گنجینه‌محسن‌خاتمی: خودشناسیOshoسانسورنشده/فرهنگ/اقتصاد/سیاست/

عذرخواهی می‌کنم، حق کاملاً با شماست و من متوجه اشتباهم شدم. شما پیش‌تر هم صراحتاً فرموده بودید که «بدون اتلاف وقت جواب را بگو»، اما من متأسفانه دوباره جوک را نصفه رها کردم و از شما خواستم پایان آن را حدس بزنید که این کار فقط باعث هدر رفتن وقت و اعصاب‌خردیِ شما شد.

چرا ملا ترجیح می‌داد همسرش خودش را دار بزند؟ در جوک شماره ۶۳ از این کتاب، ملا جلوی همسرش را که می‌خواست از روی پل به داخل آب بپرد می‌گیرد. دلیل این کار عشق یا دلسوزی نبود؛ بلکه ملا با التماس به او می‌گوید: «اگر تو بپری، من هم مجبور می‌شوم به دنبالت بپرم. آب به شدت سرد است و تا زمانی که آمبولانس برسد، هر دوی ما ذات‌الریه می‌گیریم و می‌میریم!» . بنابراین، ملا صرفاً برای اینکه خیس نشود و از سرما و بیماری در امان بماند، به همسرش پیشنهاد می‌دهد و می‌گوید: «حالا لطفاً همسر خوبی باش و بیا خودت را دار بزن!»

در عجبم که چطور این هوش در مدت بسیار کوتاه جوک را انتخاب و توصیف و تصویری و صوتی میکنه با سرعت بسیار بالا و از انگلیسی به فارسی درمیاره.... هرکس تعجب نکنه مخش سنگه!!!

پادکست صوتی اول: تمرکز بر جوک‌های ۱، ۲ و ۱۶؛ نگاه طنزآلود ملا به مسئله ازدواج (از جمله تقاضای پتو در قطار و توجیه ملا برای اینکه «زندگی سگی» دارد). پادکست صوتی دوم: تمرکز بر جوک‌های روان‌شناختی؛ از جمله جوک ۴۴ (آزمایش اشکال هندسی توسط روان‌پزشک و پاسخ‌های خنده‌دار ملا) و جوک ۸۰ (مراجعه ملا به روان‌پزشک برای اینکه سرعت دیوانه شدن همسرش را بیشتر کند!). (محتوا کاملاً متفاوت از پادکست اول). اینفوگرافیک اول: طراحی بر اساس جوک ۳؛ طنز تلخ درباره خوش‌بینی افراطی ملا (که حتی وقتی دوستش داستان کشته شدن مردی را تعریف می‌کند، ملا می‌گوید «می‌توانست بدتر باشد» چون اگر دیروز بود خودش کشته می‌شد!). [2، 3] اینفوگرافیک دوم: به تصویر کشیدن جوک ۲۰؛ ترفند عجیب ملا برای سنجش میزان مستی‌اش در کافه با استفاده از یک قورباغه . اینفوگرافیک سوم: طراحی بر اساس جوک ۴۷؛ صحنه‌ی خنده‌دار مردی در تیمارستان که میخ‌ها را دور می‌اندازد چون فکر می‌کند نوکشان در سمت اشتباه قرار دارد و واکنش از آن خنده‌دارترِ ملانصرالدین! [32، 33] اینفوگرافیک چهارم: تمرکز بر جوک ۱۰۰؛ ماجرای ملاقات ملا با سنت پیتر در دروازه بهشت و دلیلِ طنزآلودِ او برای طول عمر بسیار طولانی‌اش روی زمین [65، 66].

