📚 کتابخانه یفتلي ها 📚

آخرین نامه قسمت دهم: اتاق مخفی راهرو هرچه جلوتر می‌رفت، تاریک‌تر می‌شد. آرمان پشت سر نوید حرکت می‌کرد و رها و سامان نیز پشت سر او بودند. هیچ‌کس حرفی نمی‌زد. تا اینکه نوید مقابل دیواری ایستاد. دستش را روی چند آجر قدیمی کشید و ناگهان یکی از آنها را فشار داد. صدای کلیک کوچکی شنیده شد. بخشی از دیوار کنار رفت. پشت آن اتاقی کوچک قرار داشت. آرمان وارد شد. روی دیوارها پر بود از عکس‌های قدیمی. عکس خودش در کودکی. عکس نوید. عکس رها. و حتی عکس سامان. آرمان با ناباوری گفت: «چه کسی این عکس‌ها رو گرفته؟» نوید جواب داد: «پدرت.» آرمان به سمت یکی از عکس‌ها رفت. در آن عکس، خودش و نوید کنار پدرشان ایستاده بودند. اما چیزی عجیب بود. پدرش دستش را روی شانه هر دو گذاشته بود. پشت عکس نوشته شده بود: «دو پسر من؛ تنها امید من.» چشم‌های آرمان پر از اشک شد. «پس چرا من هیچ‌چیز از نوید یادم نیست؟» نوید آرام گفت: «چون پدرت مجبور شد خاطرات اون روزها رو از تو دور نگه داره.» آرمان برگشت. «چرا؟» نوید پاسخ داد: «چون کسی می‌خواست تو رو پیدا کنه.» در همین لحظه رها به سمت یک میز رفت. روی میز یک ضبط صوت دیگر قرار داشت. رها آن را روشن کرد. صدای پدر آرمان دوباره شنیده شد: «اگر روزی آرمان این اتاق را پیدا کرد، یعنی دیگر نمی‌توانم از او محافظت کنم.» سپس چند ثانیه سکوت. «نوید، اگر تو این صدا را می‌شنوی، یعنی وقتش رسیده همه‌چیز را به برادرت بگویی.» آرمان به نوید نگاه کرد. ضبط ادامه داد: «حقیقت این است که من یک دشمن داشتم؛ کسی که به خانواده ما نزدیک‌تر از هر کس دیگری بود.» صدای ضبط قطع شد. آرمان با تعجب گفت: «چرا دوباره قطع شد؟» سامان به دستگاه نگاه کرد. «شاید خراب شده.» اما رها سرش را تکان داد. «نه.» او به قسمت پشت ضبط اشاره کرد. «کسی نوار رو بریده.» آرمان ناگهان متوجه چیزی روی میز شد. یک کلید کوچک. کنار آن کاغذی قرار داشت که فقط یک جمله رویش نوشته شده بود: «اگر می‌خواهی نام دشمن را بدانی، به اولین جایی برو که پدرت در آنجا به تو دروغ گفت.» آرمان آرام گفت: «اولین جایی که پدرم به من دروغ گفت...» نوید به او نگاه کرد. «خانه کودکی‌ات.» آرمان سرش را بلند کرد. «اما اون خانه سال‌هاست خالیه.» رها گفت: «پس امشب می‌ریم همون‌جا.» ناگهان صدای زنگ تلفن از داخل اتاق بلند شد. همه به هم نگاه کردند. هیچ تلفنی در اتاق نبود. صدای زنگ دوباره آمد. این بار از داخل یکی از کشوهای میز. آرمان کشو را باز کرد. یک تلفن قدیمی داخل آن بود. و روی صفحه فقط یک کلمه نوشته شده بود: «نوید» نوید با دیدن آن تلفن، عقب رفت. آرمان آرام پرسید: «چرا شماره تو روی این تلفنه؟» نوید جواب نداد. تلفن همچنان زنگ می‌خورد. سرانجام نوید آن را برداشت. صدایی از آن طرف خط گفت: «سلام، پسرم.» نوید کاملاً بی‌حرکت ماند. آرمان به صورتش نگاه کرد. صدای مرد دوباره گفت: «من هنوز زنده‌ام.» و تماس قطع شد. آرمان فهمید که راز خانواده‌اش بسیار بزرگ‌تر از چیزی است که تصور می‌کرد. ادامه دارد... 📖 قسمت یازدهم، فردا شب...