تو است!   تو آن موشی هستی که کوهی زایید. هم تمامِ آنچه هست هستی، هم هیچ، میخانه و می با هم هستی. ققنوس و کوه و موش هستی. جاودان در خود فروریزنده، جاودان از خود پرکشنده- ژرف‌ترین ژرفای بلندی‌ها هستی، روشن‌ترین روشنیِ ژرفاها هستی، مستانه‌ترین مستیِ مستان از توست، تو شراب برای چه می‌خواهی؟   فریدریش نیچه ترجمهٔ عباس پژمان سلاوی @apjmn