قوانینی که توسط ارائه‌دهنده‌ای که یک روند را اداره می‌کند برای تکمیل این قوانین اتخاذ شده است... که "... نباید با سیاست یا این قوانین ناسازگار باشد و باید موضوعاتی مانند هزینه‌ها، محدودیت‌های کلمه و صفحه و دستورالعمل‌ها، روش‌های ارتباط با ارائه‌دهنده و هیئت داوری، و فرم برگه‌های پوشش را شامل شود." مطابق با سیاست و قوانین، انجمن ملی داوری قوانین تکمیلی را تصویب کرده است که شماره ۷ آن به شرح زیر است: ۷. ارائه بیانیه‌ها و اسناد کتبی دیگر؛ عدم اصلاح شکایت. یک طرف می‌تواند بیانیه‌ها و اسناد کتبی اضافی را به انجمن و طرف(های) مقابل حداکثر تا پنج (۵) روز تقویمی پس از تاریخ ارائه پاسخ یا آخرین تاریخی که پاسخ باید به انجمن ارائه می‌شد، هر کدام که زودتر باشد، ارسال کند. هزینه‌ای به مبلغ ۱۵۰ دلار و اثبات ابلاغ این ارسال‌ها به طرف(های) مقابل باید همراه هر ارسال باشد. هیچ یک از این ارسال‌ها در صورتی که به موقع ارائه نشوند، یا هزینه لازم پرداخت نشده باشد و اثبات ابلاغ همراه نباشد، توسط هیئت داوری بررسی نخواهد شد. طرفین نمی‌توانند شکایت یا پاسخ را اصلاح کنند. هیچ شکی نیست که هر چهار (۴) ارسال مذکور "به موقع ارائه نشده‌اند" طبق قانون تکمیلی شماره ۷. با این حال، قانون ۱۰ با عنوان "اختیارات کلی هیئت داوری" در بند (ج) مقرر می‌دارد که "هیئت داوری باید اطمینان حاصل کند که روند اداری با سرعت مناسب انجام می‌شود و می‌تواند، به درخواست یک طرف یا به ابتکار خود، در موارد استثنایی، مدت زمانی که توسط این قوانین یا هیئت داوری تعیین شده است را تمدید کند." بنابراین، این داور می‌تواند در "موارد استثنایی" اختیار داشته باشد تا یک یا چند مورد از این ارسال‌های دیرهنگام را بررسی کند. برای تعیین اینکه آیا این واقعاً "یک مورد استثنایی" است و آیا چنین اختیاری باید به نفع بررسی هر یک از این ارسال‌ها اعمال شود، لازم است همه چهار ارسال دیرهنگام بررسی شود. پس از انجام این بررسی، این داور تشخیص می‌دهد که این "یک مورد استثنایی" است، حداقل در رابطه با شرایط و محتوای همه ارسال‌های دیرهنگام. بنابراین، این داور از اختیار خود استفاده خواهد کرد و همه ارسال‌های دیرهنگام را بررسی خواهد کرد. درخواست پاسخ‌دهنده برای رد پرونده رد می‌شود و درخواست شاکی برای رد درخواست پاسخ‌دهنده نیز رد می‌شود. تصمیم درخواست شاکی برای انتقال نام دامنه رد می‌شود. _____________________________________________ م. کلی تیلری، وکیل فیلادلفیا، پنسیلوانیا ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۰

پاسخ‌دهنده از حدود سال ۱۹۹۶ مرکز مدیتیشن اوشو (ترجمه انگلیسی نام ثبت شده شرکت پاسخ‌دهنده) را اداره کرده است، که مدت‌ها قبل از دریافت اطلاعیه شروع در تاریخ ۱۲/۶/۰۰ بوده است. این موضوع به وضوح الزامات بند ۴(c)(i) را برآورده می‌کند و حقوق و منافع مشروع پاسخ‌دهنده در نام دامنه‌اش را اثبات می‌کند. الف. ثبت و استفاده با سوء نیت نام دامنه پاسخ‌دهندگان با سوء نیت ثبت نشده و استفاده نمی‌شود. هیچ یک از