آلکاتراز

نامه‌های بی‌صاحب، آیا انسان‌های مرده را تداعی نمی‌کنند؟ آدمی را در نظر بگیرید که ذاتاً و از بخت بد مستعد درماندگی رخوت‌آور باشد، آیا هیچ مشغولیت دیگری را سراغ دارید که بتواند به قدر جا به جا کردن مداوم نامه‌های بی‌صاحب و دسته‌بندی آن‌ها برای آنکه به شعله‌ها سپرده شوند، در تشدید این حالت مؤثر باشد؟ زیرا سالانه واگن واگن از این نوع نامه‌ها سوزانده می‌شوند. گاهی کارمند رنگ‌پریده، از لای کاغذ تاخورده، حلقه‌ای پیدا می‌کند ـ چه بسا انگشتی که باید بر آن می‌نشست در گور می‌پوسد؛ اسکناسی که از سر شتابان‌ترین شفقت ارسال شده ـ آن کس که باید آن را به زخمی می‌زد دیگر نه طعام می‌خورد و نه گرسنگی می‌کشد؛ بخشایش برای آنان که مأیوس از رحمت مردند؛ امید برای آنان که در ناامیدی مردند؛ مژده برای آنان که دردمند و تسکین‌نیافته از مصائب مردند. در بازی روزگار، این نامه‌ها به سوی مرگ می‌شتابند. ـ ترجیح می‌دهم که نه، هرمان ملویل.