کَرَمُ‌الْفِداء

امروز غم داشتی برات خیلی دعا کرد همیشه دعا می‌کنه چند قطره اشکی هم برای گناهی که خودتم بابتش ناراحتی ریخت رفت سجده که خدایا به خاطر من ببخشش بین خودمون بمونه به خاطرِ تو پیشِ خدا آبرو گذاشت... تا همین ساعت هم چشم انتظار بود که باهاش صحبت کنی و دو آیه قرآن براش بخونی بله، امام زمانت رو می‌گم... غوثِ اعظم، عدل مجّسم، حضرتِ مأمول.

اگه چیزی بَـرای شکر گــذاری ندارید نَبضِتــان را چک کنید .

أَحْسِنِ الظَّنَّ بِاللَّهِ به خدا خوش بین باش.

امام رضا علیه السلام 𓏲

من آنم که بر خود ستم کردم که جلب رضای تو کم کردم

ـ من بی‌خبر از حکمت‌ تو تو باخبر از حال‌من . . !

📬 شما یک پیام ناشناس جدید دارید ! جهت دریافت کلیک کنید /neewms .‌ 🤍

📬 شما یک پیام ناشناس جدید دارید ! جهت دریافت کلیک کنید /neewms .‌ 🤍

انسان، موجودِ خواسته‌های تمام‌نشدنی‌ست... نمی‌دانم تا کِی باید تشنه‌ی خواسته‌ها و علایقِ ذهنم باشم؛ تا کِی باید از رسیدن به یکی، چشم به راهِ دیگری بمانم؟ از یک سو، در پیِ کسب علمم؛ و از سوی دیگر، تشنه‌ی معرفت. از یک سو، اضطرابِ کلاس‌های درسی رهایم نمی‌کند؛ و از سوی دیگر، ترسِ جا ماندن از قافله‌ی معرفت‌یابی. یک روز، در میان فرمول‌های فیزیک و شیمی گم می‌شوم و در رؤیای رسیدن به کمالِ تحصیل و علمم؛ و روزی دیگر، میان تفاسیر قرآن و سیره‌ی اهل‌بیت، به دنبال تکه‌ای از حقیقت می‌گردم. و چه بسیار علاقه‌ها و رؤیاهای دیگری که پشت دیوارِ بلندِ «الان وقتش نیست!» مانده‌اند؛ علایقی که هر روز صدایم می‌زنند و من، با وعده‌ی فردایی نامعلوم، دوباره به آن‌ها می‌گویم: «بعداً... الان وقتش نیست» اما مگر این «بعداً» کی از راه می‌رسد؟ پس کی می‌توانم، فقط برای لحظه‌ای، درنگ کنم؟ دست از دویدن بردارم، جایی بنشینم و بی‌آنکه بخواهم چیزی به خودم اضافه کنم، کمی به خویش بنگرم؟ مگر تمام این دویدن‌ها، تمام این آموختن‌ها، تمام این جست‌وجوها، برای رسیدن به همان حقیقتِ درون نیست؟ می‌دانم... می‌دانم. شاید خدا، از آن بالا، لبخند می‌زند و می‌گوید: «ببینید این بشرِ نوپا را... چگونه تمام جهان را زیر و رو می‌کند تا خویش را بیابد؛ و نمی‌داند که گاهی، در همان سکوت، نزدیک‌ترین راه به خویش را پیدا می‌کند.» شاید آن‌قدر در پیِ یافتن بوده‌ام که فراموش کرده‌ام گاهی باید فقط «بود». خسته‌ام... خسته از این همه خواستن، از این همه رسیدن و نرسیدن، از این احساسِ همیشگیِ عقب‌ماندن از چیزی که حتی نمی‌دانم چیست. شاید باید راهی پیدا کنم برای جدا کردنِ خویش از این هیاهوی بی‌پایان؛ فقط برای لحظه‌ای، از «باید به چیزی برسم» فاصله بگیرم و اجازه بدهم خودم، بی‌هیچ مقصدی، کمی نفس بکشم. شاید حقیقت، همیشه آن‌سویِ راه نباشد؛ شاید گاهی، درست همین‌جاست؛ در همین مکث کوتاه، در همین خستگی، در همین لحظه‌ای که آدم دست از جست‌وجوی خویش برمی‌دارد و می‌فهمد تمام این مدت، خویش را در دوردست‌ها می‌جسته است.

امشب، وقتی ماهِ شبِ چهارده رو دیدم، با خودم فکر کردم چه خوب می‌شه شبِ چهاردهِ ربیع‌الاولِ سالِ دیگه، پیشِ حضرتِ دوست باشم و ماه رو تماشا کنم و زیر لب زمزمه کنم: دوش وقتِ سحر از غصه نجاتم دادند وَندر آن ظلمتِ شب آبِ حیاتم دادند

بهترین چنلای تلگرام که از دل بهشت اومدن🌟🌝 بزن رو دکمه ی چنلای بهشتی🤍 ⚋⚋⚋ اضافه شدن به فولدر ها☜@amura_e_folder

دوستان این تبلیغات تلگرام هستن و هیچ ربطی به کانال ندارن 👇🏼

امام زین‌العابدین(ع) و بزرگداشت قرآن از امور مهمی که امام علی بن الحسین زین‌العابدین(ع) توجه و اهتمام ویژه‌ای به آن داشت، قرآن کریم بود؛ چه در زمینهٔ تلاوت و حفظ، چه در زمینهٔ تفسیر و همچنین گسترش معارف و فرهنگ قرآنی در میان مردم، چه خواص و چه عموم جامعه. امام زین‌العابدین(ع) مردم را به ختم کامل قرآن تشویق می‌کردند. از ایشان روایت شده است: «هر کس در مکه قرآن را به پایان برساند، از دنیا نمی‌رود تا رسول خدا(ص) را ببیند و جایگاه خود را در بهشت مشاهده کند.»

📚 من لا یحضره الفقیه

همچنین امام زین‌العابدین(ع) به این معروف بودند که از زیباترین صداها را در تلاوت قرآن داشتند. قرآن را با حقّ تلاوت می‌خواندند و صدای خود را هنگام قرائت زیبا و نیکو می‌ساختند؛ به‌گونه‌ای که حتی افرادی که از مقابل خانهٔ ایشان عبور می‌کردند، می‌ایستادند تا به تلاوت قرآن ایشان گوش دهند. امام صادق(ع) دربارهٔ ایشان فرمودند: «علی بن الحسین(ع) زیباترین صدای مردم را در تلاوت قرآن داشت؛ آب‌رسانان از کنار خانهٔ او می‌گذشتند و می‌ایستادند تا قرائتش را بشنوند.»

📚 اصول کافی

کم کم ادمینایی که راه ارتباطی کانالشون رو میبندن رو دارم درک میکنم ..