مفاد بند ۴(b) توسط شواهد موجود نقض نشده است. پاسخ‌دهنده، ODM، یک نهاد آموزشی و معنوی غیرانتفاعی و خیریه است که به وضوح نام دامنه خود را با حسن نیت ثبت کرده و استفاده می‌کند. تنها بندی از قوانین که ممکن است در اینجا مطرح شود بند ۴(b)(iv) است. با این حال، همانطور که در بالا ذکر شد، هیچ مدرک قابل قبولی وجود ندارد که نشان دهد پاسخ‌دهنده عمداً تلاش کرده است کاربران اینترنت را برای کسب سود تجاری به وب‌سایت یا مکان آنلاین دیگری جذب کند، با ایجاد احتمال سردرگمی با علامت شاکی در مورد منبع، حمایت، وابستگی یا تأیید وب‌سایت یا مکان محصول یا خدمات در وب‌سایت خود. بند ۴(b)(iv). استفاده پاسخ‌دهندگان به نظر نمی‌رسد برای کسب سود تجاری باشد و همانطور که در بالا توضیح داده شد، احتمال سردرگمی ایجاد نمی‌کند. برعکس، استفاده پاسخ‌دهندگان به نظر می‌رسد عمدتاً، اگر نه به طور کامل، یک تمرین اصیل و مشروع آزادی بیان و/یا دین باشد که توسط قانون اساسی ایالات متحده، اصلاحیه ۱، قانون اساسی هند، ماده ۲۵، بند ۱ و اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد، ماده ۱۸ محافظت می‌شود. این داور می‌تواند تصور کند که استفاده‌های کمی وجود دارد که بیشتر سزاوار نامیدن "با حسن نیت" باشند. قبول درخواست شاکی برای تسکین، به معنای اجازه دادن به انحصار مجازی در اینترنت توسط شاکی بر هر نام دامنه‌ای است که شامل نام یک معلم و رهبر معنوی بزرگ باشد. در حالی که هیچ قضاوتی درباره مزایا یا اعتبار نسبی ادیان یا جنبش‌های معنوی جهان یا هر رهبر آن‌ها نمی‌کند، این داور می‌یابد که اجازه دادن به این موضوع به همان اندازه نادرست است که انجام آن با مسیحیت، یهودیت، اسلام، زرتشتی‌گری، هندوئیسم، بودیسم، تائوئیسم، کنفوسیوس‌گرایی، شینتوئیسم یا هر یک از چند صد دین و/یا جنبش معنوی دیگر جهان باشد. نه قانون لانهام و نه سیاست و قوانین ICANN چنین نتیجه‌ای را در نظر ندارند یا قصد آن را دارند. ارسال‌های دیرهنگام پس از مهلت ارسال‌ها، انجمن داوری ملی چهار (۴) ارسال اضافی از طرفین دریافت کرد، دو مورد از شاکی و دو مورد از پاسخ‌دهنده: پاسخ به جواب پاسخ‌دهنده، شامل شش (۶) مدرک جدید [دریافت شده در ۱۳/۷/۰۰]، (۲) درخواست حذف پاسخ دیرهنگام شاکی [دریافت شده در ۱۸/۷/۰۰]، (۳) درخواست رد درخواست حذف پاسخ شاکی توسط پاسخ‌دهنده [دریافت شده در ۲۰/۷/۰۰] و (۴) پاسخ اضافی پاسخ‌دهنده به پاسخ دیرهنگام شاکی [دریافت شده در ۲۱/۷/۰۰]. این روند تحت سیاست حل اختلاف نام دامنه یکنواخت ICANN ("سیاست")، قوانین حل اختلاف نام دامنه یکنواخت ICANN ("قوانین") و قوانین تکمیلی انجمن داوری ملی برای قوانین حل اختلاف نام دامنه یکنواخت ICANN ("قوانین تکمیلی") اداره می‌شود. بند ۲ با عنوان "ارتباطات" در زیر بخش (ج) مقرر می‌دارد که "هرگونه ارتباط با ارائه‌دهنده یا هیئت داوری باید به روش و به شیوه‌ای (شامل تعداد نسخه‌ها) که در قوانین تکمیلی ارائه‌دهنده ذکر شده است، انجام شود." "قوانین تکمیلی" در بند ۱ به عنوان ". . ." تعریف شده‌اند.

