فرهنگستان زبان و ادب فارسی

دوازدهم تیرماه، سالگرد درگذشت میرزاده عشقی (۱۲۷۳-۱۳۰۳) خاکم به سر، ز غصه به سر، خاک اگر کنم خاک وطن که رفت، چه خاکی به سر کنم؟ آوخ کلاه نیست وطن تا که از سرم برداشتند، فکر کلاهی دگر کنم مرد آن بود که این کله‌اش بر سر است و، من: نامردم ار به بی کله، آنی به‌سر کنم من آن نی‌ام که یکسره تدبیر مملکت تسلیم هرزه‌گرد قضا و قدر کنم زیروزِبَر اگر نکنی خاک خصم ما ای چرخ! زیر و روی تو، زیروزِبَر کنم جایی است آرزوی من ار من به آن رسم از روی نعش لشکر دشمن گذر کنم معشوق «عشقی» ای وطن، ای مهد عشق پاک! ای آن‌که ذکر عشق تو شام و سحر کنم: «عشقت نه سرسری است که از سر به در شود مهرت نه عارضی است که جای دگر کنم عشق تو در وجودم و مهر تو در دلم با شیر اندرون شد و با جان به در کنم» @theapll