•𝐒𝐤𝐲☁️

تربیت مفهومی ژرف‌تر و پیچیده‌تر است. از همین رو، وقتی مردی نزد عمر بن خطاب‌ رضي‌الله‌عنه آمد و از نافرمانی پسرش شکایت کرد، عمر رضي‌الله‌عنه پسر را خواست و به او گفت: «مگر نمی‌دانی پدرت بر تو حقی دارد؟» پسر گفت: «ای امیرالمؤمنین، می‌دانم پدرم بر من حق دارد، اما مگر من بر پدرم حقی ندارم؟» عمر رضي‌الله‌عنه گفت: «بله.» پسر گفت: «پس حق من بر پدرم چیست؟!» عمر رضي‌الله‌عنه پاسخ داد: «اینکه نام نیکویی بر تو بگذارد، مادری برایت برگزیند که موجب سرزنش دیگران نشود، و تو را تربیت و پرورش دهد.» پسر گفت: «اما پدرم نام مرا «جُعل» گذاشت - جُعل حشره‌ای کوچک است در بیابان که سرگین حیوانات را جمع می‌کند و به لانه‌اش می‌برد - و برای برادرانم مادرانی از زنان آزاد برگزید، اما مادر مرا را کنیزی گرفت، و دیگران به همین سبب مرا سرزنش می‌کنند؛ و از زمانی که چشم به دنیا گشودم، مرا به صحرا برای چراندن گله‌ها فرستاد، نه قرآن حفظ کرده‌ام، نه حدیثی می‌دانم، و نه شعری آموخته‌ام!» عمر رضي‌الله‌عنه به پدر گفت: «تو پیش از آنکه او را نافرمان ببینی، خودت در حق او بدی کردی!» درست است که بدی پدر و مادر، مجوزی برای بدرفتاری فرزند نیست، و اگر والدین در وظیفه تربیت کوتاهی کردند، فرزندان نباید در نیکی و احترام کوتاهی کنند؛ اما در نهایت، ما چیزی جز نتیجهٔ اعمال خود را درو نمی‌کنیم! " نبض، أدهم شرقاوي☁️