سپیدگاه

اولین باری که فیلم «زندگی پنهان والتر میتی رو دیدم»، ۲۲ ساله بودم و دنیا برام به آخر رسیده بود؛ چرا؟ چون لپ‌تاپم یهویی خاموش شده بود و پرسش‌نامه‌های پایان‌نامه‌م که با هزار جور مصیبت تو محل‌های زاغه‌نشین تهران پر کرده بودم در خطر بودن؛ از طرفی توی اولین شغلم به‌عنوان نویسنده رادیو کلی کار رو دستم مونده بود و وقتی نداشتم دیگه. اون روز فکر می‌کردم واقعا آخر دنیاست و یادم افتاد یکی از هم‌دانشگاهی‌هام چند روز پیش این فیلم رو بهم معرفی کرده بود و گفته بود شخصیت اصلی فیلم به شدت من رو به یادش آورده. در یک شب خیلی خیلی غمگین نشستم داستان زندگی والتر رو دیدم و بعد که فیلم تموم شد و رسیدم به تیتراژ، اشک روی گونه‌هام جاری شد و به شکل عجیبی به زندگی برگشتم. امشب بعد سال‌ها دوباره برگشتم به این فیلم. وقتی دوباره دنیا برام به پایان رسیده بود و این بار به دلایل خیلی جدی‌تر و بزرگسالانه‌تر از قبل ناامید بودم، رفتم سراغ زندگی پنهان والتر که هنوز شبیه منه. با والتر از دایره امنم بیرون زدم ‌و ‌دوباره به خودم تلنگر که زدم که زندگی یه جایی اون بیرون منتظرته، بپر، خطر کن، زنده بمون. و به قول شان: چیزهای زیبا هیچوقت دنبال جلب توجه نیستن. پس تو باید بری دنبالشون، به دیدنشون.