محبوب من! منصوره رضایی

ما شاهنامه نمی‌خوانیم، زندگی‌اش می‌کنیم. ما یعنی من و برادرزاده‌ی دوساله‌ونیمه‌ام. مثلاً او بیژن می‌شود، من منیژه و با شال بلند سیاهم که نقش گیسوان کمندم را دارد، او را از چاه بیرون می‌کشم یا او کاوه می‌شود و من فریدون و یکی از روسری‌هایم را به‌عنوان پیش‌بند آهنگری به کمر کوچکش می‌بندیم و مگس‌کش‌مان می‌شود درفش دادخواهی! و با شمشیرهای پلاستیکی‌مان به جنگ ضحاک می‌رویم و شکستش می‌دهیم. یکی از بازی‌های رایجمان هم بابابازی است! او رستم می‌شود، من سهراب و با هم کشتی می‌گیریم. طبیعتاً پایان‌بندی جناب فردوسی برای بچه‌ی در این سن‌وسال مناسب نیست و آخر کُشتی، او قهرمان می‌شود و خدا را شکر مرا نمی‌کُشد! این صحنه‌ای که ملاحظه می‌فرمایید هم مربوط به بعد از جنگ رستم و سهراب است که رخش خسته شده و می‌خواهد بخوابد. البته رخش قصه‌ی ما خیلی سوسول است و فقط با چراغ‌خواب، خوابش می‌برد. شاید بگویید این که چراغ خواب نیست و چراغ مطالعه است که درست می‌فرمایید. از روزی که این چراغ مطالعه‌ی عزیز را هدیه گرفتم، چشم جناب رستم را گرفته و می‌خواسته با ترفندهای مختلف، از چنگم دربیاورد. آخرِ سر، نقشه‌ی دقیقی کشید و گفت: «پسرم! سُهراب! خَش (یعنی رخش) خسته‌س و باید لالا کنه ولی از تاریکی می‌ترسه، باید براش لامپ کوچولو روشن کنیم.» و سهراب، مجبور بود در برابر قضا و قدر تسلیم شود! :) @MahboubeMan