📚 کتابخانه یفتلي ها 📚

آخرین نامه قسمت سیزدهم: خانه سامان آرمان هنوز کاغذ را در دست داشت. «به سامان اعتماد نکن.» چند بار جمله را خواند. اما چیزی در ذهنش می‌گفت که نباید عجولانه قضاوت کند. سامان سه سال رازهای زیادی را از او پنهان کرده بود؛ با این حال، بارها برای کمک به او برگشته بود. آرمان کاغذ را داخل جیبش گذاشت. «من باید بدونم حقیقت چیه.» سامان پرسید: «کجا می‌ری؟» آرمان جواب داد: «خونه تو.» سامان لحظه‌ای مکث کرد. «الان؟» «نه. فردا.» سامان نگاهش را پایین انداخت. «باشه.» --- صبح روز بعد، آرمان جلوی خانه سامان ایستاد. سامان در را باز کرد. خانه ساکت بود. آرمان وارد شد و مستقیم به اتاق کار رفت. «گفتی اون شب این مرد رو دیدی. از کجا؟» سامان کنار پنجره ایستاد. «پدرت از من خواست چیزی رو بهت نگم.» «چی رو؟» سامان جواب نداد. آرمان به اطراف اتاق نگاه کرد. روی میز چند پوشه قدیمی قرار داشت. یکی از پوشه‌ها توجهش را جلب کرد. روی آن نوشته شده بود: «پرونده آرمان — محرمانه» آرمان پوشه را برداشت. سامان فوراً گفت: «اون رو باز نکن.» آرمان برگشت. «چرا؟» «چون چیزهایی توشه که شاید بهتر باشه ندونی.» آرمان پوشه را باز کرد. صفحه اول، مشخصات خودش بود. اما در صفحه دوم، یک عکس قدیمی قرار داشت. عکس یک پسربچه. آرمان به عکس خیره شد. «این کیه؟» سامان آرام گفت: «تو.» آرمان با تعجب گفت: «من؟» «آره.» اما عکس مربوط به زمانی بود که آرمان فقط چند سال داشت. پشت عکس یک تاریخ نوشته شده بود. هفت سال قبل از تولد نوید. آرمان با تعجب گفت: «این تاریخ اشتباهه.» سامان گفت: «نه.» آرمان صفحه بعد را باز کرد. در آن نوشته شده بود: «آرمان تنها فرزند خانواده نیست.» آرمان دفتر را بست. «پس نوید...» سامان سرش را تکان داد. «نوید تنها برادر تو نیست.» آرمان احساس کرد زمین زیر پایش خالی شده. «یعنی چی؟» سامان چیزی نگفت. در همان لحظه تلفنش زنگ خورد. سامان به صفحه نگاه کرد. شماره ناشناس بود. تماس را جواب داد. صدای مردی آمد: «دیگه دیر شده.» سامان رنگش پرید. «تو کی هستی؟» صدای مرد خندید. «خودت بهتر می‌دونی.» تماس قطع شد. آرمان به سامان نگاه کرد. «این کی بود؟» سامان آرام گفت: «کسی که نباید می‌فهمید تو اینجایی.» ناگهان صدای افتادن چیزی از طبقه بالا شنیده شد. هر دو به سمت پله‌ها نگاه کردند. آرمان آهسته گفت: «کسی اینجاست؟» سامان چیزی نگفت. آرمان از پله‌ها بالا رفت. در اتاق انتهای راهرو نیمه‌باز بود. در را آرام کنار زد. اتاق خالی بود. اما روی میز یک پاکت سفید قرار داشت. آرمان پاکت را باز کرد. داخل آن یک عکس بود. سه نفر در عکس دیده می‌شدند: آرمان، نوید و یک پسر ناشناس. پشت عکس نوشته شده بود: «سومین برادر را پیدا کن؛ قبل از اینکه او تو را پیدا کند.» آرمان به سامان نگاه کرد. «تو از این پسر خبر داشتی؟» سامان با صدایی لرزان گفت: «نه...» اما آرمان این بار باور نکرد. چون پشت سر سامان، روی دیوار، عکسی بزرگ‌تر از همان پسر آویزان بود. و زیر عکس نوشته شده بود: «او اکنون در همان خانه‌ای زندگی می‌کند که آرمان در آن بزرگ شده.» آرمان آرام زمزمه کرد: «پس یعنی...» سامان گفت: «برادر سومت همین حالا نزدیک توئه.» ادامه دارد... 📖 قسمت چهاردهم، فردا شب...