کَرَمُ‌الْفِداء

چه شب‌ها که زهـرا دعا کرده که تا ما همه شیعه گردیم و بی‌تاب مـولا ..

لازمه بگم با عکساشون یه جون به جونام اضافه میشه یا معلومه؟

شهری که حرم نداره، شاید از کم شتاب‌ترین مکان‌هاش مسجد باشه.

خطبهٔ شقشقیه، خطبهٔ سوم نهج‌البلاغه، از مشهورترین سخنان امام علی(ع) دربارهٔ حوادث پس از رحلت پیامبر اکرم(ص) است. امام علی(ع) در این خطبه از جایگاه خود نسبت به خلافت، ماجرای خلافت پس از پیامبر(ص)، و اتفاقاتی که در دوران خلفای نخست رخ داد سخن می‌گوید. ایشان بیان می‌کند که خود را برای خلافت شایسته‌تر و صاحب حق می‌دانست، اما در برابر شرایطی که پیش آمد، برای مدتی طولانی صبر و سکوت کرد. در ادامه، امام(ع) به دوران خلافت ابوبکر و عمر و سپس عثمان اشاره می‌کند و از برخی رفتارها و اتفاقات آن دوران انتقاد می‌کند؛ به‌ویژه شرایطی که در زمان عثمان به وجود آمد و سرانجام به کشته‌شدن او و روی‌آوردن مردم به امام علی(ع) برای بیعت انجامید. این خطبه فقط دربارهٔ «خلافت» نیست؛ در سراسر آن می‌توان رنج امام(ع)، احساس مسئولیت او نسبت به جامعه، و دشواری انتخاب میان حفظ وحدت جامعه و پیگیری حق را دید.

علت شهرت این خطبه به شقشقیه به سبب فراز پایانی آن است، زیرا امام علیه‌السلام در حال ایراد خطبه بود که مردی از حاضران از وی سؤالاتی را پرسید و امام علیه‌اسلام پس از پاسخ آن مرد خطبه را ادامه نداد ! ابن عباس از وی خواست که خطبه را ادامه دهد و امیرالمومنین علیه‌السلام در پاسخ به ابن عباس فرمود: «تلک شقشقة هدرت ثم قرت» (ای پسر عباس این آتش درونی بود که زبانه کشید و سپس فروکش کرد) تعبیری که می‌توان آن را تصویری از فوران سخنان و احساسات درونی امام علیه‌السلام دانست که در آن لحظه بر زبان ایشان جاری شد و سپس فروکش کرد.

خطبهٔ شقشقیه، خطبهٔ سوم نهج‌البلاغه، از مشهورترین سخنان امام علی(ع) دربارهٔ حوادث پس از رحلت پیامبر اکرم(ص) است. امام علی(ع) در این خطبه از جایگاه خود نسبت به خلافت، ماجرای خلافت پس از پیامبر(ص)، و اتفاقاتی که در دوران خلفای نخست رخ داد سخن می‌گوید. ایشان بیان می‌کند که خود را برای خلافت شایسته‌تر و صاحب حق می‌دانست، اما در برابر شرایطی که پیش آمد، برای مدتی طولانی صبر و سکوت کرد. در ادامه، امام(ع) به دوران خلافت ابوبکر و عمر و سپس عثمان اشاره می‌کند و از برخی رفتارها و اتفاقات آن دوران انتقاد می‌کند؛ به‌ویژه شرایطی که در زمان عثمان به وجود آمد و سرانجام به کشته‌شدن او و روی‌آوردن مردم به امام علی(ع) برای بیعت انجامید. این خطبه فقط دربارهٔ «خلافت» نیست؛ در سراسر آن می‌توان رنج امام(ع)، احساس مسئولیت او نسبت به جامعه، و دشواری انتخاب میان حفظ وحدت جامعه و پیگیری حق را دید.

علت شهرت این خطبه به شقشقیه به سبب فراز پایانی آن است، زیرا امام علیه‌السلام در حال ایراد خطبه بود که مردی از حاضران از وی سؤالاتی را پرسید و امام علیه‌اسلام پس از پاسخ آن مرد خطبه را ادامه نداد ! ابن عباس از وی خواست که خطبه را ادامه دهد و امیرالمومنین علیه‌السلام در پاسخ به ابن عباس فرمود: «تلک شقشقة هدرت ثم قرت» (ای پسر عباس این آتش درونی بود که زبانه کشید و سپس فروکش کرد) تعبیری که می‌توان آن را تصویری از فوران سخنان و احساسات درونی امام علیه‌السلام دانست که در آن لحظه بر زبان ایشان جاری شد و سپس فروکش کرد.

