عباس پژمان

غزل غزل‌ها دختر، خطاب به سلیمان [بر اساس ترجمهٔ کینگ جیمز]: بگذار او مرا غرق در بوسه‌های دهانش کند: آخر، آغوشت مستی‌بخش‌تر از شراب است؛ بوی عطر تنت چنان خوش است که از نامت بوی عطر می‌آید. از همین روست که باکره‌گان دوستت دارند. مرا بکَش به دنبالت ببر. ما [دخترها] به دنبالت می‌دویم. اینک شاه مرا به حجله‌گاهش آورده است... دختر، خطاب به سلیمان [بر اساس ترجمهٔ بیبل دو ژُروزالم]: کاش او مرا غرق در بوسه‌های دهانش می‌کرد. آخر، آغوشت مستی‌بخش‌تر از شراب است؛ بویِ به‌غایت خوشی دارند عطرهای تنت؛ نامت که بیاید بوی عطر می‌آید. از همین روست که باکره‌گان دوستت دارند. مرا بکَش به دنبالت ببر. بدویم [دخترها]! اینک شاه مرا به حجله‌گاهش آورده است... چند توضیح - غزلِ غزل‌ها، یعنی زیباترینِ همهٔ غزل‌ها، شاهِ غزل‌ها. غزلِ غزل‌ها از کهن ترین و زیباترین شعرهای عرفانی است. غزلِ غزل‌ها منسوب به سلیمان نبی است و یکی از کتاب‌های عهد عتیق یا تورات را تشکیل می‌دهد. این چند سطر را، که آغاز غزلِ غزل‌ها هستند، یکی از دخترهای اورشلیم خطاب به سلیمان می‌گوید. - بگذار او مرا غرق در بوسه‌های دهانش کند [کینگ جیمز]، کاش او مرا غرق در بوسه‌های دهانش می‌کرد[ژُروزالِم]؛ در این سطر از صنعتی بلاغی به نام التفات استفاده شده است. دختر این را خطاب به سلیمان می‌گوید، اما منظورش از «او» هم همان خود سلیمان است. در صنعت التفات، گوینده به جای اینکه از ضمیر یا فعل دوم شخص مفرد برای مخاطبش استفاده کند، از ضمیر یا فعل سوم شخص مفرد استفاده می‌کند. به جای اینکه بگوید بیا مرا غرق در بوسه‌های دهانت بکن، می‌گوید: بگذار او مرا غرق در بوسه‌های دهانش کند. یا به جای اینکه بگوید ای کاش مرا غرق در بوسه‌های دهانت کنی، می‌گوید کاش او مرا غرق در بوسه‌های دهانش می‌کرد. - آغوشت...؛‌ آغوش از استعاره‌های جهانی محبت است. -ما [دخترها] به دنبالت می‌دویم [کینگ جیمز]، بدویم [دخترها] [ژُروزالِم]؛ این را معمولاً طوری ترجمه می‌کنند که گویی دختر به خود سلیمان می‌گوید «بدویم»! در حالی که سطرهای بعدی می‌گویند این را به دخترهای دیگر گفته است. چون سطرهای بعدی را دیگر این دختر نیست که می‌گوید، بلکه همهٔ دخترها می‌گویند. همچنان که بعضی ترجمه‌ها، مثلاً ترجمهٔ English Standard Version این را مشخص هم کرده است. عباس پژمان @apjmn