•𝐒𝐤𝐲☁️

قرار بود بعد از پایان امتحاناتِ دانشگاه، مامان و بچه‌ها نزد ما بیایند. اما قضای الهی طور دیگری رقم خورد و اتفاقی افتاد که باعث شد به شهرمان بازگردم. روزی که مامان زنگ زده بود، هنوز از شوکی که به او وارد شده بود رها نشده بود. پیش از آنکه ماجرا را برایم تعریف کند، با این جمله‌ شروع کرد که: «مامان، خدا خیلی ما را دوست دارد... پرده سوخته، تردمیل اتاق داداشت، موکت و فرش هم خراب شده... اما الحمدلله، آتش خودش خاموش شده و جلوتر نیامده.» آن لحظه هیچ‌چیز از حرف‌هایش را نمی‌فهمیدم. فقط پرسیدم: «مامان، چه اتفاقی افتاده؟» کم‌کم فهمیدم که سیم کولر بر اثر نوسان برق آتش گرفته و بقیه‌ی ماجرا... مامان آن روز، طبق روزهای دیگر، برای تدریس قرآن به روستا رفته و کولر را روشن گذاشته بود. وقتی بازمی‌گردد، با آن صحنه روبه‌رو شده. مادربزرگ، همان روزی که داشتیم وسایل خانه را جمع می‌کردیم، گریه می‌کرد و پیوسته تکرار می‌گفت: «الحمدلله... الحمدلله که بدتر از این نشد.» و واقعاً همین‌طور بود. الحمدلله که بدتر از این نشد؛ چه بسیار احتمالاتی وجود داشت که وضع به‌گونه‌ای دیگر باشد. کافی بود آن شعله چند قدم دیگر پیش می‌رفت تا خانه به‌طور کامل در آتش بسوزد. اما نسوخت؛ انگار دستی آن را نگه داشت، دستی که نگذاشت آتش از آن حد بگذرد. می‌خواهم بگویم بار‌ها به این حقیقت رسیده‌ام که الله هیچ‌گاه بندگانش را تنها نمی‌گذارد. هر پیش‌آمدی می‌توانست بسیار سخت‌تر از آنچه بود باشد، اما رحمت پروردگار سایه‌بان بندگان است. و ایمان دارم که در پس هر مصیبت، هر سختی و هر امتحانی، اگر بنده صبر پیشه کند، پاداشش را در جانب الله خواهد یافت؛ چنان‌که در هر لحظه، بدترین حالت ممکن بود رخ دهد، اما الحمدلله که چنین نشد. آنچه الله برای بنده‌اش مقدر می‌کند، سراسر بر پایه علم، حکمت و رحمت اوست. الحمدلله بر هر حالی؛ نه فقط برای نعمت‌هایی که دوستشان داریم، بلکه برای بلاهایی که بزرگ‌تر نشدند، برای خطرهایی که از ما دور شدند، و برای رحمت‌های پنهانی که هرگز آن‌ها را به چشم نمی‌بینیم. در هر لحظه ممکن است سخت‌ترین اتفاق رخ دهد، اما چه بسیار لحظه‌هایی که به لطف الله هرگز رخ نمی‌دهد. پس سزاوار است که دل، پیش از هر سختی و سُخنی، این را بگوید: الحمدلله رب العالمین. ☁️