آلکاتراز

چشم‌های سانتا برای این لحظه و احتمالا تا ابد اندوه‌بار‌ترین و غمگین‌ترین‌اند. از حالت چشم‌هاش سکونی دریافت می‌شود که هم می‌توان ثبات برداشتش کرد و هم رکود. ثباتِ «من می‌‌خوام تا ابد به این چهره نگاه کنم.»، «من قراره دل‌بسته‌‌ی این‌ چشم‌ها بمونم.» و «باید پیوندم با این چشم‌هایی که در حال تماشای من‌اند، همیشگی بمونه.» و رکودِ احساسی به نامِ اندوه. سانتا دچار گفتن و نگفتن است‌. دچار لب‌هایی که در مرز شکفته‌شدن و شکافته‌شدن می‌روند و شاید به سخن باز شوند؛ اما او همچنان اسیر حرف‌های نگفته خواهد ماند. گویی هرقدر بگوید، باز جهان و زمان و حتی ابدیت نیز برایش ناکافی‌ست. در مقابلِ سانتا، لب‌های پرث روی هم نشسته‌اند. شاید حرف‌هایی وجود دارد که با بی‌نهایت تکرار نیز باز ترسِ نشسته در دل را آرام نمی‌نشانند. این هراس را در تمام تنِ ایستاده‌ی پرث می‌توان دید. چشمانش به نگرانی زنجیرند و دیوارهای این زندانِ دردزا با ابروانش ضخیم‌تر و استوارتر می‌شوند. چه کسی می‌تواند بگوید آن‌که شجاعت عشق را دارد و می‌خواهد سینه سپر کند، عاشق‌تر است یا آن‌که وحشتِ از دست‌دادن، سینه‌اش را سنگین می‌کند؟‌ مشت‌های سانتا از خشم جان نگرفته‌اند، بلکه از اندوه و اعتراض است که وجود دارند. مشت‌های کاملی نیستند و همین نیمه‌مشت‌شدگیِ ضعیف، ابراز رنجش او از جهان را به تکامل رسانده. ما با حالتی از دستِ یک انسان روبه‌رو هستیم که از امیدواری می‌گوید، از دردی که امید می‌دهد و شوق هم. این ابهام اندوه‌زاست؛ اما زیبا‌. همین زیبایی به ما می‌گوید: «لازم نیست خشمگین باشی. ما تا آخرش زیبا می‌مونیم.» پرث اما انگار می‌داند که واقعیتی -در آینده- دارد از دست می‌رود، دیر یا زود. سانتا دارد از دستش می‌رود و او دستش را مماس کرده به لباسِ دیگری؛ کسی که برای ما دیگری‌ست و برای او اشتراکش با زیستن. نمی‌گیردش. گونه‌ای از هراس و تردید در دست‌هایش خانه کرده که جرئتش را -که می بایست صاحب‌خانه می‌بود- بیرون انداخته. دوست دارد که باشد، حضور و ماندنی عمیق و پررنگ و ممتد؛ اما می‌داند یا می‌توان گفت می‌ترسد که هاله‌ای از ردِ حضورش به تنهایی بار سنگینی برای سانتا باشد. دوست دارند برای هم پررنگ باشند و در همین لحظه نیز سایه‌ها به شنل‌هایشان رسیده است. ردهای مبهم و محوی روی شنل‌ها در حرکت‌اند و شاید این نشانه‌های گنگ و جنبنده، پیش‌بینی‌هایی بودند برای تقدیر دشوار و شکننده‌‌ی آن دو. شاید سربندهای سرخ برای همین بسته شدند. برای این‌که حتی اگر از سرنوشتِ مجازاتی خونین آگاه شدند، حق داشته باشند که حرفی به میان نیاورند؛ حق داشته باشند که ذره‌ای بیشتر در شکوهِ عشق بمانند، بدونِ اندیشه‌ی نماندن. باید عاشق ذره‌های زرِ روی موهایشان بود؛ عاشق این‌که تارهای نازکی از وجودشان، آهنگ ارزشمندی دارند. جزئی‌ترین قسمت حضور مادیِ دو عاشق دارند بدل به ذره‌های ریز طلا بدل می‌شوند و بخش‌های مهم‌تر چطور؟ اگر تار موهایشان به زر می‌رسد، پس قلب‌شان چه خواهد شد؟ آن شکوفه‌‌های در خون فشرده قرار است در کالبد کدام گنجینه‌ها به جهان برگردند و بارها و بارها تکرار شوند؟ شما جاودانه‌اید و بله: «تا آخرش زیبا می‌مونیم.»