ru
Feedback
Walking with the wind.

Walking with the wind.

Открыть в Telegram

Too weird to live, too rare to die. @charonmoonbot 🌳

Больше

📈 Аналитический обзор Telegram-канала Walking with the wind.

Канал Walking with the wind. (@heartree) языкового сегмента Фарси является активным участником. Сейчас сообщество объединяет 12 007 подписчиков, занимая 3 148 место в категории Книги и 26 552 место в регионе Иран.

📊 Показатели аудитории и динамика

С момента создания невідомо проект демонстрирует стремительный рост, собрав аудиторию из 12 007 подписчиков.

Согласно последним данным от 26 сентября, 2026, канал показывает стабильную активность. За последние 30 дней изменение числа участников составило -217, а за последние 24 часа — -74, при этом общий охват остаётся высоким.

  • Статус верификации: Не верифицирован
  • Уровень вовлечённости (ER): Средний показатель вовлечённости аудитории составляет 29.45%. В первые 24 часа после публикации контент обычно набирает 9.69% реакций от общего числа подписчиков.
  • Охват публикаций: В среднем каждый пост получает 3 540 просмотров. В течение первых суток публикация набирает 1 165 просмотров.
  • Реакции и взаимодействия: Аудитория активно поддерживает контент: среднее количество реакций на один пост — 0.
  • Тематические интересы: Контент сосредоточен на ключевых темах, таких как کلمه, برف, روز, آفتاب, چیز.

📝 Описание и контентная политика

Автор описывает ресурс как площадку для выражения субъективного мнения:
“Too weird to live, too rare to die. @charonmoonbot 🌳”

Благодаря высокой частоте обновлений (последние данные получены 27 сентября, 2026) канал поддерживает актуальность и высокий уровень охвата публикаций. Аналитика показывает, что аудитория активно взаимодействует с контентом, что делает его важной точкой влияния в категории Книги.

12 007
Подписчики
-7424 часа
+2097 дней
-21730 дней
Архив постов

انگار باد من رو از صفحه ی روزگار کنده و یه جایی توی باغچه خاک کرده باشه، توی یه مرز موازی با دنیا و زندگی ایستادم. تنها چیزی که حس میکنم بی‌حسیه. پس حالا که کلمات و همه چیز مثل سُرب توی وجودم رسوب کردن و تنها چیزی که دارم سکوته، شاید فقط کتاب ها و عکس ها گاهی اینجا روایت کنن.

انگار باد من رو از صفحه ی روزگار کنده و یه جایی توی باغچه خاک کرده باشه، توی یه مرز موازی با دنیا و زندگی ایستادم. تنها چیزی که حس میکنم بی‌حسیه. پس حالا که کلمات و همه چیز مثل سُرب توی وجودم رسوب کردن و تنها چیزی که دارم سکوته، شاید فقط بذارم کتاب ها و عکس ها کمی راوی باشن.

photo content
+1

و ممنونم از همه ی کسایی که این مدت برام پیام گذاشتن و به یادم بودن. نمیتونم یکی یکی جواب بدم اما ممنونم. هرکسی که در اوج سکوت به یاد من بوده و برام نوشته، در یاد من میمونه. توی زندگیم فقط چیزها و کسایی رو نگه میدارم که برای من و به یاد منن، چون در لحظه ی مرگ فقط اونهان که ارزش این رو دارن که ردشون با تو بمونه.

این بیشترین کلمات من در دو ماه اخیره. نوشتن این ها هم برام خیلی سنگین و سخت بود و هزار بار پاک کردم و دوباره نوشتم. خیلی چیزها برام سنگین و سخته. سکوت، شبیه ترین چیز به منه.

سلام. اینجا همون Dr. Onion's lonely hearts club band سابقه ولی احتمالا من دیگه همون آیدای سابق نیستم. نه همونی که می‌تونست خیلی راحت تر بنویسه، حرف بزنه، اعتماد کنه و قصه بگه، نه بعد از اون همه ناامیدی، تنهایی، رنج و مرگ. این مدت خیلی به این فکر کردم که اینجارو پاک کنم و برای همیشه برم، دیدم که میتونم برای همیشه برم و ناپدید بشم و هیچ چیزی از دنیا کم نشه. یک جورهایی واقعا هم رفتم، تا آخرین لبه های رفتن، توی تابوت تنهایی، به دنبال خاموشی. به شعرهای کیارستمی فکر می‌کردم، به بادی که من رو هربار ذره ذره با خودش میبرد، یک شب کل وجودم رو همراه خودش کرد و من آرزو کردم برای همیشه ببره، ولی هی چرخید و چرخید، دور اون درختِ انار پیر سرگشته و چشم به راه اونقدر چرخید که حالا با من یکی شده. به درخت ها فکر کردم، به درخت خشک شده ی توی حیاط، به شاخه هاش دست کشیدم و خودم رو حس کردم. به پاییزی که رسیده فکر کردم و رنگ هایی که از من خیلی دوره، چشم هام رو می‌بندم و توی اوج تاریکیِ شب، آبی و نارنجی هارو به سختی تصور میکنم، به دریا فکر میکنم که فرسنگ ها از من دوره ولی سردی آب و شن های ساحل رو تا ساق پام آرزو میکنم، به ماه فکر میکنم، به اون شب های گرم و جهنمیِ تابستونی که ۲۰۷ استخوانم زیر نور ماه خُرد شد، هیچ کس ندید، هیچ کس نشنید و هیچ کس نبود، من بودم و شب و استخون های خُرد شده، ولی من تبدیل به یک گرگینه نشدم، به جاش هزار بار مردم ولی دوباره ایستادم. خودم تن بی جونم رو روی دوشم انداختم، خاک کردم، بالای سرش زار زدم و از پس اشک هام، تک درخت کیارستمی رو دیدم. به هیچ فکر میکنم و همه چیز. به اینکه خودم رو دوباره به یاد بیارم. به خونی که از چشم هام بیرون میزنه و اشکی که توی رگ هام می‌جوشه. به مرگی که دستم رو به سمتش دراز کردم، در آغوشش کشیدم ولی اون هم لحظه ی آخر تنهام گذاشت، با زندگی، در سخت ترین نوع زنده بودن. این کلمات رو صدبار میخونم، صد بار پاک میکنم، صدبار کلنجار میرم تا همین یکی رو پست کنم. حتی نوشتن، خوندن، ارتباط گرفتن با هرچیزی برام سخت و دوره. ولی به دست هام فکر میکنم که با تموم چروکِ غم، هنوز هم مال منن، صاحب مسکوت ترین قصه ها. حالا من همه چیز رو دیدم که می‌ره، که خودم رها میکنم، همه چیز به جز اسمم و معنیش. حتی در اوج سکوت، اما همراه با باد.

photo content
+1

سلام. من امسال کنکور تجربی ۱۴۰۵ رو شرکت کردم و الان دارم کتاب ها و جزواتم رو با قیمت بهتری از بازار میفروشم. برای تمامی دروس کتاب های کمک درسیِ دست دوم ولی تمیز و سالم دارم. خیلی سبز، نردبام، ای کیو و باقی منابع 💌 جزوات چاپی و دست نویس زیادی هم مثل نکته و تست ریاضی معین کرمی ۱۴۰۵ که امسال توی دوره شون شخصا شرکت کردم رو دارم. برای لیست و عکس کتاب ها و قیمتشون میتونی بهم پیام بدی. @FA_aurelia