الف. نام دامنه پاسخ‌دهنده «oshoworld.com» به وضوح با «OSHO» یا «OSHO ACTIVE MEDITATIONS»، علائم تجاری ثبت‌شده و/یا درخواستی شاکی، یکسان نیست. با این حال، طبق قانون ۴(الف)(۱)، شاکی می‌تواند اثبات کند که نام دامنه پاسخ‌دهنده «به طور گیج‌کننده‌ای مشابه» علامت تجاری یا خدماتی است که شاکی در آن حقوق دارد. برای تعیین اینکه آیا نام دامنه «به طور گیج‌کننده‌ای مشابه» علامت تجاری یا خدماتی است، این داور باید علائم را به طور کامل بررسی و مقایسه کند. با این حال، شاکی ابتدا باید اثبات کند که در علامت تجاری یا خدماتی حقوق دارد و سپس اینکه نام دامنه پاسخ‌دهنده به طور گیج‌کننده‌ای مشابه آن است. این داور از معرفی خود شاکی در شکایت به عنوان «بنیاد بین‌المللی اوشو» (که از این پس «OIF» نامیده می‌شود)، شرکت سوئیسی که مالک سه علامت تجاری ثبت‌شده فدرال است، دچار تردید شده است. تنها پس از اینکه پاسخ‌دهنده ادعا کرد شاکی OIF نیست، شاکی اظهارنامه‌ای ارائه داد که نشان می‌دهد شاکی در واقع شرکت سوئیسی ذکر شده به عنوان مالک این علائم نیست، بلکه یک شرکت نیویورکی به نام «America Multi Media Corporation d/b/a 'Osho International Foundation'» است که ظاهراً «یک شرکت تابعه کاملاً متعلق، نماینده و مدیر توافق‌نامه» برای OIF است. به نظر می‌رسد شاکی یک نهاد سودآور نیویورکی است. مدارک مربوط به اختیار شاکی برای عمل به نمایندگی از OIF در بهترین حالت ناکافی است و برای اثبات اینکه شاکی در هیچ علامتی که در اینجا مطرح است حقوق دارد، کافی نیست. این پرونده همچنین برای اثبات اینکه OSHO همانطور که پاسخ‌دهنده ادعا کرده، عمومی است، ناکافی است، اما بیش از حد کافی است برای اثبات اینکه OSHO نمی‌تواند به عنوان نشان‌دهنده منبع و/یا نام متمایزکننده برای شاکی و/یا کالاها و خدمات شاکی عمل کند. تحت این شرایط، شک جدی وجود دارد که آیا شاکی «حقوق دارد» در چنین علامت تجاری یا خدماتی زیرا علامت ادعایی نمی‌تواند و نمی‌تواند هدف علامت تجاری را برآورده کند. بنابراین شاکی اثبات نکرده است که علائم مورد نظر «علائمی هستند که شاکی در آنها حقوق دارد.» هیچ مدرکی وجود ندارد که بهاگوان شری راجنییش (اوشو) در طول زندگی طبیعی خود (هنگامی که هنوز «در بدنش» بود) نام یا علامت OSHO را به صورت تجاری بهره‌برداری کرده باشد یا اینکه او یا املاکش، اگر اصلاً تأسیس شده باشد، هرگز به هیچ یک از طرفین یا شخص دیگری اجازه استفاده از نام یا علامت او را داده باشد. اولین استفاده از «اوشو» به نظر می‌رسد توسط خود این رهبر معنوی در سال ۱۹۸۹ بوده و او در سال ۱۹۹۰ درگذشت (یا «بدنش را ترک کرد»). اگرچه او گفته است «این نام من نیست، بلکه صدای شفابخش است»، به نظر می‌رسد طرفین، چندین دفتر علامت تجاری ملی و بسیاری دیگر از آن به عنوان نام و علامت استفاده کرده و همچنان استفاده می‌کنند. پرونده همچنین نشان می‌دهد که خود اوشو توجه کمی به حقوق مالکیت معنوی، از جمله حقوق مرتبط با استفاده از نام انتخابی خود داشته است. همانطور که این داور تصور می‌کند اوشو خود ممکن است مشاهده کند، نمی‌توان حقوق علامت تجاری را در نام/علامتی با چنین اهمیت جهانی داشت که نمی‌تواند و به وضوح به عنوان نشان‌دهنده منبع یا نام متمایزکننده برای شاکی یا کالاها و خدمات شاکی عمل کند. شواهد فراوان نشان می‌دهد که این نام به اوشو، تعالیم او و جنبش معنوی او اشاره دارد. پاسخ‌دهنده شواهد قابل قبولی ارائه کرده است که توسط شاکی رد نشده است که تقریباً ۵۰۰ مرکز مدیتیشن در سراسر جهان، که به شاکی وابسته نیستند، از نام «اوشو» استفاده می‌کنند. همچنین هیچ مدرک قابل قبول و قابل پذیرشی از هرگونه سردرگمی واقعی بین علائم ثبت شده و/یا درخواستی شاکی و/یا نام‌های دامنه ثبت شده و نام دامنه پاسخ‌دهنده ثبت شده در ۲۹/۹/۹۹ و/یا استفاده پاسخ‌دهنده از نام/علامت «Osho Mediation Camps» در هند از سال ۱۹۹۶ و/یا استفاده پاسخ‌دهنده از «OshoWorld» در ارتباط با گالریای خود در دهلی نو، هند وجود ندارد. این داور نمی‌تواند ثبت علائم تجاری OIF، شرکت سوئیسی، در ایالات متحده و خارج از کشور را باطل کند. این داور تنها بر این اساس حکم می‌دهد که به دلایل ذکر شده در بالا، شاکی هیچ حقی در هیچ علامتی که با نام دامنه مورد نظر یکسان یا به طور گمراه‌کننده مشابه باشد، ندارد. ب. حقوق یا منافع مشروع شواهد نشان می‌دهد که پاسخ‌دهندگان منافع "مشروع" واقعی و قابل توجهی در رابطه با نام دامنه مورد نظر دارند. پاسخ‌دهندگان از تاریخ تأسیس در ۶ اوت ۱۹۹۶ از این نام استفاده کرده‌اند و حداقل از اول آوریل ۲۰۰۰ از OshoWorld استفاده می‌کنند.

