Lost/Found

یه جایی بین رها کردن و شکسته شدن گیر کرده بودم، انگار تمام تعادلم از بین رفته بود و هر قدمی که برمی‌داشتم فقط یه زمین خوردن دیگه رو به دنبال داشت. من درهم ریخته‌تر از اون بودم که بتونم خودمو جمع کنم و سایه‌ها از هر طرف دورم می‌چرخیدن، همون سایه‌هایی که از ناامیدی تغذیه می‌کنن. تو دور ایستاده بودی و نور آرومی از سمتت می‌اومد، اما بعضی آدم‌ها وقتی زیادی می‌شکنن، حتی نور رو هم نمی‌بینن. شاید مرگ من اون چیزی نباشه که آدم‌ها فکر می‌کنن؛ شاید همون لحظه‌ای باشه که آدم دست از جنگیدن با خودش برمی‌داره و توی سقوطش آرامش ابدی پیدا می‌کنه، جایی که دیگه نه ترسی هست، نه دردی، نه چیزی جز سکوت……

حرف بزنیم…..!؟ @Paint_the_pain1999

صحبت کنیم….!؟ @Paint_the_pain1999

بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم توی وجود من یه واکنش شیمیایی عجیب در جریانه؛ انگار هر چیزی که زمانی زیبا بوده، کم‌کم به سمت سرد بودن و دوری تغییر شکل می‌ده. یه خشم عمیق جایی زیر پوستم نشسته که نه فریاد می‌زنه و نه خودش رو نشون می‌ده، فقط آروم و بی‌صدا همه‌چیز رو می‌سوزونه. احساس می‌کنم مثل خورشیدی هستم که از دور گرم و روشن به نظر میاد، اما از نزدیک فقط داره سوختن خودش رو تماشا می‌کنه. گاهی به زمین نگاه می‌کنم و می‌بینم چقدر آدم‌ها برای نجات چیزهایی تلاش می‌کنن که از همون اول بی‌فایده بوده، و با این حال باز هم دست برنمی‌دارن. شاید همین تناقض عجیبه که ما رو سرپا نگه می‌داره؛ اینکه وسط سقوط، هنوز دلیلی برای ادامه پیدا می‌کنیم، حتی وقتی هیچ احساسی جز خستگی و فاصله نمونده…..

صحبت کنیم….!؟ @Paint_the_pain1999

حرف بزنیم….!؟ @Paint_the_pain1999

هاله‌ای از من هنوز جایی میان دشتی از قاصدک‌ها سرگردان مانده، همان جایی که ابر ناامیدی آرام‌آرام روی آسمان دل نشست و فاصله، بی‌صدا میان من و تو قد کشید. گاهی به بی‌رحمی روزهایی فکر می‌کنم که همه‌چیز را از درونم لرزاند و مرا غمگین، تنها، متزلزل و شکننده رها کرد؛ انگار هر قدمی که از تو دور شدم، تکه‌ای از خودم را جا گذاشتم. شاید سال‌ها بعد، وقتی باد از میان آن قاصدک‌ها عبور می‌کند و خاطره‌ها رنگ می‌بازند، هنوز ردّ کم‌رنگی از من آنجا مانده باشد؛ کسی که روزی تمام دنیایش را در نگاه تو جست‌وجو می‌کرد و آخر سر فقط با سکوتی طولانی و یک دل خسته به راهش ادامه داد…… #افکار_ساعات_افسردگی

صحبت کنیم…..!؟؟ @Paint_the_pain1999