آلکاتراز

مدارهای حلقه‌وارِ چشم‌های سانتا تاریک و روشن می‌شن؛ بدون این‌که بدونن خاستگاه خرامیدن آهوها شدن. نقطه‌های زرد و سفیدی روی نقاب اون افتاده که لک‌های روشنِ روی خز آهو رو به یاد می‌آرن و محاصره‌گرِ همون چشم‌هان. می‌تونم تا ابد به این نگاه کنم که لبه‌ی ماهِ روی نقاب پرث، رسیده به کنج خالی خورشیدِ سانتا. ماه به قصد تکمیل سراغ خورشید نیومده و همینه که زیباست؛ این‌که فقط خواسته لمسش کنه. برای من و تا ابد لطیف‌ترین ویژگی نمایشِ رسیدن اینه که کسی فقط نخواد فتح کنه و بیش‌تر از همه‌چیز دلش کمی نزدیکی بخواد.