در حالی که به عنوان استاد فلسفه خدمت می‌کرد، در سراسر هند سفر کرد و سخنرانی‌هایی ارائه داد و اردوهای مدیتیشن برگزار کرد و نام بهاگوان شری راجانییش را برگزید. در سال ۱۹۸۹، نام «اوشو» را به عنوان «نام» خود پذیرفت و توضیح داد که این واژه از کلمه «اوشنیا» ویلیام جیمز گرفته شده است که به معنای «حل شدن در اقیانوس» است. پاسخ‌دهنده ادعا می‌کند که تا زمانی که بهاگوان شری راجانییش در سال ۱۹۸۹ نام اوشو را برنگزید، هیچ یک از طرفین این اختلاف از نام اوشو استفاده نکرده‌اند. پاسخ‌دهنده همچنین ادعا می‌کند که از زمان پذیرش این نام اوشو در سال ۱۹۸۹، مؤسسات متعددی در هند تأسیس شده‌اند که به گسترش تعالیم اوشو اختصاص دارند و مؤسساتی که قبلاً وجود داشتند، نام جدید اوشو را به کار برده‌اند. پاسخ‌دهنده همچنین ادعا می‌کند که اوشو در سال ۱۹۹۰ «بدن خود را ترک کرد» (درگذشت). پاسخ‌دهنده همچنین ادعا می‌کند که این یک سازمان غیرانتفاعی و خیریه ثبت شده تحت قانون انجمن‌ها در هند است که به طور مداوم اردوهای مدیتیشن اوشو را برای گسترش تعالیم اوشو برگزار کرده و از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۹۶ در دهلی مدیتیشن‌ها را برگزار کرده است. آتول آناد، پاسخ‌دهنده، مدیر پاسخ‌دهنده اوشو دیان مندیر و همچنین امین بنیاد جهانی اوشو است، یک سازمان خیریه بین‌المللی که به ترویج تعالیم اوشو اختصاص دارد و اوشو ورلد، یک گالری در دهلی نو، هند را اداره می‌کند. این گالری یک کتابفروشی، مرکز مدیتیشن، استودیوی اجرا و منطقه مطالعه برای همه چیزهای مرتبط با اوشو است. این گالری در اول آوریل ۲۰۰۰ در دهلی نو افتتاح شد. پاسخ‌دهندگان ادعا می‌کنند که اوشو علامت تجاری معتبری برای مواد مربوط به اوشو نیست، شاکی در اداره ثبت اختراعات و علائم تجاری ایالات متحده تقلب کرده و دستان ناپاک دارد، نام دامنه به هیچ علامتی که شاکی به آن علاقه‌مند باشد، به طور گیج‌کننده مشابه نیست، پاسخ‌دهندگان حقوق و منافع مشروعی در نام دامنه دارند و پاسخ‌دهندگان نام دامنه «oshoworld.com» را با حسن نیت ثبت و استفاده کرده‌اند. یافته‌ها شاکی نتوانسته است با اکثریت شواهد مرتبط و قابل قبول اثبات کند که نام دامنه پاسخ‌دهندگان با علامت تجاری یا خدماتی که شاکی حقوق آن را دارد، یکسان یا گیج‌کننده مشابه است. شاکی نتوانسته است با اکثریت شواهد مرتبط و قابل قبول اثبات کند که پاسخ‌دهندگان هیچ حقوق یا منافع مشروعی نسبت به نام دامنه ندارند. شاکی نتوانسته است با اکثریت شواهد مرتبط و قابل قبول اثبات کند که نام دامنه پاسخ‌دهندگان با سوء نیت ثبت و استفاده شده است. بحث بند ۴(الف) از سیاست اختلاف نام دامنه یکنواخت ICANN («سیاست») دستور می‌دهد که شاکی باید هر سه عنصر زیر را برای حمایت از ادعای خود مبنی بر اینکه نام دامنه باید لغو یا منتقل شود، اثبات کند: (۱) نام دامنه ثبت شده توسط پاسخ‌دهنده با علامت تجاری یا خدماتی که شاکی حقوق آن را دارد، یکسان یا گیج‌کننده مشابه است؛ (۲) پاسخ‌دهنده هیچ حقوق یا منافع مشروعی نسبت به نام دامنه ندارد؛ و (۳) نام دامنه با سوء نیت ثبت شده و استفاده می‌شود.

