فرهنگستان زبان و ادب فارسی

او شرمنده فقر خود نبود. چون کوتاهی از او نبود. تمام عمر کار کرده بود. اما کاری که درآمد نداشت. جمع شدیم گلریزان کردیم. ولی روی هم ۵۰۰ نفر بیشتر کمک نکردند. به جایی نرسید. در مورد دیگران که همین هم نشد. باهمستان پراکنده ایرانی توانی بیشتر از این ندارد. نویسندگانش باید با فقر بسازند. او فشرده جهان ایرانی و خاصه باهمستان غربت در دقیقه اکنون بود. پارسی پور تقریبا همسن مادرم بود. دو سه سالی کوچکتر. من ۱۵ سال بعد از او در همان روزی که او به دنیا آمده بود به دنیا آمدم. و مادرم در همان روزی که من به دنیا آمده بودم از جهان رفت. تقارن عجیبی است. همیشه یادش بود که زودتر از روز تولدم زنگ بزند و تبریک بگوید. بعد من هم یاد گرفتم که تولد او را زودتر از اینکه او زنگ بزند تبریک بگویم. ولی این یک دو سال اخیر از هم بی خبر افتادیم. تا امروز. هر وقت به یادش می افتم شادی های کوچک اش را به یادم می آورم و صمیمیت بی زوال اش و رنج های بی پایانش را. و مقاومتی که داشت. زندگی خواه بود. مظهر زن و زنانگی. جایی نوشته بود به مرگ فکر نمی کنم. قرار نیست بمیرم. یاد کیارستمی می افتم. او هم گفته بود که من و مرگ؟ هیهات! انگار نمی میریم. و نمرده اند. زنده اند. زنده تر از آنها که نویسنده را از وطن محروم کردند.