سپیدگاه

این متن سپیده من رو یاد متنی انداخت که برای دوست از دست رفته‌ی خودم نوشته بودم، قبلا گمونم منتشر کرده بودمش ولی خب... دوباره: او دوست من بود، دوست همه‌جانبه‌ام! دوستی که روزها را با هم می‌گذراندیم، دوستی که خانه‌اش نزدیک بود و کافی بود بغض کنم تا وقتی می‌زنم زیر گریه، وسط خانه‌اش ایستاده باشم. آن سال‌ها من اهل آشپزی نبودم اما او بود. برایم غذا درست می‌کرد، خوراکی‌های خوشمزه می‌چید روی میز، می‌نشستیم کنار شومینه و گپ می‌زدیم. گپ و گفت طولانی و ادامه‌دار! او دوست من بود و ما تمام رشت را با هم قدم زده بودیم. کافی‌شاپ‌ها و رستوران‌هایش را کشف کرده بودیم، غصه‌ی هم را خورده بودیم و بیشتر وقت‌ها با صدای بلند با هم خندیده بودیم! حالا او رفته‌است. دور شده و ما دیگر صبح تا شب با هم چت نمی‌کنیم. دیگر صندوق ایمیل‌هایمان از نامه‌های هم پر نمی‌شود. دیگر از جزییات با هم حرف نمی‌زنیم. دیگر از پله‌هایی که بالا رفته‌ایم، از سختی‌های آسان شده و آسان نشده چیزی نمی‌گوییم. همه‌چیز جوری منجمد شده و جوری از بین رفته که انگار هیج‌وقت وجود نداشته‌است. ما در یک سوءتفاهمِ ابدی غوطه‌وریم. ما در برداشت‌های غلط، در تحلیل و تفسیرهای اشتباه دست و پا زدیم و برای همیشه هم‌دیگر را از دست دادیم و این از دست دادن، حالا آن‌قدر طبیعی شده که دیگر حتی قلبم را نمی‌لرزاند. او را نمی‌دانم من اما فکر می‌کنم ما زمانی بهترینِ هم بودیم. زمانی بهترین خاطره‌ها را برای هم ساختیم و شاید باقی‌اش دیگر در توانمان نبود. دیگر چیزی برای اضافه کردن به آن صمیمیت کُشنده نمانده بود. وقتش رسیده بود هم‌دیگر را از دست بدهیم، که شروع کنیم به پاک‌سازی و فراموشی! می‌‌دانید؟! صدیقه حسینی | یادداشت‌ها https://t.me/abrakaneh