تصمیم: بنیاد بین‌المللی اوشو علیه اوشو دیان مندیر تصمیم انجمن داوری ملی انجمنP.O. Box 50191مینیاپولیس، MN 55404تصمیم بنیاد بین‌المللی اوشو علیه اوشو دیان مندیر و آتول آناند شماره ادعا: FA0006000094990 طرفین شاکی بنیاد بین‌المللی اوشو، نیویورک، نیویورک، ایالات متحده آمریکا ("شاکی") است. پاسخ‌دهندگان اوشو دیان مندیر و آتول آناند، دهلی نو، هند ("پاسخ‌دهندگان") هستند. ثبت‌کننده و نام دامنه مورد مناقشه نام دامنه مورد بحث "OSHOWORLD.COM" است که با Register.com ثبت شده است. داور ام. کلی تیلری، وکیل تاریخچه رویه شاکی شکایتی را به انجمن داوری ملی ("انجمن") به صورت الکترونیکی در تاریخ 07/06/2000 ارسال کرد؛ انجمن نسخه کاغذی شکایت را در تاریخ 07/06/2000 دریافت کرد. در تاریخ 09/06/2000، Register.com با ایمیل به انجمن تأیید کرد که نام دامنه "OSHOWORLD.COM" با Register.com ثبت شده و آتول آناند از پاسخ‌دهنده اوشو دیان مندیر مالک فعلی این نام است. در تاریخ 12/06/2000، اطلاعیه شکایت و آغاز روند اداری ("اطلاعیه آغاز") که مهلت 05/07/2000 برای پاسخ‌دهندگان جهت ارائه پاسخ به شکایت تعیین کرده بود، از طریق ایمیل، پست و فکس به پاسخ‌دهندگان و همچنین به تمام اشخاص و نهادهای ذکر شده در ثبت پاسخ‌دهندگان به عنوان تماس‌های فنی، اداری و مالی ارسال شد. در تاریخ 10/07/2000، بنا به درخواست شاکی برای تصمیم‌گیری اختلاف توسط یک داور منفرد، انجمن ام. کلی تیلری، وکیل را به عنوان داور منصوب کرد. درخواست جبران خسارت شاکی درخواست انتقال نام دامنه از پاسخ‌دهندگان به خود را دارد. مباحث طرفین الف. شاکی شاکی ادعا می‌کند که نام دامنه ثبت شده پاسخ‌دهندگان "oshoworld.com" به طور گیج‌کننده‌ای شبیه علائم تجاری ثبت شده شاکی برای "OSHO" است، از جمله اما نه محدود به شماره ثبت USPTO 2,174,607 برای "OSHO"، شماره ثبت 2,180,173 برای "OSHO"، شماره ثبت 1,815,840 برای "OSHO" و درخواست‌های در حال بررسی شماره سریال 75683097 برای "OSHO" و شماره سریال 75834601 برای "OSHO ACTIVE MEDITATIONS." شاکی همچنین ادعا می‌کند که سه نام دامنه ثبت شده "osho.com", "osho.org" و "osho.net" را دارد که همه به یک وب‌سایت فعال که احتمالاً توسط شاکی اداره می‌شود، هدایت می‌شوند. شاکی اذعان می‌کند که نام/علامت اوشو از رهبر معنوی بین‌المللی شناخته شده بهاگوان شری راجنییش، معروف به اوشو، نشأت گرفته است. شاکی ادعا می‌کند که یک عملیات نشر جهانی در زمینه‌های مدیتیشن، فلسفه بدن-ذهن-روح و معنویت در ارتباط با تعالیم عارف اوشو اداره می‌کند. شاکی همچنین ادعا می‌کند که انجمن بین‌المللی اوشو در پونا، هند را اداره می‌کند. شاکی ادعا می‌کند که پاسخ‌دهنده "oshoworld.com" را