مهسا مختاری

تنها فرصتی بود‌ که طبق زمان‌بندی می تونستیم پسرک رو با خودمون ببریم مصلی! دیده بودم بعضی ها تونستن برن داخل، پس ما هم گفتیم بزار امتحانش کنیم! بهش گفتم نیم ساعت باید پیاده راه بریم که برسیم؛ شروع کرد غر زدن که من خسته میشم، اصلا چرا باید بریم مصلی! گفتم واسه اینکه با آقا خداحافظی کنیم! پیاده روی کفِ خیابونِ های خلوت، ساعت ۲ نصفه شب براش باحال بود، غری نزد و با شادی تو خیابونا سُر می‌خورد، رسیدیم دم یکی از درهای مصلی و بسته بود! همیشه که قرار نیست دری باز بشه… از این و اون که پشت در وایستاده بودن جویا شدیم که باز میکنن یا نه که تو تاریکی دیدم پسرکم داره هی به چشماش دست می‌کشه، گفتم چیزی شده مامان؟ بغضش ترکید و گفت اگه دیگه نتونی منو بیاری با آقا خداحافظی کنم، چیکار کنم! مبهوتْ وایستادم به دیدن پسرکم که مثل یه آدم بزرگ برای یه موضوع جدی، بچه‌گونه گریه می ‌کرد! بهش قول دادم یه کاریش می کنم و دوباره میارمش و قبول کرد و برگشتیم خونه! تو ماشین صدای فین فینش از صندلی عقب می اومد، گفتم چی شده مامان؟ گفت دلم برای آقا تنگ شده! گویا تازه پشت درِ مصلی فهمید او دیگه نیست! امام شهیدم،خونت با قلوب این نوجوان ها چیکار کرده؟