سپیدگاه

اولین بار سال ۲۰۰۶ دیدمت؛ در اولین جام‌جهانی‌ای که می‌دیدم، تیم ملی‌ای که هنوز خیلی دوسش داشتم از تو گل خورده بود. جوون و کم‌سن بودی و قصه‌ت تازه داشت شروع می‌شد. بعدش عاشق فوتبال شدم و تو و بازیکن‌های زیادی رو دنبال می‌کردم. بعدها که عشق به فوتبال کمرنگ شد، دیگه فقط تو رو دنبال می‌کردم. یادمه اون سال‌ها یه مدت شبیه مامان‌بزرگ‌ها طرفدار هر تیمی بودم که تو توش بودی؛ نصف شب بازی‌های منچستر رو می‌دیدم و بعدش بازی‌های رئال. به کسی نمی‌گفتم چون بین فوتبالی‌ها کسر شان بود تیمت رو عوض کنی و چون قصه‌ی تو زیادی افسانه‌ای بود، دور از واقعیت و کمیاب. پس برای طرفدار رئال شدن بهانه می‌آوردم؛ انقدر که بعد تو هم طرفدارش بودم. تو تحقق رویایی بودی که میلیون‌ها نفر تو دلشون حمل می‌کردن؛ رویای این‌که کسی که جهان باهاش مهربون نبوده، از خاک بلند شه و سرنوشت رو مقبول کنی. به تو نگاه می‌کردیم و فکر می‌کردیم میشه مچ زندگی رو خوابوند؛ حداقل در مورد تو یک بار اتفاق افتاده. حالا در یک غروب غمگین بارونی، تو از صحنه کنار می‌ری، در حالی که اکثر ماها بزرگ شدیم و زورمون به زندگی نرسیده. در حالی که زمان زیادی بر همه‌مون گذشته؛ بر تو، بر طرفدارهای واقعی تو، بر رویاهای همه‌مون. ازت ممنونم به خاطر خاطره‌ها، رویاها و اون شوری که قصه‌ت تو دل همه آدما انداخت