Lost/Found

بعضی شب‌ها آدم اون‌قدر توی فکرهاش غرق می‌شه که دیگه حتی نمی‌دونه دقیقاً از چی خسته‌ست؛ از آدم‌ها، از روزهایی که بی‌هیچ تفاوتی تکرار می‌شن، یا از خودش که هر روز یه ذره بیشتر با چیزی که بوده فاصله می‌گیره. به یه نقطه‌ای می‌رسی که نه چیزی خوشحالت می‌کنه، نه چیزی به اندازه‌ی کافی ناراحتت؛ فقط یه سکوت سنگین توی وجودت جا خوش می‌کنه، انگار همه‌چیز تموم شده ولی هیچ‌کس خبر نداره. شاید فاجعه همین باشه؛ اینکه قبل از مردن، دیگه هیچ دلیلی برای زنده بودن پیدا نکنی.…….