وقتی تمومش کردی میفهمی هیچی تهش نیست وقتی فهمیدی هیچی تهش نیست تازه میفهمی مقصد کجاست و باید واسه چی زندگی کنی و نفس بکشی! انشاءالله که زود دنیا واسمون تموم شه 🤲🏼

خوشحالم 🫱🏻‍🫲🏻🙂‍↕️

منظورتون چیه دیسلایک؟

حالا من اینقد درمورد خوشنویسی گفتم اصلا کسی هست اینجا علاقه داشته باشه؟🌝

یه چیز دیگه‌ای هم که بعد فهمیدنش باعث شد اکلیلی بشم این بود که کتابت قـرآن نقش خیلی مهمی توی رشد خوشنویسی داشته :>. چون قرآن برای مسلمان‌ها جایگاه خیلی ویژه‌ای داشت، از همون اول به نوشتن، حفظ و نگهداریش خیلی اهمیت می‌دادن و طبیعتاً دوست داشتن این نوشته، دقیق، مرتب و زیبا باشه. همین توجه، کم‌کم باعث شد شیوه‌های نوشتن عربی در طول قرن‌ها پیشرفت کنه، مرتب‌تر و زیباتر بشه و برای خطاطی قواعد و سبک‌های مختلفی شکل بگیره. بعدها هم خوشنویسی دیگه فقط برای قرآن نبود؛ برای نوشتن حدیث، کتاب، نامه، شعر، کتیبه‌ها و حتی آثار هنری هم ازش استفاده شد🪶.

اما درباره خـط .. نمی‌تونیم بگیم «قرآن‌های زمان پیامبر با خط کوفی نوشته می‌شدن». کوفی به شکل شناخته‌شده‌ای که بعدها در کتابت قرآن رایج شد، مربوط به دوره‌های بعده. از نمونه‌های خیلی قدیمی قرآن، شیوه‌هایی مثل خط حجـازی رو می‌بینیم. ( خیلی باحاله حتما برین ببینین) بعدها در طول قرن‌ها، خط عربی و خوشنویسی پیشرفت کرد و سبک‌های مختلفی شکل گرفت؛ مثل کوفی، نسخ و ثلث و در سنت ایرانی هم بعدها نستعلیق و شکسته‌نستعلیق.

زمانِ پیامبر ﷺ که هنوز کاغذهای امروزی و دفتر و کتاب به این شکل وجود نداشت، مردم برای نوشتن از چیزهای مختلف استفاده می‌کردن؛ مثلاً پوست حیوانات، پاپیروس و بعضی مواد دیگه. یکی از چیزهایی که برای نوشتن استفاده می‌شد رَقّ بود؛ یعنی پوست حیوان رو آماده می‌کردن، صاف و نازکش می‌کردن تا تبدیل بشه به یه سطح مناسب برای نوشتن. بعضی نسخه‌های خیلی قدیمی قرآن که امروز باقی مونده هم روی همین نوع پوست نوشته شدن و برای نوشتن هم قلم و مرکب داشتن. قلم نی هم از ابزارهای قدیمی نوشتن بوده؛ یعنی این چیزی که امروز توی خوشنویسی می‌بینیم که قلم نی رو به مرکب می‌زنن و روی کاغذ می‌کشن، ریشه‌ی خیلی قدیمی‌ای داره.

خودِ قرآن هم بارها از قلم و نوشتن گفته : ﴿الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ _ عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ﴾ سوره علق، آیات ۴–۵ «همان که با قلم آموخت؛ به انسان آنچه را نمی‌دانست آموخت.» و حتی سوره‌ای در قرآن به نام قلم هست: ﴿ن ۚ وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ﴾ سوره قلم، آیه ۱ «نون؛ سوگند به قلم و آنچه می‌نویسند.»

این آیات نشون میده که قلم و نوشتن جایگاه مهمی در فرهنگ قرآنی داره✨

شاید یکی از کارایی که یه روز حتما امتحانش میکنم خوشنویسی با قلم و مرکب .. اون صدای کشیده‌شدن قلم روی کاغذ، بوی مرکب و تغییر ضخامت خط با حرکت دست .. واسم یه نوع تراپیه🪶.

خداوند از نا امیدى بنده‌هایـش خنده‌اش میگیرد ...

پیامبر ﷺ. 𓏲

📚 نهج‌الفصاحه حدیث۱۸‌۹۰

+ چـای نباتِ چایخانه حرم :)