سپیدگاه

این روزها هر کس گوشه‌وکناری از دیگران می‌پرسد چه چیزی شما را به زندگی وصل می‌کند؟ و من هر بار در پاسخ به این سوال فقط به یک جواب رسیده‌ام، امید به تماشای سر از خاکستر بیرون آوردن زندگی و زیبایی. دنیا دیگر تاب زیبایی را ندارد و سرتاسر این خاک پر شده از جان‌های پرشوری که زیر دست‌وپای پرزورترها له می‌شوند. بااین‌حال این جان‌ها، این جوان‌ها هنوز زنده‌اند و به رویاهایشان، به زندگی، به جوانی، به عشق خیانت نکرده‌اند و هنوز صدای خنده‌ها و قدم‌هایشان در شهرهای سیاه‌پوش می‌دود. و این شاید تنها برگ برنده‌ی ما در برابر آن‌هایی باشد که همیشه به گمان خودشان صاحب زندگی ما بوده‌اند. برنده ماییم، بازنده آن است که قدرت رویا را نمی‌شناسد؛ قدرت جوانی و قدرت شورانگیز بازگشت زندگی به سرزمینی که سال‌هاست از خون رنگین شده. می‌خواهم زنده بمانم و ببینم که چطور از بعد از سال‌های بسیار خاکستر شدن جان‌ها و جوانی‌ها، دوباره کفه‌ی ترازو به سمت زندگی سنگین می‌شود و آینده از پس تیرگی‌ها، روشن و سفید به نظر می‌رسد.