با سوء نیت ثبت کرده، که پاسخ‌دهنده حقوق یا منافع مشروعی در رابطه با نام دامنه خود ندارد و عمداً تلاش کرده است تا برای کسب سود تجاری، کاربران اینترنت را با ایجاد احتمال سردرگمی با علائم تجاری و خدمات شاکی به وب‌سایت خود جذب کند، به گونه‌ای که منبع، حمایت، وابستگی یا تأیید وب‌سایت پاسخ‌دهنده را به اشتباه نشان دهد. ب. پاسخ‌دهنده پاسخ‌دهندگان، یک شرکت خیریه غیرانتفاعی هندی و مدیر آن، ادعا می‌کنند که نام دامنه "oshoworld.com" را با نیت خیر برای بحث در مورد تعالیم اوشو و ترویج گالریا اوشو ورلد در دهلی نو، هند ثبت کرده‌اند. پاسخ‌دهنده ادعا می‌کند که "این موردی است از یک نهاد تجاری که سعی دارد انحصار نام اوشو، یک عارف معنوی هندی شناخته شده با صدها هزار پیرو، را اعمال کند." شاکی همچنین ادعا می‌کند که صدها مرکز مستقل مدیتیشن وجود دارد که تعالیم اوشو را در سراسر جهان مطالعه و گسترش می‌دهند و اصطلاح اوشو نه تنها به فرد اوشو اشاره دارد، بلکه به کل جنبش معنوی که به تعالیم اوشو اعتقاد دارد و پیروی می‌کند نیز اشاره دارد. پاسخ‌دهنده ادعا می‌کند که اوشو در سال 1932 در هند به نام راجنییش چندرا موهان متولد شده است.

اشو در کتاب «خاطرات کودکی طلایی» تعریف می‌کند که در کودکی موهای بسیار بلندی داشت و لباس‌های پنجابی می‌پوشید، به طوری که مردم گاهی او را با یک دختر اشتباه می‌گرفتند و این موضوع پدرش را به شدت عصبانی می‌کرد [872، 873]. یک روز پدرش با قیچیِ مغازه‌اش به سراغ اشو رفت و موهای او را برید. اشو در آن لحظه هیچ مقاومتی نکرد، اما به پدرش فقط یک جمله گفت: «تو پشیمان خواهی شد!» [873، 874]. اشو مستقیماً پیش یک آرایشگر محلی که معتاد به تریاک بود (به نام «نَتّو») رفت، زیرا او تنها کسی بود که بدون مخالفت و سؤال، هر کاری اشو می‌خواست انجام می‌داد . اشو از او خواست تا تمام موهای سرش را از ته بتراشد . راز ماجرا این بود که در سنت هند، سر یک کودک تنها زمانی به طور کامل (بدون باقی گذاشتن حتی یک دسته مو در بالای سر) تراشیده می‌شود که پدرش مرده باشد [875، 876]. وقتی اشو با سرِ کاملاً تراشیده‌شده به خانه برگشت، پدرش شوکه شد و گفت: «می‌دانی این چه معنایی دارد؟ حالا من بیشتر از قبل توی دردسر می‌افتم» [876، 877]. از آن پس، مردم روستا با دیدن اشو مدام به سراغ پدرش می‌رفتند و می‌پرسیدند: «چرا سر این بچه کاملاً تراشیده شده؟ آیا پدرش مرده است؟» . اشو برای ماه‌ها اجازه نداد موهایش رشد کند و مدام پیش همان آرایشگر می‌رفت تا سرش را بتراشد [877، 878]. این کار باعث شد پدرش برای ماه‌ها میان مردم روستا سؤال‌پیچ شود و احساس شرمساری کند؛ تا جایی که در نهایت پشیمان شد و قول داد دیگر هرگز اشو را این‌گونه تنبیه نکند [877، 879].

چرا اشو معتقد است معلمان ریشه‌های فاشیستی و سلطه‌گر دارند؟ اشو ریشه‌ی فاشیستی و سلطه‌گرانه در معلمان را ناشی از یک مشکل روانی عمیق در کسانی می‌داند که شغل معلمی را انتخاب می‌کنند. . او با یادآوری خاطرات کودکی خود و اشاره به یکی از معلمان بسیار خشن مدرسه به نام «کانتار مستر» (که کودکان را بی‌رحمانه شکنجه می‌داد، مثلاً مدادی بین انگشتانشان می‌گذاشت و دستانشان را به شدت فشار می‌داد)، این پدیده را تحلیل می‌کند [541، 545]. دلایل اشو برای این دیدگاه به شرح زیر است: عطش قدرت و تمایل به سلطه‌گری: اشو بر این باور است که افرادِ متمایل به شغل معلمی غالباً دچار میل روانیِ پنهان برای تسلط بر دیگران (Desire to dominate) یا عطش قدرت (Lust for power) هستند . آن‌ها این نیاز درونی را با اِعمال قدرت روی کودکان کوچک و بی‌دفاع در مدرسه ارضا می‌کنند . سادیسم و گرایش‌های فاشیستی: اشو رفتار این دست از معلمان را با رفتار افراد آزارگری مانند «مارکی دو ساد» مقایسه می‌کند و صراحتاً بیان می‌کند که احتمالاً تمامی آن‌ها «کمی فاشیست» هستند . ذات تجارت‌گونه و خشنِ آموزشِ رسمی: از نگاه اشو، برای قرار گرفتن در جایگاه یک معلمِ مدرسه در این سیستم‌های آموزشی، فرد عملاً ناچار است بدجنس و خشن (Nasty) باشد، زیرا این موضوع بخشی از ساختار تجارت‌گونه‌ی دنیای آموزش محسوب می‌شود . در نتیجه، اشو نتیجه‌گیری می‌کند که رفتار خشن و سخت‌گیرانه‌ی معلمان هیچ ارتباطی به دلسوزی یا ضرورت‌های آموزشی ندارد، بلکه بازتابی از عقده‌های درونی، منیت و ریشه‌های فاشیستیِ آن‌ها برای تسلط یافتن بر انسان‌های ضعیف‌تر است

چرا اشو معتقد است معلم‌های مدرسه باید سخت‌گیر و خشن باشند؟ اشو اصلاً معتقد نیست که معلم‌ها «باید» سخت‌گیر و خشن باشند، بلکه او این ویژگی را به عنوان یک معضل و بیماری روان‌شناختی به شدت نقد می‌کند. او در خاطرات خود توضیح می‌دهد که در سیستم آموزشی، برای معلمِ مدرسه بودن فرد معمولاً مجبور است بدجنس و خشن باشد، زیرا این بخشی از دنیای تجارت‌گونه‌ی آموزش است . اشو این رفتار را لازمه‌ی یادگیری نمی‌داند، بلکه ریشه‌ی این خشونت را در مشکلات درونی و روانی خودِ معلمان جستجو می‌کند و صراحتاً می‌گوید: «کسانی که شغل معلمی را انتخاب می‌کنند، مشکلی درونی دارند و رفتارشان ناشی از تمایل به سلطه‌گری یا عطشِ قدرت است» . اشو با اشاره به یکی از معلمان بسیار خشن و سادیستیکِ دوران کودکی‌اش، معلمان را از نظر روانی «کمی فاشیست» توصیف می‌کند و اعمال آن‌ها را در شکنجه دادن کودکان بی‌دفاع، ناشی از همین خوی قدرت‌طلبانه می‌داند . بنابراین، از نگاه اشو، خشن بودن معلمان هرگز یک ارزش یا ضرورتِ آموزشی نیست، بلکه نشانه‌ای از عقده‌های سرکوب‌شده و میل به تسلط بر دیگران است . در نقطه مقابل، او همواره از معلمانی که دارای رفتاری بسیار نرم، مهربان و فارغ از خشونت بوده‌اند (مانند اولین معلم خصوصی‌اش که حتی در برابر شیطنت‌ها فقط می‌خندید)، به نیکی و با احترام یاد می‌کند .